Ο τρόπος ζωής συμβάλλει σημαντικά στην αποτρέψιμη νοσηρότητα και θνησιμότητα. Αυτό το έγγραφο καθοδήγησης της EPCCS περιγράφει την παρουσιαζόμενη τεκμηρίωση σχετικά με τα συστατικά επιτυχημένων στρατηγικών αλλαγής συμπεριφοράς και της υποκινητικής συνέντευξης, καθώς και ποιες συμπεριφορές καρδιαγγειακού κινδύνου και κλινικά αποτελέσματα μπορούν να βελτιωθούν με διάφορους τύπους στρατηγικών.
Ο τρόπος ζωής συμβάλλει σημαντικά στην αποτρέψιμη νοσηρότητα και θνησιμότητα. Μια ανθυγιεινή διατροφή, ένας ανενεργός τρόπος ζωής, η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ ή/και το κάπνισμα θέτουν τα άτομα σε κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2 ή/και καρδιαγγειακής νόσου. Οι αλλαγές συμπεριφοράς υγείας είναι απαραίτητες για τη μείωση του ατομικού κινδύνου νόσου, καθώς και για τη μείωση του σχετικού κόστους για την κοινωνία. Οι επαγγελματίες της πρωτοβάθμιας φροντίδας βρίσκονται σε καλή θέση να παρατηρήσουν ποιες παρεμβάσεις στον τρόπο ζωής θα μπορούσαν να ωφελήσουν ένα άτομο, αλλά δεν γνωρίζουν πάντα πώς να ενθαρρύνουν την αλλαγή συμπεριφοράς υγείας στους ασθενείς τους. Κατά τη διάρκεια δύο ετήσιων συναντήσεων της European Primary Care Cardiovascular Society (EPCCS), εξετάστηκε η τεκμηρίωση σχετικά με την αποτελεσματικότητα διαφορετικών μεθόδων ενθάρρυνσης τροποποιήσεων συμπεριφοράς υγείας, και αποστάχθηκαν διδάγματα για αποτελεσματικές στρατηγικές. Αυτό το έγγραφο περιγράφει την παρουσιαζόμενη τεκμηρίωση σχετικά με τα συστατικά επιτυχημένων στρατηγικών αλλαγής συμπεριφοράς και της υποκινητικής συνέντευξης, καθώς και ποιες συμπεριφορές καρδιαγγειακού κινδύνου και κλινικά αποτελέσματα μπορούν να βελτιωθούν με διάφορους τύπους στρατηγικών. Το έγγραφο αυτό στοχεύει να παρέχει πρακτική καθοδήγηση σε γενικούς ιατρούς και άλλους επαγγελματίες υγείας της πρωτοβάθμιας φροντίδας σχετικά με την ενδυνάμωση των ασθενών για τη βελτίωση της συμπεριφοράς τους ως προς τον τρόπο ζωής. Κατά τη διάρκεια των συναντήσεων της EPCCS εντοπίστηκαν κενά στη βάση γνώσης, τα οποία έχουν διατυπωθεί σε αυτό το έγγραφο ως συστάσεις για μελλοντική έρευνα. Επιπλέον, συζητείται η πιθανή συμβολή ή ευθύνη των γενικών ιατρών στην ενθάρρυνση κοινωνικών ή πολιτικών μέτρων.
