Η μελέτη ISCHEMIA έδειξε ότι μια αρχική επεμβατική στρατηγική με επαναγγείωση δεν μείωσε τον καρδιαγγειακό θάνατο ή το MI σε σύγκριση με τη μόνη βέλτιστη φαρμακευτική θεραπεία σε ασθενείς με σταθερή στεφανιαία νόσο και μέτρια έως σοβαρή ισχαιμία. Τα ευρήματα ενίσχυσαν τη φαρμακευτική θεραπεία ως λογική προσέγγιση πρώτης γραμμής ακόμη και παρουσία σημαντικής ισχαιμίας.
Σε ασθενείς με σταθερή στεφανιαία νόσο και μέτρια ή σοβαρή ισχαιμία, δεν είναι σαφές εάν τα κλινικά αποτελέσματα είναι καλύτερα σε εκείνους που λαμβάνουν επεμβατική παρέμβαση συν φαρμακευτική θεραπεία σε σύγκριση με εκείνους που λαμβάνουν μόνο φαρμακευτική θεραπεία.
Κατανείμαμε τυχαία 5.179 ασθενείς με μέτρια ή σοβαρή ισχαιμία σε αρχική επεμβατική στρατηγική (στεφανιογραφία και επαναγγείωση όταν ήταν εφικτό) συν φαρμακευτική θεραπεία ή σε αρχική συντηρητική στρατηγική μόνης φαρμακευτικής θεραπείας και στεφανιογραφίας εάν η φαρμακευτική θεραπεία απέτυχε. Το πρωτεύον αποτέλεσμα ήταν ένα σύνθετο σημείο θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια, εμφράγματος του μυοκαρδίου, ή νοσηλείας λόγω ασταθούς στηθάγχης, καρδιακής ανεπάρκειας, ή αναζωογονηθείσας καρδιακής ανακοπής. Ένα βασικό δευτερεύον αποτέλεσμα ήταν ο θάνατος από καρδιαγγειακά αίτια ή το έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Σε διάμεσο χρόνο 3,2 ετών, 318 συμβάντα πρωτεύοντος αποτελέσματος συνέβησαν στην ομάδα επεμβατικής στρατηγικής και 352 συνέβησαν στην ομάδα συντηρητικής στρατηγικής. Στους 6 μήνες, το σωρευτικό ποσοστό συμβάντων ήταν 5,3% στην ομάδα επεμβατικής στρατηγικής και 3,4% στην ομάδα συντηρητικής στρατηγικής (διαφορά, 1,9 ποσοστιαίες μονάδες· διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%, 0,8 έως 3,0)· στα 5 έτη, το σωρευτικό ποσοστό συμβάντων ήταν 16,4% και 18,2%, αντίστοιχα (διαφορά, -1,8 ποσοστιαίες μονάδες· ΔΕ 95%, -4,7 έως 1,0). Τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια όσον αφορά το βασικό δευτερεύον αποτέλεσμα. Η επίπτωση του πρωτεύοντος αποτελέσματος ήταν ευαίσθητη στον ορισμό του εμφράγματος του μυοκαρδίου· μια δευτερεύουσα ανάλυση απέδωσε περισσότερα διαδικαστικά εμφράγματα του μυοκαρδίου αβέβαιης κλινικής σημασίας. Υπήρξαν 145 θάνατοι στην ομάδα επεμβατικής στρατηγικής και 144 θάνατοι στην ομάδα συντηρητικής στρατηγικής (λόγος κινδύνου, 1,05· ΔΕ 95%, 0,83 έως 1,32).
Μεταξύ ασθενών με σταθερή στεφανιαία νόσο και μέτρια ή σοβαρή ισχαιμία, δεν βρήκαμε ενδείξεις ότι μια αρχική επεμβατική στρατηγική, σε σύγκριση με μια αρχική συντηρητική στρατηγική, μείωσε τον κίνδυνο ισχαιμικών καρδιαγγειακών συμβάντων ή θανάτου από οποιαδήποτε αιτία σε διάμεσο χρόνο 3,2 ετών. Τα ευρήματα της μελέτης ήταν ευαίσθητα στον ορισμό του εμφράγματος του μυοκαρδίου που χρησιμοποιήθηκε. (Χρηματοδοτήθηκε από το National Heart, Lung, and Blood Institute και άλλους· αριθμός ClinicalTrials.gov της μελέτης ISCHEMIA, NCT01471522.).
