Η εκτεταμένη μελέτη HOST-EXAM επιβεβαίωσε τη διατηρούμενη υπεροχή της κλοπιδογρέλης έναντι της ασπιρίνης ως μακροχρόνια αντιαιμοπεταλιακή μονοθεραπεία συντήρησης μετά από PCI, με λιγότερα καρδιαγγειακά συμβάντα και παρόμοια ποσοστά αιμορραγίας κατά την εκτεταμένη παρακολούθηση.
Τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της αντιαιμοπεταλιακής μονοθεραπείας σε ασθενείς που υποβάλλονται σε διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση είναι άγνωστα. Η εκτεταμένη μελέτη HOST-EXAM (Harmonizing Optimal Strategy for Treatment of Coronary Artery Stenosis-Extended Antiplatelet Monotherapy) αναφέρει τα αποτελέσματα της παρακολούθησης μετά τη μελέτη της αρχικής μελέτης HOST-EXAM.
Από τον Μάρτιο του 2014 έως τον Μάιο του 2018, 5438 ασθενείς που είχαν διατηρήσει διπλή αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία χωρίς κλινικά συμβάντα για 12±6 μήνες μετά από διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση με ενδοπροθέσεις έκλουσης φαρμάκου κατανεμήθηκαν τυχαία σε αναλογία 1:1 να λάβουν κλοπιδογρέλη (75 mg μία φορά ημερησίως) ή ασπιρίνη (100 mg μία φορά ημερησίως). Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο (σύνθετο θανάτου από οποιαδήποτε αιτία, μη θανατηφόρου εμφράγματος του μυοκαρδίου, εγκεφαλικού, επανεισαγωγής αποδιδόμενης σε οξύ στεφανιαίο σύνδρομο, και αιμορραγίας τύπου 3 ή μεγαλύτερης κατά Bleeding Academic Research Consortium), το δευτερεύον θρομβωτικό καταληκτικό σημείο (καρδιακός θάνατος, μη θανατηφόρο έμφραγμα του μυοκαρδίου, ισχαιμικό εγκεφαλικό, επανεισαγωγή αποδιδόμενη σε οξύ στεφανιαίο σύνδρομο, και βέβαιη ή πιθανή θρόμβωση ενδοπρόθεσης), και το καταληκτικό σημείο αιμορραγίας (αιμορραγία τύπου 2 ή μεγαλύτερη κατά Bleeding Academic Research Consortium) αναλύθηκαν κατά τη διάρκεια της εκτεταμένης περιόδου παρακολούθησης. Η ανάλυση πραγματοποιήθηκε στον πληθυσμό ανά πρωτόκολλο (2431 ασθενείς στην ομάδα κλοπιδογρέλης και 2286 ασθενείς στην ομάδα ασπιρίνης).
Κατά τη διάρκεια διάμεσης παρακολούθησης 5,8 ετών (ενδοτεταρτημοριακό εύρος, 4,8-6,2 έτη), το πρωτεύον καταληκτικό σημείο παρατηρήθηκε στο 12,8% και 16,9% στις ομάδες κλοπιδογρέλης και ασπιρίνης, αντίστοιχα (λόγος κινδύνου, 0,74 [ΔΕ 95%, 0,63-0,86]· p<0,001). Η ομάδα κλοπιδογρέλης είχε χαμηλότερο κίνδυνο για το δευτερεύον θρομβωτικό καταληκτικό σημείο (7,9% έναντι 11,9%· λόγος κινδύνου, 0,66 [ΔΕ 95%, 0,55-0,79]· p<0,001) και το δευτερεύον καταληκτικό σημείο αιμορραγίας (4,5% έναντι 6,1%· λόγος κινδύνου, 0,74 [ΔΕ 95%, 0,57-0,94]· p=0,016). Δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στην επίπτωση θανάτου από όλες τις αιτίες μεταξύ των 2 ομάδων (6,2% έναντι 6,0%· λόγος κινδύνου, 1,04 [ΔΕ 95%, 0,82-1,31]· p=0,742). Η ανάλυση ορόσημου στα 2 έτη έδειξε ότι η ευεργετική επίδραση της κλοπιδογρέλης ήταν συνεπής καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης.
Κατά τη διάρκεια εκτεταμένης παρακολούθησης >5 ετών μετά την τυχαιοποίηση, η μονοθεραπεία με κλοπιδογρέλη σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία με ασπιρίνη σχετίστηκε με χαμηλότερα ποσοστά του σύνθετου καθαρού κλινικού αποτελέσματος σε ασθενείς χωρίς κλινικά συμβάντα για 12±6 μήνες μετά από διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση με ενδοπροθέσεις έκλουσης φαρμάκου. ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ: URL: https://www.clinicaltrials.gov· Μοναδικό αναγνωριστικό: NCT02044250.
