Blokada kanałów wapniowych a β-blokada w nadciśnieniu tętniczym w niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową
Randomizowane badanie z krzyżowym układem leczenia
Podwójnie zaślepione, randomizowane badanie z krzyżowym układem leczenia u 50 dorosłych z HFpEF i nadciśnieniem tętniczym, którzy w losowej kolejności otrzymywali przez 4 tygodnie amlodypinę 5-10 mg i przez 4 tygodnie metoprolol w postaci bursztynianu 100-200 mg (dawki o równoważnym działaniu hipotensyjnym). Średni wiek 72 lata, 68% kobiet, 66% osób rasy czarnej, wyjściowe ciśnienie tętnicze 144/78 mm Hg, 46% już przyjmowało β-blokery. Amlodypina powodowała istotnie niższe domowe skurczowe ciśnienie tętnicze (-4 mm Hg; 95% CI -7 do -1; p = 0,017), wyższy szczytowy pobór tlenu podczas wysiłku (+1,2 mL/min/kg; p = 0,008), większą aktywność fizyczną (+0,1 MET-h/dobę; p = 0,019) i niższe stężenie NT-proBNP (-200 pg/mL; p < 0,0001) niż metoprolol. Brak różnicy w zakresie przegrodowego E/e', odkształcenia mięśnia sercowego ani ogólnoustrojowej rezerwy rozszerzania naczyń. Zdarzenia niepożądane porównywalne. Wyniki przemawiają za antagonistami kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyny jako preferowaną alternatywą dla β-blokerów w leczeniu nadciśnienia tętniczego w HFpEF.
Podsumowanie
WSTĘP: Nadciśnienie tętnicze występuje u 90% osób z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF) i jest głównym modyfikowalnym czynnikiem ryzyka rozwoju HFpEF. Dowody z randomizowanych badań kontrolowanych dotyczące leczenia nadciśnienia tętniczego w HFpEF są jednak ograniczone.METODY: W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu z krzyżowym układem leczenia oceniliśmy wpływ amlodypiny 5-10 mg w porównaniu z metoprololem w postaci bursztynianu 100-200 mg (dawki, dla których wcześniej wykazano porównywalną skuteczność hipotensyjną) przez 4 tygodnie u dorosłych z HFpEF i nadciśnieniem tętniczym, bez przeciwwskazań do rozpoczęcia lub niestosowania któregokolwiek z leków. Pierwszorzędowym wynikiem była różnica średniego domowego skurczowego BP w ostatnim tygodniu każdego leczenia.WYNIKI: Średni wiek 50 włączonych uczestników wynosił 72±9 lat, 34 (68%) były to kobiety, 33 (66%) były rasy czarnej, średnie ciśnienie tętnicze wynosiło 144±15/78±9 mm Hg, a 23 (46%) przed włączeniem otrzymywało β-blokery. W porównaniu z metoprololem skurczowe ciśnienie tętnicze było niższe o 4 (95% CI, −7 do −1;P = 0,017) mm Hg przy amlodypinie. Ponadto szczytowy pobór tlenu podczas wysiłku był wyższy o 1,2 (95% CI, 0,3–2,0;P = 0,008) mL/min na kg, aktywność fizyczna była większa o 0,1 (95% CI, 0,01–0,1;P = 0,019) ekwiwalentu metabolicznego/dobę, a NT-proBNP (N-końcowy propeptyd natriuretyczny typu B) był niższy o 200 (95% CI, −291 do −109;P<0,0001) pg/mL przy amlodypinie w porównaniu z metoprololem. Nie stwierdzono istotnej różnicy w zakresie przegrodowego E/e′, odkształcenia mięśnia sercowego ani ogólnoustrojowej rezerwy rozszerzania naczyń. Częstość i nasilenie zdarzeń niepożądanych były podobne w obu leczeniach.WNIOSKI: Nasze wyniki przemawiają za stosowaniem antagonistów kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyny jako preferowanej alternatywy dla β-blokerów w leczeniu nadciśnienia tętniczego w HFpEF.REJESTRACJA: URL:https://www.clinicaltrials.gov; Unikalny identyfikator: NCT04434664.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




