Praktyczne ramy stosowania GLP-1 RA, SGLT2i i MRA ze współczesną immunosupresją u biorców przeszczepu nerki.
W tym przeglądzie przedstawiono praktyczne ramy włączania agonistów receptora GLP-1, inhibitorów SGLT2 i antagonistów receptora mineralokortykoidowego do podtrzymującej immunosupresji u biorców przeszczepu nerki. Chociaż długoterminowe korzyści w zakresie przeżycia przeszczepu i pacjenta pozostają nieudowodnione, dostępne dane wskazują na poprawę kontroli glikemii, ciśnienia tętniczego, białkomoczu i ryzyka sercowo-nerkowego bez rutynowej konieczności dostosowywania dawek leków immunosupresyjnych. Klinicyści powinni wprowadzać te leki sekwencyjnie i ściśle monitorować interakcje lekowe, stan nawodnienia, czynność nerek i minimalne stężenia inhibitorów kalcyneuryny, aby zapewnić bezpieczeństwo.
Podsumowanie
CEL PRZEGLĄDU: Inhibitory kalcyneuryny (CNI) pozostają kluczowe w immunosupresji (IS) po przeszczepieniu nerki (KTX), ale przyczyniają się do nefrotoksyczności i powikłań sercowo-metabolicznych (CM), które niekorzystnie wpływają na przeżycie pacjenta i przeszczepu. W tym przeglądzie przedstawiono praktyczne ramy dodawania agonistów receptora peptydu glukagonopodobnego 1 (GLP-1 RA), inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2i) i antagonistów receptora mineralokortykoidowego (MRA) do ustalonych schematów IS. Leki te uzupełniają zindywidualizowaną optymalizację IS, w tym strategie oszczędzające CNI, gdy są wskazane. NAJNOWSZE DANE: Dowody u biorców KTX pozostają ograniczone, ale dostępne badania sugerują, że leki te mogą poprawiać kontrolę glikemii, masę ciała, ciśnienie tętnicze, białkomocz i ryzyko sercowo-nerkowe bez rutynowej konieczności zmiany wyboru lub dawki IS. Pozostaje nieudowodnione, czy zmiany te poprawiają przeżycie pacjenta i przeszczepu. Działania żołądkowo-jelitowe związane z GLP-1 RA mogą zmieniać wchłanianie doustnych leków IS, co uzasadnia dalsze monitorowanie minimalnego stężenia CNI, zwłaszcza gdy po rozpoczęciu leczenia lub zwiększeniu dawki występują istotne objawy żołądkowo-jelitowe. SGLT2i wymagają oceny stanu nawodnienia, czynności nerek i ryzyka zakażeń. MRA mogą nasilać hiperkaliemię związaną z CNI i wczesne zmniejszenie eGFR, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i czynności nerek. PODSUMOWANIE: Terapie te mogą rozszerzać korzyści sercowo-nerkowe obserwowane w przewlekłej chorobie nerek u osób bez przeszczepu na wybranych biorców KTX. Ich stosowanie powinno być zindywidualizowane, wprowadzane sekwencyjnie i wspierane monitorowaniem czynności przeszczepu, elektrolitów, stanu nawodnienia, ciśnienia tętniczego i ekspozycji na IS. Czasowe wstrzymanie powinno następować zgodnie z wytycznymi okołooperacyjnymi i dotyczącymi dni choroby specyficznymi dla leku, zwłaszcza w przypadku SGLT2i.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





