PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Interakcja arytmii komorowej i niewydolności serca a śmiertelność u pacjentów z ICD po zawale mięśnia sercowego.

W wieloośrodkowej kohorcie 1014 pacjentów z utrzymującą się dysfunkcją lewej komory po zawale mięśnia sercowego i wszczepionym kardiowerterem-defibrylatorem (ICD) arytmie komorowe (VA) i zdarzenia związane z niewydolnością serca wykazywały silny związek dwukierunkowy. VA niezależnie zwiększały ryzyko kolejnych zdarzeń związanych z niewydolnością serca (aHR 3,50), natomiast epizody niewydolności serca zwiększały ryzyko późniejszych VA (aHR 2,96), przy czym oba stany były niezależnie powiązane z wyższą śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny. Wyniki te podkreślają kliniczne znaczenie zintegrowanych strategii postępowania w arytmiach i niewydolności serca u pacjentów po zawale ze zmniejszoną frakcją wyrzutową.

Cele

Arytmia komorowa (VA) i niewydolność serca (HF) często współwystępują u pacjentów z niedokrwienną dysfunkcją lewej komory (LV). Pozostaje niejasne, czy zdarzenia VA i HF są ze sobą powiązane dwukierunkowo. Zbadaliśmy ich związek dwukierunkowy oraz związki ze śmiertelnością.

Metody

Analizowaliśmy 1014 pacjentów z wieloośrodkowego badania WICD-MI. Wszyscy otrzymali zewnętrzny kardiowerter-defibrylator po ostrym zawale mięśnia sercowego (MI), a następnie przeszli wszczepienie wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora (ICD), z utrzymującą się frakcją wyrzutową LV ≤35%. Związki między VA leczonymi przez ICD, zdarzeniami HF (hospitalizacja z powodu HF, przeszczepienie serca lub wszczepienie urządzenia wspomagającego LV) a śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny oceniano za pomocą modeli Coxa zależnych od czasu.

Wyniki

W medianie obserwacji wynoszącej 2,6 roku po wszczepieniu ICD VA były niezależnie związane ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń HF [aHR = 3,50 (1,66-7,38), p = 0,001], podczas gdy zdarzenia HF podobnie poprzedzały kolejne VA [aHR = 2,96 (1,59-5,50), p = 0,0008]. Oba były niezależnie związane ze śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny, z liczbowo wyższym aHR dla zdarzeń HF [aHR = 7,96 (4,71-13,47), p < 0,0001] niż dla VA [aHR = 4,43 (2,35-8,36), p < 0,0001]. Analizy wrażliwości sugerowały, że związek VA-HF był najsilniejszy w przypadku arytmii leczonych wyładowaniem. W analizach eksploracyjnych VA były silnie związane z kolejnymi zdarzeniami HF u pacjentów z podskórnym ICD [aHR = 15,08 (4,62-49,22), p < 0,0001], ale nie u pacjentów z ICD przezżylnym (p dla interakcji = 0,0002).

Wnioski

U pacjentów z ICD z utrzymującą się dysfunkcją LV po MI zdarzenia VA i HF są powiązane dwukierunkowo i niezależnie związane ze śmiertelnością. Związek VA-HF był najsilniejszy w przypadku arytmii leczonych wyładowaniem. Wyniki te podkreślają potencjalną wartość zintegrowanego postępowania w HF i VA.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski