Miyokard enfarktüsü sonrası ICD alıcılarında ventriküler aritmi-kalp yetmezliği etkileşimi ve mortalite.
Miyokard enfarktüsünü izleyen kalıcı sol ventrikül disfonksiyonu olan ve implante edilmiş kardiyoverter-defibrilatörü (ICD) bulunan 1.014 hastadan oluşan çok merkezli bir kohortta, ventriküler aritmiler (VA) ve kalp yetmezliği olayları güçlü bir çift yönlü ilişki göstermiştir. VA, sonraki kalp yetmezliği olayları riskini bağımsız olarak artırmıştır (aHR 3,50); kalp yetmezliği atakları ise sonraki VA riskini yükseltmiştir (aHR 2,96) ve her iki durum da tüm nedenlere bağlı daha yüksek mortaliteyle bağımsız olarak ilişkilendirilmiştir. Bu bulgular, azalmış ejeksiyon fraksiyonu olan enfarktüs sonrası hastalarda aritmilerin ve kalp yetmezliğinin bütüncül yönetim stratejilerinin klinik önemini vurgulamaktadır.
Amaçlar
Ventriküler aritmi (VA) ve kalp yetmezliği (KY), iskemik sol ventrikül (LV) disfonksiyonu olan hastalarda sıklıkla bir arada bulunmaktadır. VA ve KY olaylarının çift yönlü ilişkili olup olmadığı belirsizliğini korumaktadır. Bunların çift yönlü ilişkisini ve mortaliteyle ilişkilerini araştırdık.
Yöntemler
Çok merkezli WICD-MI çalışmasından 1014 hastayı analiz ettik. Tümüne akut miyokard enfarktüsünden (MI) sonra giyilebilir kardiyoverter-defibrilatör takılmış ve ardından kalıcı LV ejeksiyon fraksiyonu ≤%35 ile implante edilebilir kardiyoverter-defibrilatör (ICD) implantasyonu yapılmıştır. ICD ile tedavi edilen VA, KY olayları (KY nedeniyle hastaneye yatış, kalp nakli veya LV destek cihazı implantasyonu) ve tüm nedenlere bağlı mortalite arasındaki ilişkiler, zamana bağlı Cox modelleri kullanılarak değerlendirilmiştir.
Bulgular
ICD implantasyonundan sonra medyan 2,6 yıllık takip boyunca, VA KY olayları riskinin artmasıyla bağımsız olarak ilişkiliyken [aHR = 3,50 (1,66-7,38), P = 0,001], KY olayları da benzer biçimde sonraki VA'dan önce gelmiştir [aHR = 2,96 (1,59-5,50), P = 0,0008]. Her ikisi de tüm nedenlere bağlı mortaliteyle bağımsız olarak ilişkiliydi; sayısal olarak KY olayları için aHR [aHR = 7,96 (4,71-13,47), P < 0,0001], VA için olan aHR'den [aHR = 4,43 (2,35-8,36), P < 0,0001] daha yüksekti. Duyarlılık analizleri, VA-KY ilişkisinin şokla tedavi edilen aritmilerde en güçlü olduğunu düşündürmüştür. Keşfedici analizlerde VA, subkutan ICD alıcılarında sonraki KY olaylarıyla güçlü biçimde ilişkiliydi [aHR = 15,08 (4,62-49,22), P < 0,0001], ancak transvenöz ICD alıcılarında ilişkili değildi (etkileşim için P = 0,0002).
Sonuçlar
MI sonrası kalıcı LV disfonksiyonu olan ICD alıcılarında VA ve KY olayları çift yönlü ilişkilidir ve mortaliteyle bağımsız olarak ilişkilidir. VA-KY ilişkisi şokla tedavi edilen aritmilerde en güçlüydü. Bu bulgular, bütüncül KY ve VA yönetiminin potansiyel değerini vurgulamaktadır.
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.





