PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Terapia agonistami receptora GLP-1 a incydentalne wystąpienie migotania przedsionków u dorosłych otyłych bez cukrzycy z przewlekłą chorobą nerek

badanie kohortowe z dopasowaniem tendencji

Dopasowane według skali skłonności badanie kohortowe obejmujące ponad 7000 pacjentów wykazało, że agoniści receptora GLP-1 zmniejsza 1-letnią częstość występowania migotania przedsionków o 35% u dorosłych pacjentów z otyłością i przewlekłą chorobą nerek (PChN) bez cukrzycy. Korzyści te objęły również komorowe zaburzenia rytmu serca oraz hospitalizacje z dowolnej przyczyny, przy czym efekty były spójne w trakcie 1- do 3-letniej obserwacji. Te wyniki z praktyki klinicznej wskazują na potencjalną przewagę terapii GLP-1 w zakresie ochrony sercowo-nerkowej i podkreślają potrzebę przeprowadzenia dedykowanych badań losowych w tej grupie pacjentów o wysokim ryzyku.

WSTĘP

Otyłość i przewlekła choroba nerek (PChN) są silnymi czynnikami ryzyka migotania przedsionków (AF), jednak to, czy agonistów receptora GLP-1 (GLP-1RA) zapobiegają wystąpieniu AF u dorosłych bez cukrzycy z otyłością i PChN, nie zostało zbadane. Oceniono, czy terapia GLP-1RA zmniejsza roczną częstość występowania AF u pacjentów z tym fenotypem sercowo-nerkowym.

METODY

Na podstawie Sieci Współpracującej TriNetX w USA (66 organizacji opieki zdrowotnej) przeprowadziliśmy retrospektywne naśladownictwo badania docelowego u dorosłych bez cukrzycy w wieku 18 lat lub starszych z otyłością i PChN w stadium 3-5 zdiagnozowaną w latach 2021-2024. Pacjentów otrzymujących semaglutyd, liraglutyd lub tirzepatyd (n = 10 985) porównano z pacjentami nieotrzymującymi tych leków (n = 94 527). Po dopasowaniu według skali skłonności (propensity score) w każdej kohorcie pozostało po 7326 pacjentów. Głównym wynikiem klinicznym było wystąpienie AF w ciągu 1 roku; wynikami klinicznymi wtórnymi były podtypy AF, komorowe tachyarytmii oraz hospitalizacja z dowolnej przyczyny. Modele Coxa wygenerowały hazard ratio (HR); analizy wrażliwości przedłużyły obserwację do 2-3 lat, stosując analizy punktów orientacyjnych (analizach landmark).

WYNIKI

Po 1 roku stosowanie GLP-1RA było związane ze znacząco niższą częstością występowania AF (1,63% vs. 2,62%; HR 0,655, 95% CI 0,508-0,844; p = 0,001), co odpowiadało względnemu zmniejszeniu ryzyka (RRR) o 34,5%. Zmniejszenia były spójne dla AF paroksystycznej (HR 0,586), utrwalonego (HR 0,482) i długotrwałego utrwalonego (HR 0,527; wszystkie p < 0,05); AF trwałe nie wykazało istotności statystycznej po 1 roku. Komorowe tachyarytmii (HR 0,556; p = 0,002) oraz hospitalizacja (HR 0,668; p < 0,001) również zostały znacząco zmniejszone. Korzyści utrzymywały się w trakcie obserwacji przez 2 i 3 lata oraz pozostawały spójne w analizach punktów orientacyjnych.

WNIOSKI

U dorosłych bez cukrzycy z otyłością i PChN terapia GLP-1RA była związana ze znaczącym, trwałym zmniejszeniem częstości występowania AF, arytmii komorowych i hospitalizacji. Te wyniki są zgodne z możliwą korzyścią sercowo-nerkową i wspierają priorytetyzację tego fenotypu w dedykowanych badaniach losowych.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski