PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Wyniki dotyczące bezpieczeństwa semaglutydu według ciężkości przewlekłej choroby nerek w badaniu FLOW.

Zdefiniowana a priori analiza drugorzędowa przełomowego badania FLOW potwierdziła, że semaglutyd w dawce 1,0 mg raz w tygodniu jest bezpieczny i dobrze tolerowany w całym spektrum ciężkości przewlekłej choroby nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2. Poważne zdarzenia niepożądane występowały rzadziej przy semaglutydzie niż przy placebo, natomiast przerwania leczenia z powodu zdarzeń niepożądanych były porównywalne między grupami, a głównym czynnikiem nietolerancji były zdarzenia żołądkowo-jelitowe. Nie zaobserwowano nieoczekiwanych sygnałów dotyczących bezpieczeństwa, nawet u pacjentów z eGFR poniżej 30 ml/min/1,73 m². Wyniki te wzmacniają rolę semaglutydu w kontroli ryzyka sercowo-nerkowego, przemawiając za jego stosowaniem w zaawansowanej przewlekłej chorobie nerek.

Wstęp

Osoby z cukrzycą typu 2 (T2D) i przewlekłą chorobą nerek (PChN) często doświadczają nietolerancji leków i działań niepożądanych, które nasilają się wraz ze zmniejszaniem się szacunkowej wartości współczynnika filtracji kłębuszkowej (eGFR). W tej zdefiniowanej a priori analizie drugorzędowej oceniono bezpieczeństwo semaglutydu według wyjściowego eGFR.

Metody

FLOW (NCT03819153) było podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniem kontrolowanym placebo oceniającym skuteczność semaglutydu podawanego podskórnie w dawce 1,0 mg raz w tygodniu w odniesieniu do pierwszorzędowego wyniku nerkowego (zmniejszenie eGFR o 50% lub więcej, niewydolność nerek lub zgon z przyczyn nerkowych lub sercowo-naczyniowych) u uczestników z T2D i PChN. Dane dotyczące bezpieczeństwa zbierano wybiórczo i obejmowały poważne zdarzenia niepożądane (SAE), zdarzenia niepożądane (AE) prowadzące do przerwania leczenia oraz zdefiniowane a priori zdarzenia niepożądane szczególnego zainteresowania (AESI). W tej opisowej ocenie systematycznie zbierane dane dotyczące bezpieczeństwa przedstawiono liczbowo według wyjściowego eGFR.

Wyniki

Spośród 3533 uczestników 1767 otrzymywało semaglutyd, a 1766 placebo. Mniej SAE zgłaszano przy semaglutydzie niż przy placebo we wszystkich podgrupach wyjściowego eGFR (45,1% w porównaniu z 50,4% w podgrupie 60 lub więcej ml/min na 1,73 m2 oraz 56,4% w porównaniu z 60,4% w podgrupie poniżej 30 ml/min na 1,73 m2). SAE związane z zakażeniami i zarażeniami pasożytniczymi; zaburzeniami serca; zaburzeniami układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia; oraz zaburzeniami metabolizmu i odżywiania występowały na ogół rzadziej przy semaglutydzie niż przy placebo, niezależnie od wyjściowego eGFR. Przerwania leczenia z powodu AE były częstsze przy niższym wyjściowym eGFR w obu grupach leczenia (60 lub więcej ml/min na 1,73 m2: semaglutyd 11,2%, placebo 11,3%; poniżej 30 ml/min na 1,73 m2: semaglutyd 18,8%, placebo 18,7%). Przerwania leczenia spowodowane konkretnie żołądkowo-jelitowymi AE zgłaszano częściej przy semaglutydzie (4,5%) niż przy placebo (1,1%), niezależnie od wyjściowego eGFR. Częstość AESI była podobna w obu grupach leczenia we wszystkich podgrupach wyjściowego eGFR.

Wnioski

W tej ocenie bezpieczeństwa SAE zgłaszano rzadziej przy semaglutydzie niż przy placebo, z odpowiadającymi im wzorcami w przypadku przerwań leczenia i AESI. Nie stwierdzono nieoczekiwanych problemów dotyczących bezpieczeństwa w całym spektrum eGFR reprezentowanym w badaniu FLOW.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski