Η μελέτη TICO κατέδειξε ότι η μονοθεραπεία με τικαγρελόρη μετά από 3 μήνες DAPT μείωσε την αιμορραγία χωρίς να αυξήσει τα ισχαιμικά συμβάντα σε σύγκριση με τη συνεχιζόμενη DAPT στο 1 έτος μετά την εμφύτευση DES. Η μελέτη προστέθηκε στα αυξανόμενα στοιχεία υπέρ της πρώιμης μονοθεραπείας με αναστολέα P2Y12.
Η μελέτη GLOBAL LEADERS (GLOBAL LEADERS: A Clinical Study Comparing Two Forms of Anti-platelet Therapy After Stent Implantation) κατένειμε τυχαία 15.991 ασθενείς που υποβάλλονταν σε διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση σε διπλή αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία (DAPT) 1 μηνός ακολουθούμενη από μονοθεραπεία τικαγρελόρης 23 μηνών ή συμβατική DAPT 12 μηνών ακολουθούμενη από ασπιρίνη 12 μηνών. Με εξαίρεση το έμφραγμα του μυοκαρδίου με κύμα Q (MI), όλα τα καταληκτικά σημεία της μελέτης αναλύθηκαν όπως αναφέρθηκαν από τους ερευνητές.
Αυτή ήταν μια προκαθορισμένη βοηθητική μελέτη που αξιολογούσε εάν η πειραματική θεραπεία ήταν μη κατώτερη, και εάν αυτό πληρούνταν, ανώτερη, από τη συμβατική θεραπεία για το συν-πρωτεύον καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας θανάτου από οποιαδήποτε αιτία, μη θανατηφόρου MI, μη θανατηφόρου εγκεφαλικού επεισοδίου, ή επείγουσας επαναγγείωσης του στοχευόμενου αγγείου, και ανώτερη στην πρόληψη αιμορραγίας BARC 3 (Bleeding Academic Research Consortium) ή 5 (συν-πρωτεύον καταληκτικό σημείο ασφάλειας) στα 2 έτη με επίπεδο σημαντικότητας 0,025 για τη διατήρηση ονομαστικού σφάλματος άλφα 5%.
Μια ανεξάρτητη επιτροπή κλινικών συμβάντων έκρινε τα συμβάντα που αναφέρθηκαν από τους ερευνητές και τελικά τα μη αναφερθέντα συμβάντα 7.585 ασθενών από τα 20 συμμετέχοντα κέντρα με τη μεγαλύτερη ένταξη ασθενών.
Το συν-πρωτεύον καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας 2 ετών εμφανίστηκε σε 271 (7,14%) και σε 319 (8,41%) ασθενείς στην πειραματική και συμβατική ομάδα, αντίστοιχα (λόγος ρυθμών [RR]: 0,85· διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%: 0,72 έως 0,99), πληρώντας τη μη κατωτερότητα (p μη κατωτερότητας <0,001), αλλά όχι την υπεροχή (p υπεροχής = 0,0465). Τα ποσοστά αιμορραγίας BARC 3 ή 5 δεν διέφεραν (RR: 1,00· ΔΕ 95%: 0,75 έως 1,33· p = 0,986). Παρατηρήθηκε χρονοεξαρτώμενη επίδραση θεραπείας, με την πειραματική στρατηγική να σχετίζεται με χαμηλότερο κίνδυνο MI (RR: 0,54· ΔΕ 95%: 0,33 έως 0,88· p αλληλεπίδρασης = 0,062) και βέβαιη θρόμβωση στεντ (RR: 0,14· ΔΕ 95%: 0,03 έως 0,63· p αλληλεπίδρασης = 0,007) μετά από 1 έτος μετά τη διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση.
Η μονοθεραπεία με τικαγρελόρη μετά από 1 μήνα DAPT ήταν μη κατώτερη, αλλά όχι ανώτερη, από τη συμβατική θεραπεία στην πρόληψη ισχαιμικών συμβάντων, και δεν μείωσε τον κίνδυνο σοβαρής αιμορραγίας σε σύγκριση με τη συμβατική θεραπεία. (GLOBAL LEADERS Adjudication Sub-Study [GLASSY]; NCT03231059).
