Τα αποτελέσματα της TICO έδειξαν ότι η μονοθεραπεία με τικαγρελόρη μετά από 3 μήνες DAPT μείωσε σημαντικά τη σοβαρή αιμορραγία σε σύγκριση με τη συνέχιση τικαγρελόρης συν ασπιρίνης στο 1 έτος μετά από PCI για ACS, χωρίς να αυξήσει τα καρδιαγγειακά συμβάντα. Η μελέτη ενίσχυσε την ασφάλεια της πρώιμης διακοπής της ασπιρίνης.
Να προσδιοριστεί εάν η μετάβαση σε μονοθεραπεία με τικαγρελόρη μετά από 3 μήνες DAPT μειώνει τα καθαρά ανεπιθύμητα κλινικά συμβάντα σε σύγκριση με 12μηνη DAPT βασισμένη σε τικαγρελόρη σε ασθενείς με ACS που αντιμετωπίστηκαν με στεντ επικαλυμμένα με φάρμακο. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Μια τυχαιοποιημένη πολυκεντρική μελέτη διεξήχθη σε 3.056 ασθενείς με ACS που αντιμετωπίστηκαν με στεντ επικαλυμμένα με φάρμακο μεταξύ Αυγούστου 2015 και Οκτωβρίου 2018 σε 38 κέντρα στη Νότια Κορέα. Η παρακολούθηση ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2019.
Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν είτε μονοθεραπεία με τικαγρελόρη (90 mg δύο φορές ημερησίως) μετά από 3μηνη DAPT (n = 1527) είτε 12μηνη DAPT βασισμένη σε τικαγρελόρη (n = 1529). ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Το πρωτεύον αποτέλεσμα ήταν ένα ετήσιο καθαρό ανεπιθύμητο κλινικό συμβάν, οριζόμενο ως σύνθετο σημείο σοβαρής αιμορραγίας και ανεπιθύμητων καρδιακών και εγκεφαλαγγειακών συμβάντων (θάνατος, έμφραγμα του μυοκαρδίου, θρόμβωση στεντ, εγκεφαλικό επεισόδιο, ή επαναγγείωση του στοχευόμενου αγγείου). Τα προκαθορισμένα δευτερεύοντα αποτελέσματα περιλάμβαναν σοβαρή αιμορραγία και σοβαρά ανεπιθύμητα καρδιακά και εγκεφαλαγγειακά συμβάντα.
Μεταξύ 3.056 τυχαιοποιημένων ασθενών (μέση ηλικία, 61 έτη· 628 γυναίκες [20%]· 36% έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση ST), 2.978 ασθενείς (97,4%) ολοκλήρωσαν τη μελέτη. Το πρωτεύον αποτέλεσμα εμφανίστηκε σε 59 ασθενείς (3,9%) που λάμβαναν μονοθεραπεία με τικαγρελόρη μετά από 3μηνη DAPT και σε 89 ασθενείς (5,9%) που λάμβαναν 12μηνη DAPT βασισμένη σε τικαγρελόρη (απόλυτη διαφορά, -1,98% [ΔΕ 95%, -3,50% έως -0,45%]· λόγος κινδύνου [HR], 0,66 [ΔΕ 95%, 0,48 έως 0,92]· P = ,01). Από τα 10 προκαθορισμένα δευτερεύοντα αποτελέσματα, 8 δεν έδειξαν σημαντική διαφορά. Σοβαρή αιμορραγία εμφανίστηκε στο 1,7% των ασθενών με μονοθεραπεία τικαγρελόρης μετά από 3μηνη DAPT και στο 3,0% των ασθενών με 12μηνη DAPT βασισμένη σε τικαγρελόρη (HR, 0,56 [ΔΕ 95%, 0,34 έως 0,91]· P = ,02). Η επίπτωση σοβαρών ανεπιθύμητων καρδιακών και εγκεφαλαγγειακών συμβάντων δεν διέφερε σημαντικά μεταξύ της ομάδας μονοθεραπείας τικαγρελόρης μετά από 3μηνη DAPT (2,3%) έναντι της ομάδας 12μηνης DAPT βασισμένης σε τικαγρελόρη (3,4%) (HR, 0,69 [ΔΕ 95%, 0,45 έως 1,06]· P = ,09).
Μεταξύ ασθενών με οξέα στεφανιαία σύνδρομα που αντιμετωπίστηκαν με στεντ επικαλυμμένα με φάρμακο, η μονοθεραπεία με τικαγρελόρη μετά από 3 μήνες διπλής αντιαιμοπεταλιακής θεραπείας, σε σύγκριση με 12μηνη διπλή αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία βασισμένη σε τικαγρελόρη, οδήγησε σε μέτρια αλλά στατιστικά σημαντική μείωση σε ένα σύνθετο αποτέλεσμα σοβαρής αιμορραγίας και καρδιαγγειακών συμβάντων στο 1 έτος. Ο πληθυσμός της μελέτης και τα χαμηλότερα από τα αναμενόμενα ποσοστά συμβάντων θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την ερμηνεία της μελέτης.
