Η μελέτη OPTIMISE κατέδειξε ότι η μείωση του αριθμού των αντιυπερτασικών φαρμάκων σε ηλικιωμένους ασθενείς με καλά ελεγχόμενη αρτηριακή πίεση είναι ασφαλής, με την πλειονότητα να διατηρεί επαρκή έλεγχο στις 12 εβδομάδες. Τα αποτελέσματα υποστήριξαν την απόσυρση φαρμάκων ως λογική στρατηγική σε ηλικιωμένους ασθενείς με πολυφαρμακία.
Αυτή η μελέτη στόχευε να διαπιστώσει εάν η μείωση της αντιυπερτασικής φαρμακευτικής αγωγής είναι δυνατή χωρίς σημαντικές μεταβολές στον έλεγχο της συστολικής αρτηριακής πίεσης ή ανεπιθύμητα συμβάντα κατά τη διάρκεια 12εβδομαδιαίας παρακολούθησης. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Η μελέτη Optimising Treatment for Mild Systolic Hypertension in the Elderly (OPTIMISE) ήταν μια τυχαιοποιημένη, ανοιχτής επισήμανσης, μελέτη μη κατωτερότητας που διεξήχθη σε 69 κέντρα πρωτοβάθμιας φροντίδας στην Αγγλία. Συμπεριλήφθηκαν συμμετέχοντες τους οποίους ο ιατρός πρωτοβάθμιας φροντίδας θεωρούσε κατάλληλους για μείωση φαρμακευτικής αγωγής, ηλικίας 80 ετών και άνω, με συστολική αρτηριακή πίεση κάτω από 150 mmHg, και που λάμβαναν τουλάχιστον 2 αντιυπερτασικά φάρμακα. Οι συμμετέχοντες εντάχθηκαν μεταξύ Απριλίου 2017 και Σεπτεμβρίου 2018 και παρακολουθήθηκαν έως τον Ιανουάριο του 2019.
Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν (αναλογία 1:1) σε στρατηγική μείωσης αντιυπερτασικής φαρμακευτικής αγωγής (αφαίρεση 1 φαρμάκου [παρέμβαση], n = 282) ή συνήθη φροντίδα (έλεγχος, n = 287), στην οποία δεν επιβάλλονταν αλλαγές φαρμακευτικής αγωγής. ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Το πρωτεύον αποτέλεσμα ήταν συστολική αρτηριακή πίεση κάτω από 150 mmHg στην παρακολούθηση των 12 εβδομάδων. Το προκαθορισμένο όριο μη κατωτερότητας ήταν σχετικός κίνδυνος (RR) 0,90. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα περιλάμβαναν το ποσοστό συμμετεχόντων που διατήρησαν τη μείωση φαρμακευτικής αγωγής και διαφορές στην αρτηριακή πίεση, την ευθραυστότητα, την ποιότητα ζωής, τις ανεπιθύμητες ενέργειες, και τα σοβαρά ανεπιθύμητα συμβάντα.
Μεταξύ 569 τυχαιοποιημένων ασθενών (μέση ηλικία, 84,8 έτη· 276 [48,5%] γυναίκες· διάμεσος 2 αντιυπερτασικών φαρμάκων που συνταγογραφήθηκαν στην αρχική τιμή), 534 (93,8%) ολοκλήρωσαν τη μελέτη. Συνολικά, 229 (86,4%) ασθενείς στην ομάδα παρέμβασης και 236 (87,7%) ασθενείς στην ομάδα ελέγχου είχαν συστολική αρτηριακή πίεση κάτω από 150 mmHg στις 12 εβδομάδες (προσαρμοσμένο RR, 0,98 [97,5% μονόπλευρο ΔΕ, 0,92 έως ∞]). Από τα 7 προκαθορισμένα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία, 5 δεν έδειξαν σημαντική διαφορά. Η μείωση φαρμακευτικής αγωγής διατηρήθηκε σε 187 (66,3%) συμμετέχοντες στις 12 εβδομάδες. Η μέση μεταβολή στη συστολική αρτηριακή πίεση ήταν κατά 3,4 mmHg (ΔΕ 95%, 1,1 έως 5,8 mmHg) υψηλότερη στην ομάδα παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Δώδεκα (4,3%) συμμετέχοντες στην ομάδα παρέμβασης και 7 (2,4%) στην ομάδα ελέγχου ανέφεραν τουλάχιστον 1 σοβαρό ανεπιθύμητο συμβάν (προσαρμοσμένο RR, 1,72 [ΔΕ 95%, 0,7 έως 4,3]).
Μεταξύ ηλικιωμένων ασθενών που αντιμετωπίζονταν με πολλαπλά αντιυπερτασικά φάρμακα, μια στρατηγική μείωσης φαρμακευτικής αγωγής, σε σύγκριση με τη συνήθη φροντίδα, ήταν μη κατώτερη όσον αφορά τον έλεγχο της συστολικής αρτηριακής πίεσης στις 12 εβδομάδες. Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η μείωση της αντιυπερτασικής φαρμακευτικής αγωγής σε ορισμένους ηλικιωμένους ασθενείς με υπέρταση δεν σχετίζεται με ουσιαστική μεταβολή στον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, αν και απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την κατανόηση των μακροπρόθεσμων κλινικών αποτελεσμάτων.
