Πολυκεντρική, διπλή τυφλή, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη σε 65 ασθενείς με σταθερή αγγειοσπαστική στηθάγχη και μονοαγγειακή στεφανιαία νόσο. Μετά από PCI με καθοδήγηση από απεικόνιση, ένα μπαλόνι εντός stent φουσκωνόταν σταδιακά μέχρι να εμφανιστεί στηθάγχη, η οποία επαληθεύονταν σε σύγκριση με το φούσκωμα του εικονικού φαρμάκου· καταγράφονταν το FFR-angina και το RFR-angina στην έναρξη των συμπτωμάτων, καθώς και κατά τη διάρκεια άσκησης χαμηλής και υψηλής έντασης. Το διάμεσο FFR πριν από την PCI ήταν 0,59 (IQR 0,46-0,70). Το διάμεσο FFR-angina σε ηρεμία ήταν 0,29 (IQR 0,23-0,35), κατά τη διάρκεια άσκησης χαμηλής έντασης 0,38 και κατά τη διάρκεια άσκησης υψηλής έντασης 0,45. Το RFR-angina ακολούθησε παράλληλες τιμές: 0,22 σε ηρεμία, 0,26 σε χαμηλή ένταση και 0,32 σε υψηλή ένταση. Όλα τα κατώφλια ήταν σημαντικά χαμηλότερα από τα κλινικά κατώφλια ισχαιμίας (p<0,001). Τα χαμηλότερα κατώφλια FFR-angina συσχετίζονταν με μεγαλύτερο βασικό φορτίο στηθάγχης και μεγαλύτερη ανακούφιση των συμπτωμάτων από την PCI. Επομένως, το φυσιολογικό κατώφλι στηθάγχης είναι εξαιρετικά εξατομικευμένο, μεταβάλλεται με την καρδιακή εργασία και βρίσκεται πολύ κάτω από τα καθολικά κατώφλια, υποστηρίζοντας μια στρατηγική επαναγγείωσης που βασίζεται στα συμπτώματα και είναι εξατομικευμένη.
ΥΠΟΒΑΘΡΟ: Στη σταθερή στεφανιαία νόσο, ο πρωταρχικός στόχος της διαδερμικής στεφανιαίας παρέμβασης (PCI) είναι η ανακούφιση των συμπτωμάτων. Το κλασματικό ροϊκό απόθεμα (FFR) και οι μη υπεραιμικοί λόγοι πιέσεων, όπως ο λόγος πλήρους κύκλου σε ηρεμία (RFR), χρησιμοποιούνται για την καθοδήγηση της επαναγγείωσης. Παρόλο που αυτοί οι δείκτες συσχετίζονται με την μυοκαρδιακή ισχαιμία, δεν έχουν ποτέ επικυρωθεί έναντι της έναρξης της αγγειογενούς στηθάγχης. Τα φυσιολογικά κατώφλια για τη στηθάγχη (FFRangina και RFRangina) σε ηρεμία και κατά την άσκηση παραμένουν μη καθορισμένα.
ΜΕΘΟΔΟΙ: Η μελέτη ORBITA-FIRE (Finding the Invasive Threshold for Symptom Relief in Exertional Angina) ήταν μια πολυκεντρική, διπλή τυφλή, τυχαιοποιημένη μελέτη με ελεγχόμενο εικονικό φάρμακο σε ασθενείς με σταθερή στηθάγχη και στεφανιαία νόσο μονοαγγειακής κατανομής. Μετά την PCI με καθοδήγηση απεικόνισης, ένα μπαλόνι εντός του stent φουσκωνόταν σταδιακά μέχρι να εμφανιστεί στηθάγχη σε ηρεμία. Αυτό το κατώφλι στηθάγχης επαληθεύτηκε με φούσκωμα εικονικού φαρμάκου και καταγράφηκαν οι αντίστοιχες τιμές FFRangina και RFRangina κατά την έναρξη των συμπτωμάτων. Το πρωτόκολλο επαναλήφθηκε κατά τη διάρκεια άσκησης χαμηλής και υψηλής έντασης για να αξιολογηθούν οι αλλαγές στα κατώφλια στηθάγχης με την αύξηση του καρδιακού φορτίου.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Συμπεριλήφθηκαν εξήντα πέντε ασθενείς (μέση ηλικία, 63,9±8,7 έτη· 74% άνδρες· 69% υπέρταση· 23% διαβήτης· 91% με στηθάγχη κλάσης II–III της Canadian Cardiovascular Society). Η διάμεση τιμή FFR πριν την PCI ήταν 0,59 (διατεταρτημοριακό εύρος [IQR], 0,46–0,70) και η RFR ήταν 0,61 (IQR, 0,40–0,82). Η διάμεση τιμή FFRangina σε ηρεμία ήταν 0,29 (IQR, 0,23–0,35), αυξανόμενη σε 0,38 (IQR, 0,30–0,48) κατά την άσκηση χαμηλής έντασης και σε 0,45 (IQR, 0,36–0,55) κατά την άσκηση υψηλής έντασης. Η RFRangina αυξανόταν ανάλογα από 0,22 (IQR, 0,16–0,30) σε ηρεμία σε 0,26 (IQR, 0,18–0,36) και 0,32 (IQR, 0,23–0,46) κατά την άσκηση χαμηλής και υψηλής έντασης, αντίστοιχα. Όλα τα κατώφλια ήταν σημαντικά χαμηλότερα από τα κλινικά διαγνωστικά όρια (P<0,001). Τα χαμηλότερα κατώφλια FFRangina και RFRangina συσχετίζονταν με μεγαλύτερη αναπαραγωγιμότητα των συμπτωμάτων σε συνθήκες ηρεμίας, άσκησης χαμηλής και υψηλής έντασης (FFRangina: P=0,008, P<0,001, P<0,001, αντίστοιχα· RFRangina: P=0,015, P<0,001, P=0,002, αντίστοιχα). Τα χαμηλότερα κατώφλια στηθάγχης σε όλες τις συνθήκες προέβλεπαν υψηλότερο βασικό φορτίο στηθάγχης και μεγαλύτερη ανακούφιση των συμπτωμάτων με την PCI (Pαλληλεπίδρασης>0,999).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Τα φυσιολογικά κατώφλια για τη στηθάγχη (FFRangina και RFRangina) είναι εξαιρετικά εξατομικευμένα, μεταβάλλονται ανάλογα με το καρδιακό φορτίο και είναι συνεπώς χαμηλότερα από τα καθολικά κατώφλια βασισμένα στην ισχαιμία που χρησιμοποιούνται για την καθοδήγηση της επαναγγείωσης. Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν την ενσωμάτωση της εξατομικευμένης, συμπτωματικά συνδεδεμένης φυσιολογίας για τη βελτίωση της επιλογής ασθενών και την ενίσχυση της συμπτωματικής απόκρισης στην PCI.
