Μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλιση αξιολόγησε τους άμεσους στοματικούς αντιπηκτικούς παράγοντες (DOAC) έναντι των ανταγωνιστών της βιταμίνης Κ (VKA) σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και ιστορικό ενδοκρανιακής αιμορραγίας. Με βάση πέντε παρατηρητικές μελέτες, οι DOAC συνδέονταν με χαμηλότερο κίνδυνο υποτροπιάζουσας ενδοκρανιακής αιμορραγίας (HR 0,65) και ισχαιμικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (HR 0,80), αν και η βεβαιότητα των αποδείξεων κυμαινόταν από μέτρια έως πολύ χαμηλή και οι αναλύσεις ευαισθησίας μετρίασαν τα οφέλη όσον αφορά το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και τη θνησιμότητα. Αν και οι DOAC φαίνονται προτιμώμενοι για την κλινική λήψη αποφάσεων σε αυτόν τον πληθυσμό υψηλού κινδύνου, οι συγγραφείς προειδοποιούν ότι οι κατευθυντήριες οδηγίες που θα αλλάξουν την κλινική πράξη αναμένουν προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες.
Η βέλτιστη στρατηγική αντιπηκτικής αγωγής για ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή (ΚΜ) και προηγούμενη ενδοκρανιακή αιμορραγία (ΕΑΕ) παραμένει ασαφής. Αν και τα άμεσα δραστικά από του στόματος αντιπηκτικά (DOACs) έχουν επιδείξει πιο ευνοϊκό προφίλ ασφάλειας σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ (VKA) στον γενικό πληθυσμό ασθενών με ΚΜ, οι συγκριτικές ενδείξεις σε ασθενείς με προηγούμενη ΕΑΕ είναι περιορισμένες.
Διεξήγαγαν συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση συγκρίνοντας τα DOACs και τα VKA σε ασθενείς με ΚΜ και προηγούμενη ΕΑΕ. Έγινε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, Scopus και ScienceDirect από την αρχή έως τις 16 Μαρτίου 2026. Τα ενδιαφέροντα αποτελέσματα ήταν το ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, η υποτροπιάζουσα ΕΑΕ και η θνησιμότητα από κάθε αιτία. Η πιθανότητα μεροληψίας αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας το εργαλείο Risk of Bias In Non-randomised Studies of Interventions (ROBINS-I) V.2. Οι συνδυασμένοι λόγοι κινδύνου (HR) με 95% διαστήματα εμπιστοσύνης (CI) υπολογίστηκαν χρησιμοποιώντας μοντέλα τυχαίων επιδράσεων.
Περιλήφθηκαν πέντε παρατηρητικές μελέτες. Σε σύγκριση με τα VKA, τα DOACs συνδέονταν με χαμηλότερο κίνδυνο υποτροπιάζουσας ΕΑΕ (5 μελέτες, HR 0,65, 95% CI 0,53 έως 0,79), ισχαιμικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (4 μελέτες, HR 0,80, 95% CI 0,68 έως 0,94) και θνησιμότητας από κάθε αιτία (3 μελέτες, HR 0,64, 95% CI 0,45 έως 0,89). Η ετερογένεια απουσίαζε για το ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και την υποτροπιάζουσα ΕΑΕ (I²=0%), αλλά ήταν σημαντική για τη θνησιμότητα (I²=89%). Το εύρημα σχετικά με την υποτροπιάζουσα ΕΑ παρέμεινε σταθερό σε αναλύσεις ευαισθησίας «leave-one-out», Hartung-Knapp-Sidik-Jonkman και προσαρμοσμένες για επικάλυψη, ενώ οι εκτιμήσεις για το ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και τη θνησιμότητα έχασαν τη στατιστική σημαντικότητα υπό πιο συντηρητικές μεθόδους.
Τα DOACs φάνηκαν ευνοϊκά σε σχέση με τα VKA για την υποτροπιάζουσα ΕΑΕ, το ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και τη θνησιμότητα, αλλά η βεβαιότητα των ενδείξεων κυμάνθηκε από μέτρια έως πολύ χαμηλή. Τα ευρήματα αυτά είναι υποψήφια για γενεσιουργία υποθέσεων και θα πρέπει να καθοδηγούν τη λήψη αποφάσεων σε κοινή βάση, και όχι την οριστική αλλαγή της κλινικής πρακτικής, έως ότου διατεθούν δεδομένα από τυχαιοποιημένες μελέτες. ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΓΓΡΑΦΗΣ PROSPERO: CRD420261333839.
