Αυτή η μετα-ανάλυση τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων μελετών επιβεβαίωσε ότι η μακροχρόνια συμπλήρωση με θαλάσσια λιπαρά οξέα ωμέγα-3 συνδέεται με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής. Το σαφές σήμα ασφάλειας προκάλεσε ανησυχίες σχετικά με την καρδιαγγειακή χρήση συμπληρωμάτων ιχθυελαίου.
Ορισμένες, αλλά όχι όλες, μεγάλης κλίμακας τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες (RCT) που διερεύνησαν τις επιδράσεις της συμπλήρωσης με θαλάσσια λιπαρά οξέα ωμέγα-3 στις καρδιαγγειακές εκβάσεις ανέφεραν αυξημένο κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής (ΚΜ). Οι πιθανοί λόγοι για τα αποκλίνοντα ευρήματα ενδέχεται να σχετίζονται με τη δόση.
Οι βάσεις δεδομένων MEDLINE και Embase αναζητήθηκαν για άρθρα και περιλήψεις που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 2012 και 31ης Δεκεμβρίου 2020, επιπλέον μιας μετα-ανάλυσης μεγάλων καρδιαγγειακών RCT που δημοσιεύθηκε το 2019. Συμπεριλήφθηκαν RCT καρδιαγγειακών εκβάσεων θαλάσσιων λιπαρών οξέων ωμέγα-3 που ανέφεραν αποτελέσματα για ΚΜ, είτε ως προκαθορισμένη έκβαση, ανεπιθύμητο συμβάν, ή αιτία νοσηλείας, με ελάχιστο μέγεθος δείγματος 500 ασθενών και διάμεση παρακολούθηση τουλάχιστον 1 έτους. Δεν συμπεριλήφθηκαν RCT που εξέταζαν συγκεκριμένα βραχυπρόθεσμες επιδράσεις των λιπαρών οξέων ωμέγα-3 στην υποτροπιάζουσα ΚΜ σε ασθενείς με εγκατεστημένη ΚΜ ή μετεγχειρητική ΚΜ. Ο λόγος κινδύνου (HR) για τις αναφερόμενες εκβάσεις ΚΜ εντός κάθε μελέτης υποβλήθηκε σε μετα-ανάλυση με χρήση μοντέλου τυχαίων επιδράσεων με προσαρμογή Knapp-Hartung, και αξιολογήθηκε μια σχέση δόσης-απόκρισης με μοντέλο μετα-παλινδρόμησης.
Από 4049 ελεγχθέντα αρχεία, 7 μελέτες συμπεριλήφθηκαν στη μετα-ανάλυση. Από αυτές, 5 είχαν ήδη εντοπιστεί σε προηγούμενη μετα-ανάλυση καρδιαγγειακών RCT. Μεταξύ των 81.210 ασθενών από 7 μελέτες, 58.939 (72,6%) εντάχθηκαν σε μελέτες που δοκίμαζαν ≤1 g/ημέρα και 22.271 (27,4%) σε μελέτες που δοκίμαζαν >1 g/ημέρα λιπαρών οξέων ωμέγα-3. Η μέση ηλικία ήταν 65 έτη, και 31.842 (39%) ήταν γυναίκες. Η σταθμισμένη μέση παρακολούθηση ήταν 4,9 έτη. Στη μετα-ανάλυση, η χρήση συμπληρωμάτων θαλάσσιων λιπαρών οξέων ωμέγα-3 συνδέθηκε με αυξημένο κίνδυνο ΚΜ (n=2905· HR, 1,25 [ΔΕ 95%, 1,07-1,46]· p=0,013). Σε αναλύσεις με στρωματοποίηση κατά δόση, η HR ήταν μεγαλύτερη στις μελέτες που δοκίμαζαν >1 g/ημέρα (HR, 1,49 [ΔΕ 95%, 1,04-2,15]· p=0,042) σε σύγκριση με εκείνες που δοκίμαζαν ≤1 g/ημέρα (HR, 1,12 [ΔΕ 95%, 1,03-1,22]· p=0,024· p για αλληλεπίδραση <0,001). Στη μετα-παλινδρόμηση, η HR για ΚΜ αυξανόταν ανά 1 g υψηλότερη δοσολογία λιπαρών οξέων ωμέγα-3 (HR, 1,11 [ΔΕ 95%, 1,06-1,15]· p=0,001).
Σε RCT που εξέταζαν καρδιαγγειακές εκβάσεις, η συμπλήρωση με θαλάσσια ωμέγα-3 συνδέθηκε με αυξημένο κίνδυνο ΚΜ. Ο κίνδυνος φαινόταν μεγαλύτερος στις μελέτες που δοκίμαζαν >1 g/ημέρα.
