Η παρούσα αναδρομική ανασκόπηση αξιολογεί τις φαρμακολογικές και κλινικές εξελίξεις των συνδυαστικών θεραπειών με κο-αναστολείς ορμονών πεπτιδίων, όπως ο συνδυασμός GLP-1 με αναλόγους FGF21 ή GDF15, για τις χρόνιες μεταβολικές παθήσεις που περιλαμβάνουν την παχυσαρκία, τον διαβήτη τύπου 2, τη MASLD και την καρδιαγγειακή νόσο. Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι ο συνηργός στοχευμός πολλαπλών μεταβολικών οδών αποφέρει ανώτερη αποτελεσματικότητα σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία, αντιμετωπίζοντας το αυξανόμενο φορτίο της μεταβολικής πολυπάθειας. Για τους κλινικούς ιατρούς, τα ευρήματα αυτά περιγράφουν το εξελισσόμενο θεραπευτικό τοπίο και τονίζουν το δυναμικό των κο-αναστολέων επόμενης γενιάς να μετασχηματίσουν τη φροντίδα για τις καρδιομεταβολικές παθήσεις, ενώ επισημαίνονται οι συνεχιζόμενες προκλήσεις στην κλινική ανάπτυξη και τον προφίλ ασφαλείας.
Τα πεπτιδικά ορμόνια διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στη διατήρηση της μεταβολικής ομοιόστασης, ενσωματώνοντας πολύπλοκα μονοπάτια σηματοδότησης για τον συντονισμό της αλληλεπίδρασης μεταξύ οργάνων. Η παθολογική παραγωγή και/ή η δυσλειτουργία πεπτιδικών ορμονών αποτελούν σημαντικούς παράγοντες στη παθοφυσιολογία ενός συμπλέγματος αλληλένδετων χρόνιων μεταβολικών νοσημάτων (CMDs), συμπεριλαμβανομένης της παχυσαρκίας, του διαβήτη mellitus τύπου 2, της δυσλιπιδαιμίας, της ηπατικής στεάτωσης σχετιζόμενης με μεταβολική δυσλειτουργία και των καρδιαγγειακών παθήσεων. Τα CMDs αυτά συχνά συνυπάρχουν, κατατάσσοντας τις κορυφαίες αιτίες θνητότητας και αναπηρίας στον ραγδαία γηράσκοντα πληθυσμό. Οι φαρμακοθεραπείες με βάση τα πεπτιδικά ορμόνια αποτελούν τη θεμελιώδη θεραπεία για τα CMDs. Τα ανάλογα και οι αγωνιστές πεπτιδικών ορμονών που παράγονται από κλασικά ενδοκρινικά κύτταρα, ιδιαίτερα η ινσουλίνη και το πεπτιδίο-1 παρόμοιο με το γλυκαγόνο, αποτελούν θεμέλιους λίθους στη διαχείριση του διαβήτη και της παχυσαρκίας. Επιπλέον, πεπτιδικές ορμόνες που απελευθερώνονται από μη κλασικά ενδοκρινικά όργανα, όπως οι παράγοντες ανάπτυξης ινοβλαστών 21 και ο παράγοντας διαφοροποίησης και ανάπτυξης 15 που εκκρίνονται από το ήπαρ, έχουν αναδειχθεί ως εξαιρετικά υποσχόμενες θεραπευτικές υποψήφιες για μεταβολικές συννοσηρότητες σχετιζόμενες με την παχυσαρκία. Αυτές οι πεπτιδικές ορμόνες δρουν συνεργιστικά και/ή συμπληρωματικά, ασκώντας πολυτροπικά μεταβολικά οφέλη μέσω των διακριτών υποδοχέων τους σε διάφορους στόχους οργάνων/ιστών. Οι συνδυαστικές φαρμακοθεραπείες με αυτά τα πεπτιδικά ορμόνια είναι πολύ πιο αποτελεσματικές από τη μονοθεραπεία και υπόσχονται να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της πολυννοσηρότητας σε ασθενείς με CMDs. Η παρούσα ανασκόπηση συνοψίζει τις πρόσφατες εξελίξεις στη φαρμακομηχανική και τη φαρμακολογία αυτών των μακράς δράσης αναλόγων και των συναγωνιστών με βάση τα πεπτιδικά ορμόνια και συζητεί τις συνεργιστικές και ανταγωνιστικές αλληλεπιδράσεις τους στη θεραπεία των CMDs. Επιπλέον, τονίζουμε τις κύριες προκλήσεις και τις μελλοντικές προοπτικές στην κλινική ανάπτυξη πολλαπλών συναγωνιστών με βάση τα πεπτιδικά ορμόνια ως ασφαλής και αποτελεσματική φαρμακοθεραπεία για τη διαχείριση των μεταβολικών συννοσηροτήτων. ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗΣ: Η παρούσα ανασκόπηση τονίζει τις πρόσφατες κλινικές εξελίξεις στους συνδυασμούς θεραπειών με πεπτιδικά ορμόνες για χρόνιες μεταβολικές παθήσεις, τονίζοντας την ανώτερη αποτελεσματικότητά τους σε σύγκριση με τις μονοθεραπείες στην αντιμετώπιση της μεταβολικής πολυννοσηρότητας. Η σύνοψη των τελευταίων εξελίξεων στα μακράς δράσης ανάλογα και τους συναγωνιστές πεπτιδικών ορμονών παρέχει κρίσιμες διαπιστώσεις σχετικά με τους συνεργιστικούς μηχανισμούς, το κλινικό τους δυναμικό και τις μελλοντικές προκλήσεις, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη προοπτική για τη βελτίωση της διαχείρισης των πολύπλοκων μεταβολικών διαταραχών.
