Μια μελέτη κοόρτης πραγματικού κόσμου σε σχεδόν 46.000 ασθενείς αξιολόγησε αν η γλυκοζουρία στη ρουτίνα εξέταση ούρων αποτελεί πρακτικό δείκτη συμμόρφωσης προς τους αναστολείς SGLT2. Μετά την αντιστροφή της πιθανότητας σταθμίσεως, οι ασθενείς με γλυκοζουρία (≥2+) είχαν σημαντικά χαμηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από όλες τις αιτίες (HR 0,78), νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (HR 0,87) και νεφρικής ανεπάρκειας σε τελικό στάδιο (HR 0,73) σε σύγκριση με εκείνους χωρίς γλυκοζουρία, χωρίς αύξηση των καταγμάτων. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι η απλή εξέταση ούρων θα μπορούσε να είναι ένα χρήσιμο, χαμηλού κόστους εργαλείο για τον έλεγχο της συμμόρφωσης στη φαρμακευτική αγωγή στην καθημερινή πρακτική, ενισχύοντας την αποτελεσματικότητα των αναστολέων SGLT2 στον καρδιονεφρικό έλεγχο στην πραγματική κλινική πράξη.
Η μη συμμόρφωση στη φαρμακευτική αγωγή συμβάλλει στο χάσμα μεταξύ αποτελεσματικότητας και πραγματικής επίδρασης στην κλινική πράξη. Η γλυκοζουρία, η οποία μετράται ρουτίνα στα εξετάσεις ούρων, μπορεί να λειτουργήσει ως αντικειμενικός δείκτης για την αξιολόγηση της συμμόρφωσης στη φαρμακευτική αγωγή με αναστολείς του μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου 2 (SGLT2), μια κατηγορία φαρμάκων που μειώνει τους κινδύνους νεφρικής νόσου, καρδιακής ανεπάρκειας και θνησιμότητας.
Αξιοποιήσαμε δύο ομάδες από το αποθετήριο δεδομένων πραγματικής κλινικής πράξης Optum Labs Data Warehouse (2014-2023): Η ομάδα 1 περιελάμβανε 3.987 ασθενείς με συνταγογραφήσεις αναστολέων SGLT2 και εξέταση ούρων που διενεργήθηκε τόσο πριν όσο και κατά τις ενεργές περιόδους χορήγησης· η ομάδα 2 περιελάμβανε 45.711 ασθενείς στους οποίους συνταγογραφήθηκαν αναστολείς SGLT2 και οι οποίοι υπέβλησαν σε εξέταση ούρων εντός 6 μηνών από την έναρξη της θεραπείας. Η γλυκοζουρία ορίστηκε ως γλυκόζη στα ούρα 2+ ή μεγαλύτερη. Η ομάδα 2 παρακολουθήθηκε για μέσο όρο 3,3 έτη για θνησιμότητα από οποιαδήποτε αιτία, νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας και νεφρική νόσο σε τελικό στάδιο· τα κατάγματα χρησιμοποιήθηκαν ως αρνητικός ελεγκτικός δείκτης.
Στην ομάδα 1, η χρήση αναστολέων SGLT2 (σε σύγκριση με τη μη χρήση) συσχετίστηκε με 18,1 φορές υψηλότερες πιθανότητες γλυκοζουρίας (95% CI, 16,4-20,0), προσαρμοσμένες για την κατάσταση του διαβήτη. Στην ομάδα 2, οι 26.657 (58%) εμφάνισαν γλυκοζουρία εντός 6 μηνών από την έναρξη της θεραπείας με αναστολείς SGLT2, γεγονός που υποδηλώνει συμμόρφωση. Μετά την αντιστροφή της πιθανότητας σταθμίσεως της θεραπείας, η γλυκοζουρία συσχετίστηκε με χαμηλότερους κινδύνους θνησιμότητας από οποιαδήποτε αιτία (HR, 0,78· 95% CI, 0,73-0,83), νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (HR, 0,87· 95% CI, 0,78-0,98) και νεφρικής νόσου σε τελικό στάδιο (HR, 0,73· 95% CI, 0,58-0,91) σε σύγκριση με την απουσία γλυκοζουρίας. Δεν παρατηρήθηκε συσχέτιση με κατάγματα (HR, 1,00· 95% CI, 0,95-1,06).
Η γλυκοζουρία συσχετίστηκε με τη συμμόρφωση στη θεραπεία με αναστολείς SGLT2 και, μεταξύ των ασθενών στους οποίους συνταγογραφήθηκαν αναστολείς SGLT2, συσχετίστηκε με μειώσεις στους κινδύνους θνησιμότητας από οποιαδήποτε αιτία, καρδιακής ανεπάρκειας και νεφρικής νόσου σε τελικό στάδιο.
