Η παρούσα αναδρομική ανασκόπηση παρουσιάζει την καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένη καρδιακή εκροή (HFpEF) ως συστηματική νόσο που οφείλεται στη σύγκλιση παχυσαρκίας, διαβήτη τύπου 2 και χρόνια νεφρική νόσος, οι οποίες προάγουν τη μικροαγγειακή δυσλειτουργία, την ενδοθηλιακή βλάβη και την μυοκαρδιακή ίνωση. Αναλύει αναλυτικά τον τρόπο με τον οποίο οι αναστολείς SGLT2, οι αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1, οι διπλές θεραπείες ινκρετίνης και οι (μη στεροειδείς) ανταγωνιστές των υποδοχέων των μινεραλοκορτικοειδών ασκούν συμπληρωματικές επιδράσεις στο αιμοδυναμικό στρες, τη μεταβολική δυσρύθμιση, τη φλεγμονή και την ίνωση, βελτιώνοντας τελικά τα καρδιαγγειακά και νεφρικά αποτελέσματα. Για την κλινική πράξη, η ανασκόπηση τονίζει τη σημασία μιας καρδιονεφρικής και καρδιομεταβολικής προσέγγισης, επισημαίνοντας ότι η αποτελεσματική διαχείριση της HFpEF απαιτεί στοχευμένη παρέμβαση τόσο στους καρδιακούς όσο και στους εξωκαρδιακούς δρόμους.
Η καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένη καρδιακή παροχή (HFpEF) είναι μια συστηματική νόσος στην οποία οι μεταβολικές συννοσηρότητες, όπως η παχυσαρκία, ο διαβήτης τύπου 2 (T2D) και η χρόνια νεφρική νόσος (CKD), συγκλίνουν για να προκαλέσουν συστηματική φλεγμονή, ενδοθηλιακή δυσλειτουργία και μυοκαρδιακή ίνωση. Η μικροαγγειακή δυσλειτουργία αποτελεί σημαντικό κρίκο μεταξύ αυτών των συννοσηροτήτων και των ανωμαλιών εντός και εκτός της καρδιάς, αν και η αιτιολογική της συνεισφορά στην HFpEF παραμένει ατελώς τεκμηριωμένη. Εκτός από την προώθηση της μυοκαρδιακής δυσκαμψίας και της διαστολικής δυσλειτουργίας, η εξασθενημένη μικροαγγειακή λειτουργία σε όλο το πνευμονικό και περιφερικό κυκλοφορικό σύστημα μπορεί να συμβάλει στη μειωμένη αιμάτωση των ιστών, στην ανοχή στην άσκηση και στη δυσπνοία. Η χρόνια νεφρική νόσος μπορεί να επιδεινώσει περαιτέρω αυτή τη διαδικασία μέσω των ογκικών και νευροορμονικών οδών, καθώς και κυκλοφορούντων ουραιμικών και φλεγμονωδών παραγόντων που εξασθενούν την ενδοθηλιακή λειτουργία, μέσω ενός άξονα νεφρού-μικροαγγείων. Παρά την υψηλή επίπτωση και την κακή πρόγνωση, οι θεραπευτικές επιλογές για την HFpEF έχουν ιστορικά περιοριστεί. Πρόσφατες εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένων των αναστολέων του μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου 2 (SGLT2i), των αγωνιστών των υποδοχέων γλυκαγόνης-παρόμοιου πεπτιδίου-1 (GLP-1) και των διπλών θεραπειών ινκρετίνης (GLP-1/GIP RAs), καθώς και των (μη στεροειδών) ανταγωνιστών των μεταλλοκορτικοειδών υποδοχέων, έχουν αναδιαμορφώσει το θεραπευτικό τοπίο βελτιώνοντας τα καρδιαγγειακά και νεφρικά αποτελέσματα σε ασθενείς με HFpEF. Αυτά τα φάρμακα ασκούν συμπληρωματικές επιδράσεις στο αιμοδυναμικό στρες, τη μεταβολική δυσρρύθμιση, τη φλεγμονή και την ίνωση, και μπορεί επίσης να βελτιώσουν τη μικροαγγειακή λειτουργία σε πολλαπλά αγγειακά κρεβάτια. Σε αυτή την αφήγηση ανασκόπησης, παρέχουμε μια οργανο-κατά-οργανο σύνθεση των παθοφυσιολογικών αλληλεπιδράσεων μεταξύ της καρδιάς, των νεφρών, της συστηματικής μικροαγγειακής δικτύωσης, της πνευμονικής κυκλοφορίας και του σκελετικού μυός στην HFpEF σχετιζόμενη με τον άξονα καρδιάς-νεφρού-μικροαγγείων-σκελετικού μυός (CKMS). Επιπλέον, χαρτογραφούμε τις κλινικές και μηχανιστικές επιδράσεις των ανωτέρω θεραπειών σε αυτά τα αλληλένδετα οργανικά συστήματα και επισημαίνουμε πεδία στα οποία παραμένουν κενά στη μηχανιστική και κλινική τεκμηρίωση.
