Η μελέτη ALL-HEART έδειξε ότι η αλλοπουρινόλη δεν βελτίωσε τις καρδιαγγειακές εκβάσεις σε ασθενείς με ισχαιμική καρδιοπάθεια χωρίς ουρική αρθρίτιδα, παρά τα θεωρητικά της οφέλη στην ενδοθηλιακή λειτουργία και το οξειδωτικό στρες. Το μεγάλο, πραγματιστικό αρνητικό αποτέλεσμα αντιτάχθηκε στη χρήση αλλοπουρινόλης για καρδιαγγειακή πρόληψη.
Η αλλοπουρινόλη είναι θεραπεία μείωσης του ουρικού οξέος που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ασθενών με ουρική αρθρίτιδα. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι η αλλοπουρινόλη έχει θετικές επιδράσεις σε αρκετές καρδιαγγειακές παραμέτρους. Η μελέτη ALL-HEART είχε ως στόχο να προσδιορίσει αν η θεραπεία με αλλοπουρινόλη βελτιώνει τις σημαντικές καρδιαγγειακές εκβάσεις σε ασθενείς με ισχαιμική καρδιοπάθεια.
Η ALL-HEART ήταν πολυκεντρική, προοπτική, τυχαιοποιημένη, ανοιχτής επισήμανσης μελέτη με τυφλή αξιολόγηση καταληκτικού σημείου, που διεξήχθη σε 18 περιφερειακά κέντρα στην Αγγλία και τη Σκωτία, με ασθενείς που στρατολογήθηκαν από 424 ιατρεία πρωτοβάθμιας φροντίδας. Επιλέξιμοι ασθενείς ήταν ηλικίας 60 ετών ή άνω, με ισχαιμική καρδιοπάθεια αλλά χωρίς ιστορικό ουρικής αρθρίτιδας. Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν τυχαία (1:1), χρησιμοποιώντας ένα κεντρικό διαδικτυακό σύστημα τυχαιοποίησης προσβάσιμο μέσω διαδικτυακής εφαρμογής ή διαδραστικού συστήματος φωνητικής απόκρισης, να λάβουν από του στόματος αλλοπουρινόλη με τιτλοποίηση προς τα πάνω σε δόση 600 mg ημερησίως (300 mg ημερησίως σε συμμετέχοντες με μέτρια νεφρική δυσλειτουργία κατά την έναρξη) ή να συνεχίσουν τη συνήθη φροντίδα. Η πρωτεύουσα έκβαση ήταν το σύνθετο καρδιαγγειακό καταληκτικό σημείο μη θανατηφόρου εμφράγματος του μυοκαρδίου, μη θανατηφόρου εγκεφαλικού, ή καρδιαγγειακού θανάτου. Ο λόγος κινδύνου (αλλοπουρινόλη έναντι συνήθους φροντίδας) σε μοντέλο αναλογικών κινδύνων Cox αξιολογήθηκε για υπεροχή σε τροποποιημένη ανάλυση πρόθεσης θεραπείας (εξαιρουμένων τυχαία κατανεμημένων ασθενών που διαπιστώθηκε αργότερα ότι πληρούσαν ένα από τα κριτήρια αποκλεισμού). Ο πληθυσμός ανάλυσης ασφάλειας περιλάμβανε όλους τους ασθενείς της τροποποιημένης ομάδας πρόθεσης θεραπείας συνήθους φροντίδας και όσους έλαβαν τουλάχιστον μία δόση της τυχαιοποιημένης αγωγής στην ομάδα αλλοπουρινόλης. Αυτή η μελέτη είναι καταχωρισμένη στο EU Clinical Trials Register, EudraCT 2013-003559-39, και στο ISRCTN, ISRCTN32017426.
Μεταξύ 7 Φεβρουαρίου 2014 και 2 Οκτωβρίου 2017, εντάχθηκαν 5937 συμμετέχοντες και στη συνέχεια κατανεμήθηκαν τυχαία να λάβουν αλλοπουρινόλη ή συνήθη φροντίδα. Μετά τον αποκλεισμό 216 ασθενών μετά την τυχαιοποίηση, 5721 συμμετέχοντες (μέση ηλικία 72,0 έτη [ΤΑ 6,8], 4321 [75,5%] άνδρες, και 5676 [99,2%] λευκοί) συμπεριλήφθηκαν στον τροποποιημένο πληθυσμό πρόθεσης θεραπείας, με 2853 στην ομάδα αλλοπουρινόλης και 2868 στην ομάδα συνήθους φροντίδας. Ο μέσος χρόνος παρακολούθησης στη μελέτη ήταν 4,8 έτη (1,5). Δεν υπήρχε ένδειξη διαφοράς μεταξύ των τυχαιοποιημένων ομάδων θεραπείας στα ποσοστά του πρωτεύοντος καταληκτικού σημείου. 314 (11,0%) συμμετέχοντες στην ομάδα αλλοπουρινόλης (2,47 συμβάντα ανά 100 έτη-ασθενή) και 325 (11,3%) στην ομάδα συνήθους φροντίδας (2,37 συμβάντα ανά 100 έτη-ασθενή) είχαν πρωτεύον καταληκτικό σημείο (λόγος κινδύνου [HR] 1,04 [ΔΕ 95% 0,89-1,21], p=0,65). 288 (10,1%) συμμετέχοντες στην ομάδα αλλοπουρινόλης και 303 (10,6%) συμμετέχοντες στην ομάδα συνήθους φροντίδας απεβίωσαν από οποιαδήποτε αιτία (HR 1,02 [ΔΕ 95% 0,87-1,20], p=0,77).
Σε αυτή τη μεγάλη, τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη σε ασθενείς ηλικίας 60 ετών ή άνω με ισχαιμική καρδιοπάθεια αλλά χωρίς ιστορικό ουρικής αρθρίτιδας, δεν υπήρξε διαφορά στην πρωτεύουσα έκβαση μη θανατηφόρου εμφράγματος του μυοκαρδίου, μη θανατηφόρου εγκεφαλικού, ή καρδιαγγειακού θανάτου μεταξύ των συμμετεχόντων που κατανεμήθηκαν τυχαία στη θεραπεία με αλλοπουρινόλη και εκείνων που κατανεμήθηκαν τυχαία στη συνήθη φροντίδα.
