Αυτή η μετα-ανάλυση έδειξε ότι ο συνδυασμός ενός MRA με έναν αναστολέα SGLT2 στην καρδιακή ανεπάρκεια παρέχει προσθετικές μειώσεις στον καρδιαγγειακό θάνατο και τη νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας πέραν οποιασδήποτε φαρμακευτικής κατηγορίας μεμονωμένα. Τα ευρήματα υποστηρίζουν την προσέγγιση των τεσσάρων πυλώνων που περιλαμβάνει διπλή νευροορμονική και μεταβολική διαμόρφωση.
Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στις βάσεις PubMed/MEDLINE, Web of Science, Embase και σε μητρώα κλινικών δοκιμών για τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές/αναλύσεις post-hoc που αξιολογούσαν τους αναστολείς SGLT2 στην HF με ή χωρίς χρήση MRA (PROSPERO: CRD42023397129). Τα κύρια αποτελέσματα ήταν το σύνθετο αποτέλεσμα πρώτης νοσηλείας ή επείγουσας επίσκεψης λόγω HF/καρδιαγγειακού θανάτου (HHF/CVD), HHF, και CVD. Άλλα ήταν η θνησιμότητα από κάθε αιτία, και τα σύνθετα νεφρικά αποτελέσματα και αποτελέσματα ασφάλειας. Εξήχθησαν λόγοι κινδύνου (HR)/λόγοι κινδύνου σχετικού. Πραγματοποιήθηκαν μετα-αναλύσεις σταθερών επιδράσεων και αναλύσεις υποομάδων.
Περιλήφθηκαν πέντε επιλέξιμες μελέτες, με συγκεντρωτικά δεδομένα από 21.947 άτομα με HF (σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2, n = 10.805). Σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, η τυχαιοποίηση σε αναστολέα SGLT2 έδειξε παρόμοια μείωση στα HHF/CVD και HHF σε άτομα που χρησιμοποιούσαν ή δεν χρησιμοποιούσαν MRA [HHF/CVD: λόγος κινδύνου (HR) 0,75· διάστημα εμπιστοσύνης (ΔΕ) 95%, 0,68-0,81 έναντι HR 0,79· ΔΕ 95%, 0,72-0,86· p-αλληλεπίδρασης = 0,43· HHF: HR 0,74· ΔΕ 95%, 0,67-0,83 έναντι HR 0,71· ΔΕ 95%, 0,63-0,80· p-αλληλεπίδρασης = 0,53], με ένδειξη μεγαλύτερης σχετικής μείωσης στο CVD σε άτομα με χρόνια HF που τυχαιοποιήθηκαν σε αναστολέα SGLT2 και χρησιμοποιούσαν MRA ανεξάρτητα από το EF (HR 0,81· ΔΕ 95%, 0,72-0,91 έναντι HR 0,98· ΔΕ 95%, 0,86-1,13· p-αλληλεπίδρασης = 0,034). Οι αναστολείς SGLT2 μείωσαν τη θνησιμότητα από κάθε αιτία (p-αλληλεπίδρασης = 0,27) και τα δυσμενή νεφρικά καταληκτικά σημεία ανεξάρτητα από τη χρήση MRA (p-αλληλεπίδρασης = 0,73), παρά τον υψηλότερο κίνδυνο μείωσης όγκου με ταυτόχρονη χρήση MRA (p-αλληλεπίδρασης = 0,082). Οι αναστολείς SGLT2 μείωσαν τον κίνδυνο ήπιας υπερκαλιαιμίας (p-αλληλεπίδρασης < 0,001) και σοβαρής υπερκαλιαιμίας (p-αλληλεπίδρασης = 0,051) που σχετίζεται με τη χρήση MRA.
Τα MRA δεν επηρέασαν τις επιδράσεις των αναστολέων SGLT2 στο σύνθετο αποτέλεσμα HHF/CVD, HHF ή θνησιμότητας από κάθε αιτία· ωστόσο, τα ευρήματα υπέδειξαν μια πιο έντονη σχετική μείωση στο CVD σε ασθενείς με χρόνια HF, ανεξάρτητα από το EF, που τυχαιοποιήθηκαν σε αναστολέα SGLT2 και ελάμβαναν MRA, σε σύγκριση με εκείνους που τυχαιοποιήθηκαν σε αναστολέα SGLT2 και δεν ελάμβαναν MRA. Οι αναστολείς SGLT2 μείωσαν τον κίνδυνο θεραπευτικά επαγόμενης υπερκαλιαιμίας που σχετίζεται με MRA. Αυτά τα ευρήματα χρήζουν περαιτέρω επικύρωσης σε καλά σχεδιασμένες τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές.
