Αυτή η μηχανιστική μελέτη έδειξε ότι η εμπαγλιφλοζίνη διεγείρει την ερυθροποίηση και την κινητοποίηση σιδήρου στην καρδιακή ανεπάρκεια μέσω ενεργοποίησης της οδού του παράγοντα επαγόμενου από υποξία, εξηγώντας τις αυξήσεις της αιμοσφαιρίνης που παρατηρούνται κατά τη διάρκεια της θεραπείας με αναστολείς SGLT2.
Οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου 2 (SGLT2) διεγείρουν την ερυθροποίηση, αλλά οι μηχανισμοί και η κλινική σημασία της επίδρασης των αναστολέων SGLT2 στον συστηματικό μεταβολισμό του σιδήρου σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια δεν είναι καλά κατανοητοί.
Οι συγγραφείς επιδίωξαν να χαρακτηρίσουν ένα ολοκληρωμένο σύνολο βιοδεικτών μεταβολισμού σιδήρου—ιδιαίτερα το μόριο σηματοδότησης των ερυθροβλαστών, την ερυθροφερρόνη—σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια πριν και μετά από βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη θεραπεία με εμπαγλιφλοζίνη σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και μειωμένο ή διατηρημένο κλάσμα εξώθησης.
Μετρήσαμε ορικούς βιοδείκτες μεταβολισμού σιδήρου κατά την έναρξη, στις 12 εβδομάδες, και στις 52 εβδομάδες σε 1.139 ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με εικονικό φάρμακο ή εμπαγλιφλοζίνη στο πρόγραμμα EMPEROR (EMPagliflozin outcomE tRial in Patients With chrOnic heaRt Failure), και χαρακτηρίσαμε τις αλληλεπιδράσεις αυτών των βιοδεικτών με την κλινική κατάσταση και με την επίδραση της εμπαγλιφλοζίνης στην ερυθροποίηση και στα αποτελέσματα της καρδιακής ανεπάρκειας.
Συσχετίσεις μεταξύ των βιοδεικτών σιδήρου υποδείκνυαν την παρουσία ενός λειτουργικού άξονα ερυθροποιητίνης-ερυθροφερρόνης-υποδοχέα τρανσφερρίνης πρωτεΐνης 1 (TfR1)-εψιδίνης. Καθώς η καρδιακή ανεπάρκεια εξελισσόταν, οι ασθενείς εμφάνιζαν υψηλότερα επίπεδα ερυθροποιητίνης, ερυθροφερρόνης, και TfR1 (p τάσης <0,01), και τα επίπεδα αυτών των πρωτεϊνών προέβλεπαν αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου ή νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (όλα p<0,01). Σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, στις 12 εβδομάδες, η εμπαγλιφλοζίνη αύξησε την αιμοσφαιρίνη κατά 0,6 έως 0,9 g/dl (p<0,001), μια επίδραση που συνοδεύτηκε από περαιτέρω ενεργοποίηση του άξονα ερυθροποιητίνης-ερυθροφερρόνης-TfR1 και αυξημένη χρήση σιδήρου. Η εμπαγλιφλοζίνη αύξησε τα επίπεδα ορού ερυθροφερρόνης κατά >40% (μαζί με αυξήσεις στην ερυθροποιητίνη και τον TfR1), ενώ ταυτόχρονα μείωσε τα επίπεδα εψιδίνης και τις συγκεντρώσεις σιδήρου ορού καθώς και τον κορεσμό τρανσφερρίνης (όλα p<0,01). Όταν έλαβαν θεραπεία με εμπαγλιφλοζίνη, οι ασθενείς με ενδείξεις σιδηροπενίας κατά την έναρξη εμφάνισαν εξασθένηση της ερυθροκυτταρικής απόκρισης (p τάσης = 0,04) αλλά καμία μείωση των οφελών της καρδιακής ανεπάρκειας.
Ο άξονας ερυθροποιητίνης-ερυθροφερρόνης-TfR1-εψιδίνης ενεργοποιείται σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια καθώς η νόσος εξελίσσεται και ενισχύεται περαιτέρω από τους αναστολείς SGLT2, παράλληλα με την επίδρασή τους στην ενίσχυση της ερυθροποίησης και της κινητοποίησης και χρήσης σιδήρου. Αυτές οι μεταβολές έχουν σημαντικές επιπτώσεις για την κατανόηση του μηχανισμού δράσης των αναστολέων SGLT2 και για την παρακολούθηση της ανταπόκρισης στη θεραπεία.
