Η συσχέτιση του χρόνου άσκησης με τον χρονοτύπο (τύπου πρωινού ή βραδινού) μπορεί να αποφέρει μεγαλύτερο καρδιαγγειακό-μεταβολικό όφελος. Σε αυτή τη δωδεκαετή τυχαιοποιημένη μελέτη (Λαχόρη, Πακιστάν· 150 καθιστικοί ενήλικες ηλικίας 40-60 ετών με τουλάχιστον έναν παράγοντα κινδύνου καρδιαγγειακού νοσήματος), ο χρονοτύπος προσδιορίστηκε με ερωτηματολόγιο και επιβεβαιώθηκε με παρακολούθηση της πυρήνας θερμοκρασίας σώματος για 48 ώρες. Οι συμμετέχοντες εκπαιδεύτηκαν υπό επίβλεψη (5 φορές την εβδομάδα, 40 λεπτά μέτριας έντασης) είτε στην προτιμώμενη ώρα τους (συγχρονισμένη με τον χρονοτύπο, CAE) είτε στην μη προτιμώμενη ώρα τους (CME). Η ομάδα CAE παρουσίασε σημαντικά μεγαλύτερη βελτίωση στην συστολική αρτηριακή πίεση (-10,8 έναντι -5,5 mmHg), τη διαστολική αρτηριακή πίεση, την μεταβλητότητα του καρδιακού ρυθμού (RMSSD), το μέγιστο VO2, το LDL, τη γλυκόζη νηστείας και την ποιότητα ύπνου (PSQI). Επομένως, η προσαρμογή της άσκησης στον ατομικό χρονοτύπο θα μπορούσε να αποτελέσει έναν χαμηλού κόστους, εξατομικευμένο τρόπο βελτίωσης της καρδιαγγειακής υγείας.
Να διερευνηθεί εάν η συσχέτιση του χρόνου άσκησης με τον χρονοτύπο ενισχύει τα καρδιαγγειακά και μεταβολικά οφέλη, καθώς και τα οφέλη για τον ύπνο, σε καθιστικούς ενήλικες με παράγοντες κινδύνου καρδιαγγειακών παθήσεων.
Σε αυτή την 12ετή τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη που διεξήχθη στο Λαχόρ του Πακιστάν (Ιανουάριος-Ιούνιος 2025), προσελήφθησαν 150 καθιστικοί ενήλικες (ηλικίας 40-60 ετών) με τουλάχιστον έναν παράγοντα κινδύνου καρδιαγγειακών παθήσεων και κατηγοριοποιήθηκαν ως τύπου πρωινού ή τύπου βραδιού χρησιμοποιώντας το Ερωτηματολόγιο Πρωινότητας-Βραδινότητας και επιβεβαιώθηκαν με παρακολούθηση της θερμοκρασίας πυρήνα του σώματος για 48 ώρες. Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν σε ομάδα άσκησης συσχετισμένης με τον χρονοτύπο (CAE) που ασκούνταν στην προτιμώμενη ώρα τους, ή σε ομάδα άσκησης μη συσχετισμένης με τον χρονοτύπο (CME) που ασκούνταν στην μη προτιμώμενη ώρα τους. Η άσκηση αερόβιας εκγύμνασης μέτριας έντασης (5 συνεδρίες/εβδομάδα, 40 λεπτά/συνεδρία) ήταν εποπτευόμενη. Τα πρωτεύοντα αποτελέσματα περιελάμβαναν την συστολική και διαστολική αρτηριακή πίεση (ΑΠ) και την μεταβλητότητα του καρδιακού ρυθμού (RMSSD); τα δευτερεύοντα αποτελέσματα περιελάμβαναν την κορυφαία κατανάλωση οξυγόνου (VO₂ peak), την LDL, τη γλυκόζη νηστείας και την ποιότητα ύπνου (PSQI), που αξιολογήθηκαν πριν και μετά την παρέμβαση.
Από τους 150 τυχαιοποιημένους συμμετέχοντες, οι 134 ολοκλήρωσαν τη μελέτη (CAE: n=64; CME: n=70). Η CAE οδήγησε σε σημαντικά μεγαλύτερη βελτίωση στη συστολική ΑΠ (-10,8 έναντι -5,5 mm Hg, p=0,002), τη διαστολική ΑΠ, το RMSSD, το VO₂ peak, την LDL, τη γλυκόζη νηστείας και τους βαθμούς PSQI σε σύγκριση με την CME. Η ανάλυση διακύμανσης επαναλαμβανόμενων μετρήσεων (ANOVA) αποκάλυψε σημαντικές αλληλεπιδράσεις ομάδας×χρόνου σε όλα τα αποτελέσματα (π.χ. συστολική ΑΠ: η²=0,095, p=0,005). Η μείωση στη συστολική ΑΠ στην ομάδα CAE ήταν σημαντική και σημαντικά μεγαλύτερη από ό,τι στην ομάδα CME.
Η συσχέτιση του χρόνου άσκησης με τον ατομικό χρονοτύπο ενισχύει σημαντικά τα καρδιαγγειακά, μεταβολικά και οφέλη για τον ύπνο σε ενήλικες με αυξημένο κίνδυνο. Οι συστάσεις άσκησης βάσει χρονοτύπου μπορεί να προσφέρουν μια οικονομικά αποδοτική, εξατομικευμένη προσέγγιση για τη βελτίωση της καρδιαγγειακής υγείας.
