Σε μια μεγάλη αναδρομική προσομοίωση στοχευμένης κλινικής μελέτης που χρησιμοποιούσε ηλεκτρονικά ιατρικά αρχεία, η έναρξη θεραπείας με αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1 σε σύγκριση με αναστολείς SGLT2 συνδέθηκε με σημαντικά χαμηλότερη θνησιμότητα από όλες τις αιτίες σε ετήσια βάση (HR 0,76· 4,91% έναντι 6,45%) και μείωση των κύριων καρδιαγγειακών συμβαμάτων σε ενήλικες με σοβαρή ψυχική νόσο. Μεταξύ των ασθενών με ταυτόχρονο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, η σεμαγλουτίδη έδειξε συγκεκριμένα χαμηλότερους κινδύνους εμφράγματος του μυοκαρδίου, αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, καρδιακής ανεπάρκειας και επεμβάσεων επαναγγείωσης σε σύγκριση με τους αναστολείς SGLT2. Αυτά τα ευρήματα από την πραγματική κλινική πράξη τονίζουν ένα πιθανό καρδιομεταβολικό πλεονέκτημα των αγωνιστών GLP-1 σε έναν πληθυσμό που είναι γνωστό ότι αντιμετωπίζει σημαντικά αυξημένη καρδιαγγειακή θνησιμότητα.
Να αξιολογηθούν οι συσχετίσεις μεταξύ της έναρξης χορήγησης αγωνιστών υποδοχέων γλυκαγόνης-1 (GLP-1 RA) έναντι αναστολέων διασυγκοινωνού νatrio-γλυκόζης τύπου 2 (SGLT2i) και της θνησιμότητας από κάθε αιτία και των κύριων καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACE) σε ενήλικες με και χωρίς σοβαρή ψυχική νόσο (SMI). ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Πρόκειται για μια αναδρομική προσομοίωση στοχευμένης κλινικής μελέτης εντός του δικτύου ανάλυσης TriNetX, ενός πολυεθνικού ομοσπονδιακού δικτύου ηλεκτρονικών ιατρικών φακέλων. Συμπεριλήφθηκαν ενήλικες που ξεκίνησαν θεραπεία με GLP-1 RA ή SGLT2i, χρησιμοποιώντας σχεδιασμό νέου χρήστη και ενεργού συγκριτικού παράγοντα με αντιστοίχιση κατά βαθμό πιθανότητας (propensity score) και ξεχωριστές ομάδες ψυχιατρικής και μη ψυχιατρικής νοσηρότητας. Η μελέτη περιελάμβανε όλα τα διαθέσιμα δεδομένα στο δίκτυο TriNetX έως την πιο πρόσφατη ενημέρωση της βάσης δεδομένων. Τα δεδομένα εξετάστηκαν και αναλύθηκαν τον Μάρτιο του 2026, με προκαθορισμένα διαστήματα παρακολούθησης 1, 4 και 10 ετών. Επιπλέον αναλύσεις υποομάδων πραγματοποιήθηκαν μετά την αξιολόγηση από ομότιμους κριτές τον Μάιο του 2026. ΕΚΘΕΣΗ: Η πρώτη καταγεγραμμένη συνταγογράφηση GLP-1 RA έναντι SGLT2i. ΚΥΡΙΕΣ ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Η πρωτεύουσα έκβαση ήταν η θνησιμότητα από κάθε αιτία σε 4 έτη· η κύρια δευτερεύουσα έκβαση ήταν η θνησιμότητα σε 1 έτος. Επιπλέον εκβάσεις περιελάμβαναν τα MACE σε 3 και 5 σημεία και τα ατομικά καρδιαγγειακά άκρα. Οι αναλύσεις ευαισθησίας περιελάμβαναν στρωματοποίηση κατά διαβήτη, αποκλεισμό καρδιακής ανεπάρκειας και χρόνιας νεφρικής νόσου στη βάση και λογοκρισία κατά τη διασταύρωση θεραπειών. Οι εξερευνητικές αναλύσεις εξέτασαν υποομάδες SMI, φαρμακοειδικά αποτελέσματα και συνδυαστική θεραπεία.
Για την πρωτεύουσα ανάλυση 4 ετών, 1 528 230 ενήλικες αντιστοιχίστηκαν κατά βαθμό πιθανότητας (764 115 ζεύγη· 195 184 ζεύγη με σοβαρή ψυχική νόσο [SMI] και 568 931 ζεύγη χωρίς SMI). Η μέση [τυπική απόκλιση] ηλικία στις ομάδες GLP-1 RA και SGLT2i ήταν 60,5 [12,0] και 60,2 [13,3] έτη, αντίστοιχα, στην ομάδα SMI και 60,9 [12,2] και 60,6 [13,0] έτη, αντίστοιχα, στην ομάδα μη SMI· 112 911 [57,8%], 113 488 [58,1%], 251 679 [44,2%] και 260 480 [45,8%] ήταν γυναίκες, αντίστοιχα. Μεταξύ των συμμετεχόντων με SMI, η θνησιμότητα ήταν χαμηλότερη με την έναρξη GLP-1 RA σε σύγκριση με την έναρξη SGLT2i (9 585 από 195 184 [4,91%] έναντι 12 584 από 195 184 [6,45%]; λόγος κινδύνου [HR], 0,76· 95% διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ], 0,74-0,78· απόλυτη διαφορά κινδύνου [ARD], -1,54 ποσοστιαίες μονάδες· 95% ΔΕ, -1,68 έως -1,39· P < ,001). Μεταξύ των συμμετεχόντων με SMI και διαβήτη τύπου 2, η έναρξη σεμαγλουτίδης, σε σύγκριση με την έναρξη SGLT2i, συσχετίστηκε με χαμηλότερους κινδύνους MACE 3 σημείων (HR, 0,77· 95% ΔΕ, 0,76-0,79), MACE 5 σημείων, εμφράγματος του μυοκαρδίου, αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, καρδιακής ανεπάρκειας και αορτοστεφανιαίας παράκαμψης. Σε μια ξεχωριστά αντιστοιχισμένη ομάδα SMI 1 έτους, η θνησιμότητα ήταν χαμηλότερη με την έναρξη GLP-1 RA σε σύγκριση με την έναρξη SGLT2i (2 898 από 198 065· 1,46% έναντι 5 624 από 198 065· 2,84%· λόγος κινδύνου [RR], 0,52· 95% ΔΕ, 0,49-0,54· ARD, -1,38 ποσοστιαίες μονάδες· 95% ΔΕ, -1,47 έως -1,29· P < ,001). Σε εξερευνητικές αναλύσεις 10 ετών μεταξύ συμμετεχόντων με διαβήτη τύπου 2, η έναρξη σεμαγλουτίδης, σε σύγκριση με την έναρξη SGLT2i, συσχετίστηκε με χαμηλότερη θνησιμότητα στις ομάδες της κύριας διαταραχής διάθεσης (RR, 0,55· 95% ΔΕ, 0,53-0,56), της διπολικής διαταραχής (RR, 0,57· 95% ΔΕ, 0,51-0,63) και της σχιζοφρένειας (RR, 0,67· 95% ΔΕ, 0,59-0,75) (όλα P < ,001). Η πρωτεύουσα συσχέτιση θνησιμότητας επιβεβαιώθηκε σε όλες τις προκαθορισμένες αναλύσεις ευαισθησίας.
Στη μελέτη αυτή, η έναρξη GLP-1 RA συσχετίστηκε με χαμηλότερη θνησιμότητα και καρδιαγγειακά συμβάματα σε σύγκριση με την έναρξη SGLT2i, με μεγαλύτερες απόλυτες μειώσεις στην SMI. Τα οφέλη ήταν εμφανή εντός 1 έτους, συνεπή σε όλες τις υποομάδες SMI και οφειλόμενα στη σεμαγλουτίδη και την τιρζεπατίδη. Απαιτούνται προοπτικές τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες.
