Tikagrelor lub prasugrel u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi.
Badanie ISAR-REACT 5 wykazało, że prasugrel był lepszy od tikagreloru pod względem zmniejszenia złożonego punktu końcowego obejmującego zgon, zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi, u których planowano postępowanie inwazyjne, bez istotnej różnicy w krwawieniach. To pierwsze duże bezpośrednie porównanie nowszych inhibitorów P2Y12 wpłynęło na wybór leczenia przeciwpłytkowego w OZW.
Wstęp
Względne zalety tikagreloru w porównaniu z prasugrelem u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi, u których planowana jest ocena inwazyjna, nie są jasne.
Metody
W tym wieloośrodkowym, randomizowanym, otwartym badaniu losowo przydzielaliśmy pacjentów zgłaszających się z ostrymi zespołami wieńcowymi, u których planowano ocenę inwazyjną, do otrzymywania tikagreloru lub prasugrelu. Pierwszorzędowym punktem końcowym był złożony punkt końcowy obejmujący zgon, zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu po 1 roku. Głównym drugorzędowym punktem końcowym (punktem końcowym bezpieczeństwa) było krwawienie.
Wyniki
Randomizacji poddano łącznie 4018 pacjentów. Zdarzenie stanowiące pierwszorzędowy punkt końcowy wystąpiło u 184 z 2012 pacjentów (9,3%) w grupie tikagreloru i u 137 z 2006 pacjentów (6,9%) w grupie prasugrelu (hazard ratio 1,36; 95% przedział ufności [CI] 1,09 do 1,70; p = 0,006). Odpowiednie częstości poszczególnych składowych pierwszorzędowego punktu końcowego w grupie tikagreloru i grupie prasugrelu były następujące: zgon 4,5% i 3,7%; zawał mięśnia sercowego 4,8% i 3,0%; oraz udar mózgu 1,1% i 1,0%. Pewna lub prawdopodobna zakrzepica stentu wystąpiła u 1,3% pacjentów przydzielonych do tikagreloru i u 1,0% pacjentów przydzielonych do prasugrelu, a pewna zakrzepica stentu odpowiednio u 1,1% i 0,6%. Duże krwawienie (zdefiniowane według skali Bleeding Academic Research Consortium) obserwowano u 5,4% pacjentów w grupie tikagreloru i u 4,8% pacjentów w grupie prasugrelu (hazard ratio 1,12; 95% CI 0,83 do 1,51; p = 0,46).
Wnioski
U pacjentów zgłaszających się z ostrymi zespołami wieńcowymi z uniesieniem odcinka ST lub bez niego częstość zgonu, zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu była istotnie mniejsza wśród osób otrzymujących prasugrel niż wśród osób otrzymujących tikagrelor, a częstość dużych krwawień nie różniła się istotnie między obiema grupami. (Finansowanie: German Center for Cardiovascular Research i Deutsches Herzzentrum München; numer ISAR-REACT 5 w ClinicalTrials.gov: NCT01944800.).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.