Cztery filary leczenia w cukrzycy typu 2 i przewlekłej chorobie nerek G4-G5
Misja niemożliwa, czy jeszcze nie za późno na rozpoczęcie?
W tym przeglądzie narracyjnym oceniono dane dotyczące terapii czterema filarami (inhibitory RAS, inhibitory SGLT2, finerenon i agoniści receptora GLP-1) u pacjentów z cukrzycą typu 2 i zaawansowaną przewlekłą chorobą nerek (PChN G4-G5). Chociaż przełomowe badania obejmowały głównie pacjentów z eGFR powyżej 20–30 mL/min/1,73 m², analizy łączne i dane z praktyki klinicznej przemawiają za podejściem opartym na monitorowaniu w PChN G4, natomiast postępowanie w PChN G5 pozostaje bardziej zindywidualizowane i ekstrapolacyjne. Lekarze powinni aktywnie identyfikować brakujące filary, unikać trwałego odstawiania leków w trakcie ostrych incydentów oraz stosować uporządkowane ponowne rozpoczynanie leczenia, aby zoptymalizować wyniki sercowo-nerkowe.
Podsumowanie
Terapia czterema filarami, obejmująca inhibitory układu renina-angiotensyna, inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2, niesteroidowy antagonistę receptora mineralokortykoidowego finerenon oraz agonistów receptora peptydu glukagonopodobnego 1, jest coraz częściej stosowana w celu poprawy wyników nerkowych i sercowo-naczyniowych u dorosłych z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek (PChN). Jednak przełomowe badania stanowiące podstawę obecnych zaleceń obejmowały głównie uczestników do progów szacunkowego współczynnika filtracji kłębuszkowej wynoszących ∼20-30 mL/min/1,73 m2, co pozostawia niepewność w PChN G4-G5. Ta niepewność przyczynia się do luki we wdrażaniu w zaawansowanej PChN, która wygląda następująco: brakujące filary często nie są włączane, terapie są przerywane w trakcie powikłań klinicznych i nie są wznawiane po ustąpieniu ostrych czynników wyzwalających, mimo wysokiego bezwzględnego ryzyka nerkowego i sercowo-naczyniowego. Ten przegląd narracyjny podsumowuje, co aktualne dane potwierdzają, a czego nie potwierdzają w zakresie rozpoczynania, kontynuowania, czasowego wstrzymywania, przerywania i ponownego rozpoczynania każdego z filarów w cukrzycy typu 2 i PChN G4-G5. Uwzględniamy analizy post hoc i analizy podgrup przełomowych badań, metaanalizy i analizy łączne, w tym warstwy o niskim szacunkowym współczynniku filtracji kłębuszkowej oraz obserwacyjne dane z praktyki klinicznej. Głównym przesłaniem praktycznym jest to, że aktualne dane na ogół przemawiają za podejściem opartym na monitorowaniu w odniesieniu do terapii czterema filarami w PChN G4, natomiast decyzje w PChN G5 pozostają bardziej zindywidualizowane i wyraźnie ekstrapolacyjne. Dla lekarzy kluczowym priorytetem jest identyfikacja brakujących filarów, unikanie niepotrzebnego trwałego odstawiania leków oraz stosowanie uporządkowanego ponownego rozpoczynania leczenia, gdy jest to uzasadnione klinicznie.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




