TR
Giriş yap

Literatür ·

Tip 2 diyabette lipid yönetimi ve non-HDL-kolesterol

tüm aterojenik lipoproteinleri hedefleyin.

Aterosklerotik kardiyovasküler hastalık (ASCVD), kısmen dislipidemiden kaynaklanarak diyabette morbidite ve mortalitenin önde gelen nedenlerinden biri olmaya devam etmektedir. LDL kolesterol (LDL-C) birincil tedavi hedefi olsa da, diyabetli birçok hastada yüksek trigliseritler ve aterojenik remnant lipoproteinlerle seyreden karma dislipidemi vardır; bunlar non-HDL kolesterol (non-HDL-C) ile daha iyi yansıtılır. ADA, AACE ve ESC kılavuzları, bireysel riske göre hem LDL-C hem de non-HDL-C hedeflerini önermektedir, ancak uygulamada hedeflere ulaşma optimal düzeyin altında kalmaktadır. Statinler, ezetimib, bempedoik asit ve PCSK9 inhibitörleri LDL-C ve non-HDL-C'yi etkili biçimde düşürür ve kardiyovasküler riski azaltır; trigliserit düşürücü ajanlar (omega-3, fibratlar) trigliseritleri düşürür, ancak sert sonlanım noktaları üzerindeki etkileri belirsizliğini korumaktadır. Bu derleme, aterojenik yükün ölçütleri olarak LDL-C'nin yanı sıra non-HDL-C ve apolipoprotein B'nin (apoB) kullanılmasını ve diyabette kalan aterojenik partiküllerin daha hedefe yönelik tedavisini savunmaktadır.

Özet

Aterosklerotik kardiyovasküler hastalık (ASCVD), kısmen dislipidemiden kaynaklanarak diyabetli bireylerde morbidite ve mortalitenin önde gelen nedenlerinden biri olmaya devam etmektedir. Düşük yoğunluklu lipoprotein kolesterol (LDL-C) düşürülmesi lipid yönetiminin birincil hedefi olsa da, diyabetli birçok hasta yüksek trigliseritler ve artmış aterojenik remnant lipoprotein konsantrasyonları ile karakterize karma dislipidemi sergilemektedir; bunlar non-yüksek yoğunluklu lipoprotein kolesterol (non-HDL-C) ile daha kapsamlı biçimde yansıtılmaktadır. American Diabetes Association (ADA), American Association of Clinical Endocrinology (AACE) ve European Society of Cardiology (ESC) dahil uluslararası derneklerin güncel kılavuzları, bireysel kardiyovasküler risk profillerine göre LDL-C ve non-HDL-C hedeflerini önermektedir. Açık tedavi algoritmalarına rağmen, rutin klinik uygulamada lipid hedeflerine ulaşma optimal düzeyin altında kalmakta, bu da daha yoğun ve bireyselleştirilmiş tedavi stratejilerini gerekli kılmaktadır. Statinler, ezetimib, bempedoik asit ve PCSK9 inhibitörleri dahil lipid düşürücü tedaviler LDL-C ve non-HDL-C'yi etkili biçimde azaltmakta ve kardiyovasküler riski anlamlı ölçüde düşürmektedir. Omega-3 yağ asitleri ve fibratlar dahil trigliserit düşürücü tedaviler trigliserit düzeylerinde önemli azalmalar göstermiş, ancak kardiyovasküler sonuçlar üzerindeki etkileri belirsizliğini korumaktadır. Diyabetteki dislipidemi heterojenliği göz önüne alındığında, non-HDL-C ve apolipoprotein B (apoB), aterojenik yükü değerlendirmek için üstün belirteçler olarak ortaya çıkmıştır. LDL-C düşürülmesi merkezi önemini korurken, diyabette kalan aterojenik lipoprotein partiküllerinin yönetimini optimize etmek için ek çabalara gereksinim vardır. Gelecekteki araştırmalar, risk sınıflamasını iyileştirmeye, lipid hedeflerine ulaşmayı artırmaya ve bu yüksek riskli popülasyonda kardiyovasküler sonuçları iyileştirmek için yeni lipid modifiye edici ajanları entegre etmeye odaklanmalıdır.

Bize katılın

Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.

Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?

İlgi alanları

Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.

Bu sayfa İngilizceden çevrilmiştir ve hatalar içerebilir. İngilizce orijinal