Leczenie zaburzeń lipidowych w cukrzycy typu 2 i cholesterol nie-HDL
celem są wszystkie aterogenne lipoproteiny.
Miażdżycowa choroba układu sercowo-naczyniowego (ASCVD) pozostaje główną przyczyną zachorowalności i śmiertelności w cukrzycy, częściowo w wyniku dyslipidemii. Chociaż cholesterol LDL (LDL-C) jest podstawowym celem leczenia, wielu pacjentów z cukrzycą ma mieszaną dyslipidemię z podwyższonymi triglicerydami i aterogennymi lipoproteinami resztkowymi, lepiej odzwierciedlanymi przez cholesterol nie-HDL (non-HDL-C). Wytyczne ADA, AACE i ESC zalecają zarówno cele dla LDL-C, jak i non-HDL-C w zależności od indywidualnego ryzyka, jednak osiąganie celów w praktyce pozostaje nieoptymalne. Statyny, ezetymib, kwas bempedowy i inhibitory PCSK9 skutecznie obniżają LDL-C i non-HDL-C oraz zmniejszają ryzyko sercowo-naczyniowe; leki obniżające triglicerydy (omega-3, fibraty) obniżają stężenie triglicerydów, lecz ich wpływ na twarde punkty końcowe pozostaje niepewny. Ten przegląd przemawia za stosowaniem non-HDL-C i apolipoproteiny B (apoB) obok LDL-C jako miar obciążenia aterogennego oraz za bardziej ukierunkowanym leczeniem pozostałych cząstek aterogennych w cukrzycy.
Podsumowanie
Miażdżycowa choroba układu sercowo-naczyniowego (ASCVD) pozostaje główną przyczyną zachorowalności i śmiertelności u osób z cukrzycą, częściowo w wyniku dyslipidemii. Chociaż obniżenie cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL-C) jest podstawowym celem leczenia zaburzeń lipidowych, u wielu pacjentów z cukrzycą występuje mieszana dyslipidemia charakteryzująca się podwyższonym stężeniem triglicerydów i zwiększonym stężeniem aterogennych lipoprotein resztkowych, które są pełniej odzwierciedlane przez cholesterol nie-HDL (non-HDL-C). Obecne wytyczne międzynarodowych towarzystw, w tym American Diabetes Association (ADA), American Association of Clinical Endocrinology (AACE) i European Society of Cardiology (ESC), zalecają cele dla LDL-C i non-HDL-C w zależności od indywidualnego profilu ryzyka sercowo-naczyniowego. Mimo jasnych algorytmów terapeutycznych osiąganie celów lipidowych pozostaje nieoptymalne w rutynowej praktyce klinicznej, co wymaga intensywniejszych i zindywidualizowanych strategii leczenia. Leczenie hipolipemizujące, w tym statyny, ezetymib, kwas bempedowy i inhibitory PCSK9, skutecznie obniża LDL-C i non-HDL-C, istotnie zmniejszając ryzyko sercowo-naczyniowe. Leczenie obniżające triglicerydy, w tym kwasy tłuszczowe omega-3 i fibraty, wykazało znaczne obniżenie stężenia triglicerydów, lecz jego wpływ na wyniki sercowo-naczyniowe pozostaje niepewny. Ze względu na heterogeniczność dyslipidemii w cukrzycy non-HDL-C i apolipoproteina B (apoB) okazały się lepszymi markerami oceny obciążenia aterogennego. Chociaż obniżanie LDL-C pozostaje kluczowe, potrzebne są dodatkowe wysiłki w celu optymalizacji postępowania w przypadku pozostałych aterogennych cząstek lipoprotein w cukrzycy. Przyszłe badania powinny koncentrować się na doskonaleniu stratyfikacji ryzyka, poprawie osiągania celów lipidowych i włączaniu nowych leków modyfikujących lipidy w celu poprawy wyników sercowo-naczyniowych w tej populacji wysokiego ryzyka.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





