Η μελέτη PARAGON-HF δεν πέτυχε το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μείωσης της νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας ή του καρδιαγγειακού θανάτου με σακουμπιτρίλη-βαλσαρτάνη έναντι βαλσαρτάνης στην HFpEF. Ωστόσο, η προκαθορισμένη ανάλυση υποομάδων υπέδειξε όφελος σε ασθενείς με χαμηλότερα κλάσματα εξώθησης και σε γυναίκες, ενημερώνοντας τη διευρυνόμενη ένδειξη για ARNI.
Ο αναστολέας υποδοχέα αγγειοτενσίνης-νεπριλυσίνης σακουμπιτρίλη-βαλσαρτάνη οδήγησε σε μειωμένο κίνδυνο νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας ή θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και μειωμένο κλάσμα εξώθησης. Η επίδραση της αναστολής υποδοχέα αγγειοτενσίνης-νεπριλυσίνης σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης παραμένει ασαφής.
Κατανείμαμε τυχαία 4.822 ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια κατηγορίας II έως IV κατά New York Heart Association (NYHA), κλάσμα εξώθησης 45% ή υψηλότερο, αυξημένο επίπεδο νατριουρητικών πεπτιδίων, και δομική καρδιακή νόσο να λάβουν σακουμπιτρίλη-βαλσαρτάνη (στοχευόμενη δόση, 97 mg σακουμπιτρίλης με 103 mg βαλσαρτάνης δύο φορές ημερησίως) ή βαλσαρτάνη (στοχευόμενη δόση, 160 mg δύο φορές ημερησίως). Το πρωτεύον αποτέλεσμα ήταν ένα σύνθετο σημείο συνολικών νοσηλειών λόγω καρδιακής ανεπάρκειας και θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια. Αξιολογήθηκαν επίσης τα επιμέρους στοιχεία του πρωτεύοντος αποτελέσματος, δευτερεύοντα αποτελέσματα (συμπεριλαμβανομένης της μεταβολής της κατηγορίας NYHA, της επιδείνωσης της νεφρικής λειτουργίας, και της μεταβολής στην κλινική συνοπτική βαθμολογία του Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire [KCCQ] [κλίμακα 0 έως 100, με υψηλότερες βαθμολογίες να υποδεικνύουν λιγότερα συμπτώματα και σωματικούς περιορισμούς]), και η ασφάλεια.
Υπήρξαν 894 πρωτεύοντα συμβάντα σε 526 ασθενείς στην ομάδα σακουμπιτρίλης-βαλσαρτάνης και 1.009 πρωτεύοντα συμβάντα σε 557 ασθενείς στην ομάδα βαλσαρτάνης (λόγος ρυθμών, 0,87· διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%, 0,75 έως 1,01· P = 0,06). Η επίπτωση θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια ήταν 8,5% στην ομάδα σακουμπιτρίλης-βαλσαρτάνης και 8,9% στην ομάδα βαλσαρτάνης (λόγος κινδύνου, 0,95· ΔΕ 95%, 0,79 έως 1,16)· υπήρξαν 690 και 797 συνολικές νοσηλείες λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, αντίστοιχα (λόγος ρυθμών, 0,85· ΔΕ 95%, 0,72 έως 1,00). Η κατηγορία NYHA βελτιώθηκε στο 15,0% των ασθενών στην ομάδα σακουμπιτρίλης-βαλσαρτάνης και στο 12,6% εκείνων στην ομάδα βαλσαρτάνης (λόγος πιθανοτήτων, 1,45· ΔΕ 95%, 1,13 έως 1,86)· η νεφρική λειτουργία επιδεινώθηκε στο 1,4% και 2,7%, αντίστοιχα (λόγος κινδύνου, 0,50· ΔΕ 95%, 0,33 έως 0,77). Η μέση μεταβολή στην κλινική συνοπτική βαθμολογία KCCQ στους 8 μήνες ήταν κατά 1,0 μονάδα (ΔΕ 95%, 0,0 έως 2,1) υψηλότερη στην ομάδα σακουμπιτρίλης-βαλσαρτάνης. Οι ασθενείς στην ομάδα σακουμπιτρίλης-βαλσαρτάνης είχαν υψηλότερη επίπτωση υπότασης και αγγειοοιδήματος και χαμηλότερη επίπτωση υπερκαλιαιμίας. Μεταξύ 12 προκαθορισμένων υποομάδων, υπήρχε ένδειξη ετερογένειας με πιθανό όφελος με σακουμπιτρίλη-βαλσαρτάνη σε ασθενείς με χαμηλότερο κλάσμα εξώθησης και σε γυναίκες.
Η σακουμπιτρίλη-βαλσαρτάνη δεν οδήγησε σε σημαντικά χαμηλότερο ποσοστό συνολικών νοσηλειών λόγω καρδιακής ανεπάρκειας και θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια μεταξύ ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια και κλάσμα εξώθησης 45% ή υψηλότερο. (Χρηματοδοτήθηκε από τη Novartis· αριθμός ClinicalTrials.gov της μελέτης PARAGON-HF, NCT01920711.).
