Αυτή η μετα-ανάλυση της BPLTTC αποκάλυψε ότι η φαρμακολογική μείωση της αρτηριακής πίεσης μειώνει τον κίνδυνο νεοεμφανιζόμενου διαβήτη τύπου 2, με εκτιμώμενη σχετική μείωση κινδύνου 11% ανά μείωση 5 mmHg της συστολικής αρτηριακής πίεσης. Το απροσδόκητο μεταβολικό όφελος προσθέτει μια νέα διάσταση στο επιχείρημα υπέρ επιθετικής διαχείρισης της αρτηριακής πίεσης.
Η μείωση της αρτηριακής πίεσης αποτελεί καθιερωμένη στρατηγική για την πρόληψη μικροαγγειακών και μακροαγγειακών επιπλοκών του διαβήτη, αλλά ο ρόλος της στην πρόληψη του ίδιου του διαβήτη είναι ασαφής. Στόχος μας ήταν να εξετάσουμε αυτό το ερώτημα χρησιμοποιώντας δεδομένα μεμονωμένων συμμετεχόντων από μεγάλες τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες.
Πραγματοποιήσαμε μια μετα-ανάλυση δεδομένων μεμονωμένων συμμετεχόντων ενός σταδίου, στην οποία τα δεδομένα συγκεντρώθηκαν για να διερευνηθεί η επίδραση της μείωσης της αρτηριακής πίεσης αυτή καθαυτή στον κίνδυνο νεοεμφανιζόμενου διαβήτη τύπου 2. Χρησιμοποιήθηκε μια μετα-ανάλυση δικτύου δεδομένων μεμονωμένων συμμετεχόντων για να διερευνηθούν οι διαφορικές επιδράσεις πέντε κύριων κατηγοριών αντιυπερτασικών φαρμάκων στον κίνδυνο νεοεμφανιζόμενου διαβήτη τύπου 2. Συνολικά, δεδομένα από 22 μελέτες που διεξήχθησαν μεταξύ 1973 και 2008 ελήφθησαν από τη Blood Pressure Lowering Treatment Trialists' Collaboration (Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Οξφόρδη, Ηνωμένο Βασίλειο). Συμπεριλάβαμε όλες τις μελέτες πρωτογενούς και δευτερογενούς πρόληψης που χρησιμοποίησαν συγκεκριμένη κατηγορία ή κατηγορίες αντιυπερτασικών φαρμάκων έναντι εικονικού φαρμάκου ή άλλων κατηγοριών φαρμάκων μείωσης της αρτηριακής πίεσης με τουλάχιστον 1000 έτη-ασθενών παρακολούθησης σε κάθε τυχαία κατανεμημένο σκέλος. Συμμετέχοντες με γνωστή διάγνωση διαβήτη κατά την έναρξη και μελέτες που διεξήχθησαν σε ασθενείς με επικρατούντα διαβήτη αποκλείστηκαν. Για τη μετα-ανάλυση δεδομένων μεμονωμένων συμμετεχόντων ενός σταδίου χρησιμοποιήσαμε στρωματοποιημένο μοντέλο αναλογικών κινδύνων Cox, και για τη μετα-ανάλυση δικτύου δεδομένων μεμονωμένων συμμετεχόντων χρησιμοποιήσαμε μοντέλα λογιστικής παλινδρόμησης για τον υπολογισμό του σχετικού κινδύνου (RR) για τις συγκρίσεις κατηγοριών φαρμάκων.
145.939 συμμετέχοντες (88.500 [60,6%] άνδρες και 57.429 [39,4%] γυναίκες) από 19 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες συμπεριλήφθηκαν στη μετα-ανάλυση δεδομένων μεμονωμένων συμμετεχόντων ενός σταδίου. 22 μελέτες συμπεριλήφθηκαν στη μετα-ανάλυση δικτύου δεδομένων μεμονωμένων συμμετεχόντων. Μετά από διάμεση παρακολούθηση 4,5 ετών (IQR 2,0), σε 9883 συμμετέχοντες διαγνώστηκε νεοεμφανιζόμενος διαβήτης τύπου 2. Η μείωση της συστολικής αρτηριακής πίεσης κατά 5 mm Hg μείωσε τον κίνδυνο διαβήτη τύπου 2 σε όλες τις μελέτες κατά 11% (λόγος κινδύνου 0,89 [ΔΕ 95% 0,84-0,95]). Η διερεύνηση των επιδράσεων πέντε κύριων κατηγοριών αντιυπερτασικών φαρμάκων έδειξε ότι, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, οι αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (RR 0,84 [95% 0,76-0,93]) και οι αναστολείς υποδοχέων αγγειοτενσίνης II (RR 0,84 [0,76-0,92]) μείωσαν τον κίνδυνο νεοεμφανιζόμενου διαβήτη τύπου 2· ωστόσο, η χρήση β-αναστολέων (RR 1,48 [1,27-1,72]) και θειαζιδικών διουρητικών (RR 1,20 [1,07-1,35]) αύξησε αυτόν τον κίνδυνο, και δεν βρέθηκε ουσιαστική επίδραση για τους αναστολείς διαύλων ασβεστίου (RR 1,02 [0,92-1,13]).
Η μείωση της αρτηριακής πίεσης αποτελεί αποτελεσματική στρατηγική για την πρόληψη του νεοεμφανιζόμενου διαβήτη τύπου 2. Οι καθιερωμένες φαρμακολογικές παρεμβάσεις, ωστόσο, έχουν ποιοτικά και ποσοτικά διαφορετικές επιδράσεις στον διαβήτη, πιθανώς λόγω των διαφορετικών επιδράσεών τους εκτός στόχου, με τους αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης και τους αναστολείς υποδοχέων αγγειοτενσίνης II να έχουν τα πιο ευνοϊκά αποτελέσματα. Αυτά τα στοιχεία υποστηρίζουν την ένδειξη για επιλεγμένες κατηγορίες αντιυπερτασικών φαρμάκων για την πρόληψη του διαβήτη, γεγονός που θα μπορούσε να βελτιώσει περαιτέρω την επιλογή φαρμάκου σύμφωνα με τον ατομικό κλινικό κίνδυνο διαβήτη.
