Η μελέτη PACMAN-AMI κατέδειξε ότι η προσθήκη αλιροκουμάμπης σε θεραπεία με στατίνη υψηλής έντασης μετά από οξύ ΕΜ οδήγησε σε μεγαλύτερες μειώσεις του όγκου στεφανιαίας πλάκας και βελτιωμένη σύσταση πλάκας στην πολυτροπική ενδαγγειακή απεικόνιση σε σύγκριση με τη στατίνη μόνη της. Τα αποτελέσματα παρείχαν άμεσα στοιχεία ότι η πρώιμη αναστολή PCSK9 τροποποιεί ευνοϊκά τις ευάλωτες πλάκες.
Να προσδιοριστούν οι επιδράσεις της αλιροκουμάμπης στη στεφανιαία αθηροσκλήρωση με χρήση διαδοχικής πολυτροπικής ενδοστεφανιαίας απεικόνισης σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Η διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη PACMAN-AMI (ένταξη: 9 Μαΐου 2017 έως 7 Οκτωβρίου 2020· τελική παρακολούθηση: 13 Οκτωβρίου 2021) ενέγραψε 300 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση για οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου σε 9 ακαδημαϊκά ευρωπαϊκά νοσοκομεία.
Οι ασθενείς κατανεμήθηκαν τυχαία σε υποδόρια αλιροκουμάμπη κάθε δύο εβδομάδες (150 mg· n = 148) ή εικονικό φάρμακο (n = 152), που ξεκίνησε λιγότερο από 24 ώρες μετά την επείγουσα διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση της υπεύθυνης βλάβης, για 52 εβδομάδες επιπλέον της θεραπείας με στατίνη υψηλής έντασης (ροσουβαστατίνη, 20 mg). ΚΥΡΙΕΣ ΕΚΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Το ενδαγγειακό υπερηχογράφημα (IVUS), η φασματοσκοπία εγγύς υπερύθρου, και η οπτική τομογραφία συνοχής πραγματοποιήθηκαν διαδοχικά στις 2 στεφανιαίες αρτηρίες που δεν σχετίζονται με το έμφραγμα κατά την έναρξη και μετά από 52 εβδομάδες. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας ήταν η μεταβολή στο ποσοστό όγκου αθηρώματος που προέρχεται από IVUS από την έναρξη έως την εβδομάδα 52. Δύο δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία με επαρκή στατιστική ισχύ ήταν οι μεταβολές στον μέγιστο δείκτη φορτίου λιπιδικού πυρήνα που προέρχεται από φασματοσκοπία εγγύς υπερύθρου εντός 4 mm (υψηλότερες τιμές υποδεικνύουν μεγαλύτερη λιπιδική περιεκτικότητα) και στο ελάχιστο πάχος ινώδους καλύμματος που προέρχεται από οπτική τομογραφία συνοχής (μικρότερες τιμές υποδεικνύουν ευάλωτες πλάκες με λεπτό κάλυμμα) από την έναρξη έως την εβδομάδα 52.
Μεταξύ των 300 τυχαιοποιημένων ασθενών (μέση [SD] ηλικία, 58,5 [9,7] έτη· 56 [18,7%] γυναίκες· μέσο [SD] επίπεδο χοληστερόλης LDL, 152,4 [33,8] mg/dL), 265 (88,3%) υποβλήθηκαν σε διαδοχική απεικόνιση IVUS σε 537 αρτηρίες. Στις 52 εβδομάδες, η μέση μεταβολή στο ποσοστό όγκου αθηρώματος ήταν -2,13% με αλιροκουμάμπη έναντι -0,92% με εικονικό φάρμακο (διαφορά, -1,21% [ΔΕ 95%, -1,78% έως -0,65%], p < 0,001). Η μέση μεταβολή στον μέγιστο δείκτη φορτίου λιπιδικού πυρήνα εντός 4 mm ήταν -79,42 με αλιροκουμάμπη έναντι -37,60 με εικονικό φάρμακο (διαφορά, -41,24 [ΔΕ 95%, -70,71 έως -11,77]· p = 0,006). Η μέση μεταβολή στο ελάχιστο πάχος ινώδους καλύμματος ήταν 62,67 μm με αλιροκουμάμπη έναντι 33,19 μm με εικονικό φάρμακο (διαφορά, 29,65 μm [ΔΕ 95%, 11,75-47,55]· p = 0,001). Ανεπιθύμητα συμβάντα εμφανίστηκαν στο 70,7% των ασθενών που έλαβαν αλιροκουμάμπη έναντι 72,8% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο.
Σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, η προσθήκη υποδόριας αλιροκουμάμπης κάθε δύο εβδομάδες, σε σύγκριση με εικονικό φάρμακο, σε θεραπεία με στατίνη υψηλής έντασης οδήγησε σε σημαντικά μεγαλύτερη υποχώρηση της στεφανιαίας πλάκας σε αρτηρίες που δεν σχετίζονται με το έμφραγμα μετά από 52 εβδομάδες. Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να κατανοηθεί εάν η αλιροκουμάμπη βελτιώνει τις κλινικές εκβάσεις σε αυτόν τον πληθυσμό.
