Τα αποτελέσματα των 2 ετών της EARLY-AF έδειξαν ότι η αρχική θεραπεία κρυοκατάλυσης όχι μόνο διατήρησε καλύτερο έλεγχο ρυθμού αλλά και μείωσε σημαντικά την εξέλιξη από παροξυσμική σε επίμονη κολπική μαρμαρυγή σε σύγκριση με τα αντιαρρυθμικά φάρμακα. Αυτή η τροποποιητική της νόσου επίδραση ενίσχυσε τα επιχειρήματα υπέρ της πρώιμης επέμβασης κατάλυσης.
Η κολπική μαρμαρυγή είναι μια χρόνια, εξελισσόμενη διαταραχή, και οι επίμονες μορφές κολπικής μαρμαρυγής σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο θρομβοεμβολής και καρδιακής ανεπάρκειας. Η κατάλυση με καθετήρα ως αρχική θεραπεία μπορεί να τροποποιήσει τον παθογενετικό μηχανισμό της κολπικής μαρμαρυγής και να μεταβάλει την εξέλιξη προς επίμονη κολπική μαρμαρυγή.
Αναφέρουμε την παρακολούθηση 3 ετών ασθενών με παροξυσμική, αθεράπευτη κολπική μαρμαρυγή που εντάχθηκαν σε μελέτη στην οποία είχαν κατανεμηθεί τυχαία είτε σε αρχική θεραπεία ελέγχου ρυθμού με κατάλυση με κρυομπαλόνι είτε σε λήψη αντιαρρυθμικής φαρμακευτικής θεραπείας. Όλοι οι ασθενείς είχαν εμφυτεύσιμους καταγραφείς βρόχου κατά τη στιγμή της ένταξης στη μελέτη, και η αξιολόγηση διεξήχθη μέσω ημερήσιων καταγραφών που λαμβάνονταν και προσωπικών επισκέψεων κάθε 6 μήνες. Συλλέχθηκαν δεδομένα σχετικά με το πρώτο επεισόδιο επίμονης κολπικής μαρμαρυγής (διάρκειας ≥7 ημερών ή διάρκειας 48 ωρών έως 7 ημερών αλλά απαιτούσε καρδιομετατροπή για τερματισμό), υποτροπιάζουσας κολπικής ταχυαρρυθμίας (οριζόμενης ως κολπική μαρμαρυγή, πτερυγισμός, ή ταχυκαρδία διάρκειας ≥30 δευτερολέπτων), το φορτίο κολπικής μαρμαρυγής (ποσοστό χρόνου σε κολπική μαρμαρυγή), μετρήσεις ποιότητας ζωής, χρήση υπηρεσιών υγείας, και ασφάλεια.
Συνολικά εντάχθηκαν 303 ασθενείς, με 154 ασθενείς να κατανέμονται σε αρχική θεραπεία ελέγχου ρυθμού με κατάλυση με κρυομπαλόνι και 149 να κατανέμονται σε αντιαρρυθμική φαρμακευτική θεραπεία. Κατά τη διάρκεια 36 μηνών παρακολούθησης, 3 ασθενείς (1,9%) στην ομάδα κατάλυσης είχαν επεισόδιο επίμονης κολπικής μαρμαρυγής, σε σύγκριση με 11 ασθενείς (7,4%) στην ομάδα αντιαρρυθμικών φαρμάκων (λόγος κινδύνου, 0,25· διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%, 0,09 έως 0,70). Υποτροπιάζουσα κολπική ταχυαρρυθμία παρατηρήθηκε σε 87 ασθενείς στην ομάδα κατάλυσης (56,5%) και σε 115 στην ομάδα αντιαρρυθμικών φαρμάκων (77,2%) (λόγος κινδύνου, 0,51· ΔΕ 95%, 0,38 έως 0,67). Το διάμεσο ποσοστό χρόνου σε κολπική μαρμαρυγή ήταν 0,00% (ενδοτεταρτημοριακό εύρος, 0,00 έως 0,12) στην ομάδα κατάλυσης και 0,24% (ενδοτεταρτημοριακό εύρος, 0,01 έως 0,94) στην ομάδα αντιαρρυθμικών φαρμάκων. Στα 3 έτη, 8 ασθενείς (5,2%) στην ομάδα κατάλυσης και 25 (16,8%) στην ομάδα αντιαρρυθμικών φαρμάκων είχαν νοσηλευτεί (σχετικός κίνδυνος, 0,31· ΔΕ 95%, 0,14 έως 0,66). Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες παρατηρήθηκαν σε 7 ασθενείς (4,5%) στην ομάδα κατάλυσης και σε 15 (10,1%) στην ομάδα αντιαρρυθμικών φαρμάκων.
Η αρχική θεραπεία της παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής με κατάλυση με καθετήρα κρυομπαλονιού σχετίστηκε με χαμηλότερη επίπτωση επίμονης κολπικής μαρμαρυγής ή υποτροπιάζουσας κολπικής ταχυαρρυθμίας κατά τη διάρκεια 3 ετών παρακολούθησης σε σύγκριση με την αρχική χρήση αντιαρρυθμικών φαρμάκων. (Χρηματοδοτήθηκε από το Cardiac Arrhythmia Network of Canada και άλλους· αριθμός ClinicalTrials.gov της EARLY-AF, NCT02825979.)
