Αυτή η μετα-ανάλυση δεδομένων μεμονωμένων ασθενών επιβεβαίωσε ότι οι ανταγωνιστές του υποδοχέα αλατοκορτικοειδών βελτιώνουν σημαντικά την επιβίωση σε ασθενείς με HFrEF, με συνεπές όφελος σε όλες τις υποομάδες. Η ανάλυση διαπίστωσε ανεπαρκή στοιχεία οφέλους στην HFpEF, υπογραμμίζοντας τον διακριτό ρόλο των μη στεροειδών MRA όπως η φινερενόνη σε αυτόν τον πληθυσμό.
Οι ανταγωνιστές του υποδοχέα αλατοκορτικοειδών (MRA) μειώνουν τις νοσηλείες και τον θάνατο σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και μειωμένο κλάσμα εξώθησης (HFrEF), αλλά το όφελος σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και ήπια μειωμένο κλάσμα εξώθησης (HFmrEF) ή καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης (HFpEF) δεν είναι σαφές. Αξιολογήσαμε την επίδραση των MRA σε τέσσερις δοκιμές που εντάχθηκαν ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια σε όλο το φάσμα του κλάσματος εξώθησης.
Πρόκειται για προκαθορισμένη μετα-ανάλυση σε επίπεδο μεμονωμένου ασθενούς των δοκιμών RALES (σπιρονολακτόνη) και EMPHASIS-HF (επλερενόνη), οι οποίες εντάχθηκαν ασθενείς με HFrEF, και των δοκιμών TOPCAT (σπιρονολακτόνη) και FINEARTS-HF (φινερενόνη), οι οποίες εντάχθηκαν ασθενείς με HFmrEF ή HFpEF. Το πρωτεύον αποτέλεσμα αυτής της μετα-ανάλυσης ήταν ένα σύνθετο χρόνου έως την πρώτη νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας ή καρδιαγγειακού θανάτου. Εκτιμήσαμε επίσης την επίδραση των MRA στις συνιστώσες αυτού του σύνθετου, τις συνολικές (πρώτες ή επαναλαμβανόμενες) νοσηλείες λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (με και χωρίς καρδιαγγειακούς θανάτους), και τον θάνατο από κάθε αιτία. Αξιολογήθηκαν επίσης αποτελέσματα ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης της κρεατινίνης ορού, του εκτιμώμενου ρυθμού σπειραματικής διήθησης, του καλίου ορού, και της συστολικής αρτηριακής πίεσης. Ελέγχθηκε αλληλεπίδραση μεταξύ δοκιμών και θεραπείας για την εξέταση της ετερογένειας της επίδρασης σε αυτούς τους πληθυσμούς. Αυτή η μελέτη είναι καταχωρισμένη στο PROSPERO, CRD42024541487.
Συμπεριλήφθηκαν 13.846 ασθενείς στις τέσσερις δοκιμές. Τα MRA μείωσαν τον κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου ή νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (λόγος κινδύνου 0,77 [ΔΕ 95% 0,72-0,83]). Υπήρχε στατιστικά σημαντική αλληλεπίδραση μεταξύ δοκιμών και θεραπείας (p αλληλεπίδρασης=0,0012) λόγω της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας στην HFrEF (0,66 [0,59-0,73]) σε σύγκριση με την HFmrEF ή HFpEF (0,87 [0,79-0,95]). Παρατηρήσαμε σημαντικές μειώσεις στη νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας στις δοκιμές HFrEF (0,63 [0,55-0,72]) και στις δοκιμές HFmrEF ή HFpEF (0,82 [0,74-0,91]). Το ίδιο μοτίβο παρατηρήθηκε για τις συνολικές νοσηλείες λόγω καρδιακής ανεπάρκειας με ή χωρίς καρδιαγγειακό θάνατο. Ο καρδιαγγειακός θάνατος μειώθηκε στις δοκιμές HFrEF (0,72 [0,63-0,82]) αλλά όχι στις δοκιμές HFmrEF ή HFpEF (0,92 [0,80-1,05]). Ο θάνατος από κάθε αιτία μειώθηκε επίσης στις δοκιμές HFrEF (0,73 [0,65-0,83]) αλλά όχι στις δοκιμές HFmrEF ή HFpEF (0,94 [0,85-1,03]). Με MRA, ο κίνδυνος υπερκαλιαιμίας διπλασιάστηκε σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (λόγος odds 2,27 [ΔΕ 95% 2,02-2,56]), αλλά η επίπτωση σοβαρής υπερκαλιαιμίας (κάλιο ορού >6,0 mmol/l) ήταν χαμηλή (2,9% έναντι 1,4%)· ο κίνδυνος υποκαλιαιμίας (κάλιο <3,5 mmol/l) υποδιπλασιάστηκε (0,51 [0,45-0,57]· 7% έναντι 14%).
Τα στεροειδή MRA μειώνουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου ή νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με HFrEF και τα μη στεροειδή MRA μειώνουν αυτόν τον κίνδυνο σε ασθενείς με HFmrEF ή HFpEF.
