Αυτή η δικτυακή μετα-ανάλυση κατέδειξε ότι η αποτελεσματικότητα των αναστολέων SGLT2 και των αγωνιστών GLP-1 για τη θεραπεία του σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2 είναι συνεπής σε υποομάδες ηλικίας και φύλου, υποστηρίζοντας δίκαιη συνταγογράφηση.
Αξιολόγηση του κατά πόσον η ηλικία ή το φύλο σχετίζονται με διαφορές στην αποτελεσματικότητα των αναστολέων SGLT2, των αγωνιστών του υποδοχέα GLP-1, και των αναστολέων DPP4. ΠΗΓΕΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΕΛΕΤΩΝ: Έγινε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων MEDLINE και Embase και σε αμερικανικά και κινεζικά μητρώα κλινικών δοκιμών για άρθρα που δημοσιεύθηκαν από την αρχή έως τον Νοέμβριο 2022· τον Αύγουστο 2024, η αναζήτηση επικαιροποιήθηκε για να συμπεριλάβει τα αποτελέσματα των δοκιμών. Δύο κριτές διεξήγαγαν προεπιλογή τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών αναστολέων SGLT2, αγωνιστών του υποδοχέα GLP-1, ή αναστολέων DPP4 έναντι εικονικού φαρμάκου ή ενεργού συγκριτικού παράγοντα σε ενήλικες με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. ΕΞΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΣΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ: Χρησιμοποιήθηκαν ατομικά δεδομένα συμμετεχόντων και συγκεντρωτικά δεδομένα για την εκτίμηση αλληλεπιδράσεων ηλικίας × θεραπείας και φύλου × θεραπείας σε πολυεπίπεδα μοντέλα δικτυακής μετα-παλινδρόμησης. ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Αιμοσφαιρίνη A1c (HbA1c) και MACE.
Από τις 601 επιλέξιμες δοκιμές που εντοπίστηκαν (592 δοκιμές με 309.503 συμμετέχοντες ανέφεραν HbA1c· μέση ηλικία, 58,9 [ΤΑ, 10,8] έτη· το 42,3% ήταν γυναίκες, και 23 δοκιμές με 168.489 συμμετέχοντες ανέφεραν MACE· μέση ηλικία, 64,0 [ΤΑ, 8,6] έτη· το 35,3% ήταν γυναίκες), ελήφθησαν ατομικά δεδομένα συμμετεχόντων για 103 δοκιμές (103 ανέφεραν HbA1c και 6 ανέφεραν MACE). Η χρήση αναστολέων SGLT2 (έναντι εικονικού φαρμάκου) συσχετίστηκε με μικρότερη μείωση της HbA1c με την αύξηση της ηλικίας για μονοθεραπεία (απόλυτη μείωση [AR], 0,24% [διάστημα αξιοπιστίας 95% {ΔΑ}, 0,10% έως 0,38%] ανά αύξηση 30 ετών στην ηλικία), για διπλή θεραπεία (AR, 0,17% [ΔΑ 95%, 0,10% έως 0,24%]), και για τριπλή θεραπεία (AR, 0,25% [ΔΑ 95%, 0,20% έως 0,30%]). Η χρήση αγωνιστών του υποδοχέα GLP-1 συσχετίστηκε με μεγαλύτερη μείωση της HbA1c με την αύξηση της ηλικίας για μονοθεραπεία (AR, -0,18% [ΔΑ 95%, -0,31% έως -0,05%] ανά αύξηση 30 ετών στην ηλικία) και για διπλή θεραπεία (AR, -0,24% [ΔΑ 95%, -0,40% έως -0,07%]), αλλά όχι για τριπλή θεραπεία (AR, 0,04% [ΔΑ 95%, -0,02% έως 0,11%]). Η χρήση αναστολέων DPP4 συσχετίστηκε με ελαφρώς καλύτερη μείωση της HbA1c σε ηλικιωμένους για διπλή θεραπεία (AR, -0,09% [ΔΑ 95%, -0,15% έως -0,03%] ανά αύξηση 30 ετών στην ηλικία), αλλά όχι για μονοθεραπεία (AR, -0,08% [ΔΑ 95%, -0,18% έως 0,01%]) ή τριπλή θεραπεία (AR, -0,01% [ΔΑ 95%, -0,06% έως 0,05%]). Η σχετική μείωση των MACE με τη χρήση αναστολέων SGLT2 ήταν μεγαλύτερη σε μεγαλύτερους σε σχέση με νεότερους συμμετέχοντες ανά αύξηση 30 ετών στην ηλικία (λόγος κινδύνου, 0,76 [ΔΑ 95%, 0,62 έως 0,93]), και η σχετική μείωση των MACE με τη χρήση αγωνιστών του υποδοχέα GLP-1 ήταν μικρότερη σε μεγαλύτερους σε σχέση με νεότερους συμμετέχοντες (λόγος κινδύνου, 1,47 [ΔΑ 95%, 1,07 έως 2,02]). Δεν υπήρξαν συνεπείς ενδείξεις για αλληλεπιδράσεις φύλου × θεραπείας με τη χρήση αναστολέων SGLT2 και αγωνιστών του υποδοχέα GLP-1.
Οι αναστολείς SGLT2 και οι αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1 συσχετίστηκαν με χαμηλότερο κίνδυνο MACE. Η ανάλυση των αλληλεπιδράσεων ηλικίας × θεραπείας υπέδειξε ότι οι αναστολείς SGLT2 ήταν περισσότερο καρδιοπροστατευτικοί σε ηλικιωμένους παρά σε νεότερους, παρά τις μικρότερες μειώσεις στην HbA1c· οι αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1 ήταν περισσότερο καρδιοπροστατευτικοί σε νεότερους.
