Αυτή η τυχαιοποιημένη δοκιμή επιβεβαίωσε ότι η δαπαγλιφλοζίνη δεν επιδεινώνει τη νεφρική λειτουργία όταν προστίθεται για οξεία απορρυθμισμένη καρδιακή ανεπάρκεια, παρέχοντας δεδομένα ασφάλειας για την πρώιμη έναρξη αναστολέα SGLT2 κατά τη διάρκεια της νοσηλείας για AHF.
Έχει αποδειχθεί ότι η δαπαγλιφλοζίνη (DAPA), ένας αναστολέας του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου 2, μειώνει την καρδιαγγειακή θνησιμότητα σε ασθενείς με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια. Στόχος μας ήταν να αξιολογήσουμε την επίδραση στην επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας (WRF) με την προσθήκη DAPA σε σύγκριση με την τυπική αποσυμφορητική θεραπεία με αποκλειστικά διουρητικά αγκύλης.
Εντάξαμε 114 διαδοχικούς ασθενείς με οξεία απορρυθμισμένη καρδιακή ανεπάρκεια (ADHF) με κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας (LVEF) μικρότερο από 50%. Οι ασθενείς κατανεμήθηκαν προοπτικά τυχαία είτε στην ομάδα DAPA, η οποία έλαβε DAPA σε δόση 10 mg μία φορά ημερησίως εντός 24 ωρών από την εισαγωγή, είτε στην ομάδα συμβατικής θεραπείας (ομάδα CON), η οποία έλαβε αποκλειστικά διουρητικά αγκύλης. Σε όλους τους ασθενείς το διουρητικό αγκύλης προσαρμόστηκε με αύξηση ή μείωση κατά 10 mg για τη διατήρηση διούρησης 1-2 mL/kg/h. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η επίπτωση της WRF, οριζόμενη ως αύξηση της κρεατινίνης ορού κατά ≥0,3 mg/dl από την αρχική τιμή. Η διάμεση ηλικία των ασθενών ήταν 77 [ενδοτεταρτημοριακό εύρος (IQR): 64, 85] έτη, το 35% ήταν γυναίκες και η διάμεση LVEF ήταν 33 [IQR: 28, 38] %. Δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στην επίπτωση της WRF μεταξύ των δύο ομάδων (16,1%, n = 9 έναντι 12,1%, n = 7, p=0,54). Η συνολική δόση διουρητικών αγκύλης έως την ημέρα 7 ήταν χαμηλότερη στην ομάδα DAPA από ό,τι στην ομάδα CON (184 ± 79,5 mg έναντι 214 ± 66,5 mg, p=0,03).
Αυτή η τυχαιοποιημένη προοπτική δοκιμή αποκάλυψε ότι η προσθήκη DAPA εντός 24 ωρών από την εισαγωγή μείωσε τη δόση διουρητικού χωρίς WRF.
