Η νεφρική βλάβη στον διαβήτη τύπου 2 είναι εξαιρετικά ετερογενής και δεν ανιχνεύεται επαρκώς από τους παραδοσιακούς δείκτες, όπως η αλβουμινουρία και η eGFR. Αυτή η ανασκόπηση του Kidney International συζητεί πώς η βαθιά ενδοτυποποίηση, η οποία ενσωματώνει την ανάλυση της κλινικής πορείας, την νεφρική ιστοπαθολογία και τον μοριακό προφίλ, μπορεί να εντοπίσει υποομάδες με διακριτή παθοφυσιολογία, επιτρέποντας μια πιο στοχευμένη επιλογή θεραπείας.
Η νεφρική βλάβη στον διαβήτη τύπου 2 (ΔΤ2) αποτελεί παράδειγμα πολύπλοκης, πολυσυστημικής διαταραχής με σημαντική ετερογένεια στην κλινική πορεία, την ιστοπαθολογία και τους μοριακούς παράγοντες. Οι παραδοσιακοί κλινικοί δείκτες, η αλβουμινουρία και ο ρυθμός σπειραματικής διήθησης, δεν καταφέρνουν να αποτυπώσουν αυτή την ποικιλομορφία, καθώς πολλοί ασθενείς ακολουθούν μη τυπικές πορείες, όπως μη αλβουμινουρική εξέλιξη, ταχεία μείωση του eGFR ή υποχώρηση της αλβουμινουρίας. Προσεγγιστικές μεθόδους βαθιάς ενδοτυποποίησης που ενσωματώνουν την κλινική δυναμική, την νεφρική ιστοπαθολογία και τη πολυ-ομική χαρτογράφηση μπορούν να ορίσουν βιολογικά διακριτούς ενδοτύπους.
