Η χρόνια νεφρική νόσος (ΧΝΝ) είναι συχνή στην καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εκτόξευσης (ΚΑΔΚΕ) και συνδέεται με χειρότερη πρόγνωση μέσω μη σαφών μηχανισμών. Σε αυτή τη μελέτη περίπτωσης 925 ασθενών με ΚΑΔΚΕ που υποβλήθηκαν σε επεμβατική αιμοδυναμική δοκιμασία άσκησης (34,5% με eGFR <60), η χειρότερη νεφρική λειτουργία συσχετίστηκε με υψηλότερες πιέσεις πλήρωσης και των δύο κοιλιών, χαμηλότερη καρδιακή παροχή και, κυρίως, αυξανόμενη πνευμονική αγγειακή νόσο: η πνευμονική αγγειακή αντίσταση αυξήθηκε και η αρτηριακή συμμόρφωση των πνευμονικών αρτηριών μειώθηκε καθώς επιδεινωνόταν η νεφρική λειτουργία. Κατά την άσκηση, οι διαφορές αυτές έγιναν ακόμη πιο έντονες, με την μεγαλύτερη περιοριστική επίδραση στην καρδιακή παροχή να παρατηρείται στην χειρότερη νεφρική λειτουργία. Η ΧΝΝ συμβάλλει έτσι στην προοδευτική πνευμονική αγγειακή νόσο στην ΚΑΔΚΕ.
Η χρόνια νεφρική νόσος (ΧΝΝ) είναι συχνή σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εκτόξευσης (ΚΑΔΚΕ), και η παρουσία της συνδέεται με πιο σοβαρές ηχοκαρδιογραφικές ανωμαλίες και χειρότερη πρόγνωση μέσω μη σαφών μηχανισμών. Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία, η φλεγμονή και η ενεργοποίηση των αντιϊνωτικών μονοπατιών που σχετίζονται με τη ΧΝΝ θα μπορούσαν να επιδεινώσουν την πνευμονική αγγειακή νόσο (ΠΑΝ) στην ΚΑΔΚΕ, αλλά τέτοιες σχέσεις δεν έχουν διερευνηθεί.
Ασθενείς με ΚΑΔΚΕ που υποβλήθηκαν σε επεμβατική καρδιοπνευμονική δοκιμασία άσκησης με διαδοχική αξιολόγηση ομαδοποιήθηκαν βάσει της νεφρικής λειτουργίας στη βάση για τον χαρακτηρισμό των πιθανών διαφορών στη πνευμονική αγγειακή επιβάρυνση, την αιμοδυναμική, την καρδιοπνευμονική δεξαμενή και την πρόγνωση, με βάση την παρουσία και τη σοβαρότητα της νεφρικής δυσλειτουργίας.
Από τους 925 ασθενείς με ΚΑΔΚΕ, οι 319 (34,5%) είχαν eGFR < 60 ml/min/1,73 m2. Οι ασθενείς με πιο σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία ήταν μεγαλύτερης ηλικίας και είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να έχουν διαβήτη, κολπική μαρμαρυγή και υπέρταση. Σε ηρεμία, η μειωμένη νεφρική λειτουργία συνδέονταν με χαμηλότερη αιμοσφαιρίνη, υψηλότερες πιέσεις πλήρωσης και των δύο κοιλιών και χαμηλότερη καρδιακή παροχή, αλλά η σοβαρότητα της νεφρικής δυσλειτουργίας συνδέονταν πιο εμφανώς με την επιδείνωση της ΠΑΝ, όπως αποδεικνύεται από τις αυξανόμενες πιέσεις της πνευμονικής αρτηρίας (ΠΑ) λόγω των σημαντικών αυξήσεων στην πνευμονική αγγειακή αντίσταση (ΠΑΑ) καθώς προχωρούσε η νεφρική δυσλειτουργία (διάμεση [IQR] 1,3 [0,86, 1,88] έως 2,8 [2,0, 3,8] WU από eGFR ≥ 90 έως eGFR < 30, p<0,001), μαζί με σταδιακά χαμηλότερη συμμόρφωση της ΠΑ (PAC, 4,7 [3,6, 5,8] έως 2,2 [1,8, 3,4] ml/mmHg από eGFR ≥ 90 έως eGFR < 30, p<0,001). Κατά την άσκηση, οι διαφορές στη σοβαρότητα της ΠΑΝ γίνονταν ακόμη πιο έντονες, με πιο σοβαρή αύξηση στις πιέσεις της ΠΑ και στην ΠΑΑ, και χαμηλότερη συμμόρφωση της ΠΑ, με αποτέλεσμα χαμηλότερες διατοιχωματικές πιέσεις διαστολής της αριστερής πλευράς, χωρίς διαφορά στην πιέση του σφηνοειδούς της ΠΑ κατά την άσκηση. Οι ασθενείς με χειρότερη νεφρική δυσλειτουργία παρουσίαζαν τις πιο δραματικές περιορισμούς στην καρδιακή παροχή με την άσκηση, οι οποίοι, μαζί με πιο σοβαρή αναιμία και μειωμένη δραματικά την παροχή οξυγόνου, προκάλεσαν σημαντική εξασθένιση της αερόβιας ικανότητας. Η επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας συνδέονταν με ένα εμφανές κλίμακας αυξημένου κινδύνου για ένα σύνθετο τελικό σημείο θανάτου από κάθε αιτία και νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας [επισκιάζοντας από HR 2,38 (95% CI 1,01-5,59) για eGFR 60-90 έως HR 16,77 (95% CI 6,65-42,28) για eGFR < 30 (σε σύγκριση με eGFR ≥ 90 ως αναφορά)].
Η νεφρική δυσλειτουργία σε ασθενείς με ΚΑΔΚΕ χαρακτηρίζεται από πιο σοβαρή πνευμονική αγγειακή νόσο σε ηρεμία και κατά την άσκηση, με αποτέλεσμα μειωμένη δεξαμενή καρδιακής παροχής, εξασθενημένη ικανότητα άσκησης και αυξημένο κίνδυνο για δυσμενή γεγονότα. Απαιτείται περαιτέρω μελέτη για την καλύτερη κατανόηση των αιτιακών σχέσεων μεταξύ της ΧΝΝ και της ΠΑΝ, και για τον προσδιορισμό του εάν οι νέες θεραπείες για τη βελτίωση της νεφρικής λειτουργίας θα μπορούσαν να στοχεύσουν αυτές τις βλάβες για τη βελτίωση της κλινικής κατάστασης.
