Τα διαδρόμια φροντίδας στη κολπική μαρμαρυγή (ΚΜ) χαρακτηρίζονται ελλιπώς και ενδέχεται να επηρεάσουν τη θεραπεία που συμφωνεί με τις κατευθυντήριες οδηγίες. Στην βάση δεδομένων Optum (37.370 ασθενείς με πρόσφατα διαγνωσθείσα ΚΜ, 2015–2023), το 20,6% είχε διαδρόμιο φροντίδας που περιλάμβανε επίσκεψη σε ηλεκτροφυσιολόγο. Οι ηλικιωμένοι ασθενείς και εκείνοι με υψηλότερο σκορ CHA2DS2-VASc είχαν μικρότερη πιθανότητα να επισκεφθούν ηλεκτροφυσιολόγο. Η επίσκεψη σε ηλεκτροφυσιολόγο συνδέθηκε με αυξημένη χρήση αντιαρρυθμικής αγωγής και από του στόματος αντιπηκτικής αγωγής, ενώ σε ασθενείς ηλικίας 80 ετών και άνω με χαμηλότερο κίνδυνο αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου παρατηρήθηκε μείωση του κινδύνου (HR 0,63). Έτσι, η φροντίδα που συμφωνούσε με τις κατευθυντήριες οδηγίες και οι καλύτερες κλινικές εξελίξεις — ιδιαίτερα στις ομάδες με τον υψηλότερο κίνδυνο αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου — συνδέθηκαν με τα διαδρόμια ηλεκτροφυσιολογίας, παρόλο που οι ομάδες υψηλού κινδύνου λάμβαναν αυτή τη φροντίδα λιγότερο συχνά.
Τα μονοπάτια φροντίδας για ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή (ΚΜ) είναι ελάχιστα κατανοητά και ενδέχεται να επηρεάζουν την πιθανότητα χορήγησης στοματικής αντιπηκτικής αγωγής ή αντιαρρυθμικής φαρμακευτικής αγωγής σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες, καθώς και τα συναφές αποτελέσματα.
Αναγνωρίστηκαν ενήλικες ασθενείς στη βάση δεδομένων Optum Clinformatics (2015-2023) με πρόσφατα διαγνωσθείσα ΚΜ. Μελετήθηκαν τα μονοπάτια φροντίδας, ανά ειδικότητα του θεράποντος κλινικού ειδικού (πρωτοβάθμια φροντίδα, καρδιολογία, ηλεκτροφυσιολογία), κατά τη διάρκεια κάθε επίσκεψης σχετικής με την ΚΜ κατά το έτος μετά τη διάγνωση. Χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα παλινδρόμησης Cox για την αξιολόγηση των συσχετίσεων μεταξύ μιας επίσκεψης σε ηλεκτροφυσιολόγο και των θεραπειών σχετικών με την ΚΜ, συμπεριλαμβανομένης της αντιαρρυθμικής φαρμακευτικής αγωγής και της στοματικής αντιπηκτικής αγωγής, καθώς και των αποτελεσμάτων, όπως οι νοσηλείες λόγω ΚΜ, οι νοσηλείες για καρδιακή ανεπάρκεια και το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Από τους 37 370 ασθενείς που συμπεριλήφθηκαν, οι 7 700 (20,6%) είχαν μονοπάτι φροντίδας που περιλάμβανε επίσκεψη σε ηλεκτροφυσιολόγο. Οι ηλικιωμένοι ασθενείς (70-79 και 80+ έναντι 18-49 ετών: λόγος κινδύνου [HR], 0,71 [95% CI, 0,64-0,78] και HR, 0,57 [95% CI, 0,51-0,63], αντίστοιχα) και όσοι είχαν υψηλότερο σκορ CHA2DS2-VASc (2-3 και ≥4 έναντι 0-1: HR, 0,79 [95% CI, 0,74-0,85] και HR, 0,76 [95% CI, 0,68-0,84], αντίστοιχα) είχαν μειωμένη πιθανότητα να επισκεφθούν ηλεκτροφυσιολόγο. Οι επισκέψεις σε ηλεκτροφυσιολόγο συσχετίστηκαν με σημαντική αύξηση των ποσοστών θεραπείας με αντιαρρυθμικά φάρμακα και στοματική αντιπηκτική αγωγή. Οι ασθενείς ηλικίας ≥80 ετών με επίσκεψη σε ηλεκτροφυσιολόγο είχαν σημαντικά χαμηλότερους κινδύνους αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου σε σύγκριση με όσους δεν επισκέφθηκαν ηλεκτροφυσιολόγο (HR, 0,63 [95% CI, 0,42-0,95]).
Ορισμένες δημογραφικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων ασθενών, είχαν μειωμένη πιθανότητα διαβούλευσης με ηλεκτροφυσιολόγο, αλλά η φροντίδα σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες συσχετιζόταν περισσότερο με μονοπάτια φροντίδας ηλεκτροφυσιολογίας. Τα μονοπάτια φροντίδας ηλεκτροφυσιολογίας συσχετίστηκαν με βελτιωμένα αποτελέσματα, ειδικά μεταξύ των ομάδων με τον μεγαλύτερο κίνδυνο αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου.
