Οι ασθενείς με ταυτόχρονη καρδιακή ανεπάρκεια (ΚΑ) και διαβήτη συχνά λαμβάνουν πολύπλοκα θεραπευτικά σχήματα, αλλά η επίδρασή τους μπορεί να εξαρτάται από κοινωνικούς προσδιοριστές, όπως το επίπεδο εκπαίδευσης. Η παρούσα ανάλυση της Ινδικής Εθνικής Καταγραφής Καρδιακής Ανεπάρκειας (10.850 ασθενείς, 53 νοσοκομεία, 21 πολιτείες) παρακολούθησε τους ασθενείς για ένα έτος. Η συνολική θνησιμότητα στο ένα έτος ήταν 22,1%. Ο διαβήτης συσχετίστηκε με 10% υψηλότερη θνησιμότητα (HR 1,10), ενώ το υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης συσχετίστηκε ανεξάρτητα με χαμηλότερη θνησιμότητα. Σε σύγκριση με τους ασθενείς χωρίς διαβήτη και χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης, οι ασθενείς με διαβήτη και χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης είχαν 25% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου (HR 1,25), ενώ οι ασθενείς με διαβήτη και υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης είχαν 22% χαμηλότερο κίνδυνο (HR 0,78). Εντοπίστηκε σημαντική αλληλεπίδραση: η αρνητική επίδραση του διαβήτη είναι μεγαλύτερη μεταξύ των λιγότερο μορφωμένων. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της υγειονομικής παιδείας και της δίκαιης πρόσβασης στη φροντίδα υγείας για τη μείωση των ανισοτήτων στην καρδιακή ανεπάρκεια.
Οι ασθενείς με ταυτόχρονη καρδιακή ανεπάρκεια (ΚΑ) και διαβήτη mellitus συχνά λαμβάνουν σύνθετα θεραπευτικά σχήματα, τα οποία μπορούν να συμβάλουν σε δυσμενή κλινικά αποτελέσματα. Ωστόσο, ο αντίκτυπος μιας τέτοιας θεραπευτικής πολυπλοκότητας μπορεί να διαμορφώνεται από κοινωνικούς προσδιοριστές της υγείας, ιδίως το επίπεδο εκπαίδευσης, τα οποία επηρεάζουν την ικανότητα των ασθενών να συμμετέχουν και να συμμορφώνονται με τις συνιστώμενες φροντίδες.
Ανάλυσαμε δεδομένα από την Εθνική Καταγραφή Καρδιακής Ανεπάρκειας (NHFR), μια προοπτική, πολυκεντρική μελέτη κοόρτης που περιελάμβανε 10 850 διαδοχικά εγγεγραμμένους ασθενείς με ΚΑ από 53 νοσοκομεία σε 21 πολιτείες της Ινδίας. Όλοι οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για 1 έτος. Πολυμεταβλητά μοντέλα Cox αναλογικού κινδύνου εξέτασαν την ανεξάρτητη συσχέτιση μεταξύ του διαβήτη mellitus και της θνησιμότητας από όλους τους λόγους σε 1 έτος. Οι αναλύσεις στρωματοποιήθηκαν με βάση το επίπεδο εκπαίδευσης για την αξιολόγηση της τροποποίησης της επίδρασης. Περιλήφθηκε ένας όρος αλληλεπίδρασης μεταξύ διαβήτη και εκπαίδευσης για την αξιολόγηση της τροποποιητικής επιρροής της εκπαίδευσης στον κίνδυνο θνησιμότητας. Τα μοντέλα προσαρμόστηκαν για δημογραφικούς, κλινικούς και θεραπευτικούς συντελεστές σύγχυσης.
Σε 1 έτος, η συσσωρευτική θνησιμότητα από όλους τους λόγους μεταξύ των ασθενών με ΚΑ ήταν 22,1%. Στα προσαρμοσμένα μοντέλα Cox αναλογικού κινδύνου, ο διαβήτης mellitus συσχετίστηκε με 10% αυξημένο κίνδυνο θνησιμότητας από όλους τους λόγους σε σύγκριση με όσους δεν είχαν διαβήτη (HR 1,10, 95% CI 1,01 έως 1,19). Το υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης συσχετίστηκε ανεξάρτητα με μειωμένο κίνδυνο θνησιμότητας. Σε σύγκριση με τα άτομα χωρίς διαβήτη και χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης, όσα είχαν τόσο διαβήτη όσο και χαμηλή εκπαίδευση είχαν 25% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου (HR 1,25, 95% CI 1,08 έως 1,44). Αντιθέτως, τα άτομα με διαβήτη και υψηλότερη εκπαίδευση είχαν 22% χαμηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας (HR 0,78, 95% CI 0,65 έως 0,94). Παρατηρήθηκε σημαντική αλληλεπίδραση μεταξύ διαβήτη και εκπαίδευσης (τιμή p για αλληλεπίδραση <0,05), υποδεικνύοντας ότι το επίπεδο εκπαίδευσης τροποποιεί τη συσχέτιση μεταξύ διαβήτη και θνησιμότητας.
Ο διαβήτης και το επίπεδο εκπαίδευσης είναι ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες θνησιμότητας στην ΚΑ, με μια σημαντική αλληλεπίδραση να υποδεικνύει ότι ο αντίκτυπος του διαβήτη είναι μεγαλύτερος μεταξύ όσων έχουν χαμηλότερη εκπαίδευση. Τα ευρήματα αυτά τονίζουν την ανάγκη αντιμετώπισης των κοινωνικών προσδιοριστών της υγείας στην κλινική φροντίδα της ΚΑ. Οι στρατηγικές δημόσιας υγείας θα πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στην υγειονομική παιδεία και την δίκαιη πρόσβαση στη φροντίδα για τη μείωση των ανισοτήτων και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων σε ευάλωτους πληθυσμούς.
