Ένα πρακτικό πλαίσιο για τη χρήση αγωνιστών υποδοχέων GLP-1, αναστολέων SGLT2 και ανταγωνιστών υποδοχέων αλδοστερόνης σε συνδυασμό με τη σύγχρονη ανοσοκαταστολή σε δωρητές νεφρικού μεταμοσχεύματος.

Σύνοψη

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗΣ: Οι αναστολείς της καλσινευρίνης (CNIs) παραμένουν κεντρικοί στην ανοσοκαταστολή (IS) των μεταμοσχεύσεων νεφρού (KTX), αλλά συμβάλλουν στη νεφροτοξικότητα και στις καρδιομεταβολικές (CM) επιπλοκές, οι οποίες επηρεάζουν αρνητικά την επιβίωση των ασθενών και του μοσχεύματος. Η παρούσα ανασκόπηση παρουσιάζει ένα πρακτικό πλαίσιο για την προσθήκη αγωνιστών των υποδοχέων του πεπτιδίου-1 παρόμοιου με το γλυκαγόνο (GLP-1 RA), αναστολέων της κομεταφοράς γλυκόζης-2 νατρίου (SGLT2i) και ανταγωνιστών των μινεραλοκορτικοειδών υποδοχέων (MRAs) σε καθιερωμένα πρωτόκολλα ανοσοκαταστολής. Τα φάρμακα αυτά συμπληρώνουν την εξατομικευμένη βελτιστοποίηση της IS, συμπεριλαμβανομένων των στρατηγικών μείωσης της δόσης των CNIs όταν ενδείκνυται. ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΕΥΡΕΣΕΙΣ: Τα δεδομένα στους απολήπτες KTX παραμένουν περιορισμένα, αλλά οι διαθέσιμες μελέτες υποδεικνύουν ότι αυτά τα φάρμακα μπορεί να βελτιώσουν τον γλυκαιμικό έλεγχο, το σωματικό βάρος, την αρτηριακή πίεση, την πρωτεϊνουρία και τον καρδιονεφρικό κίνδυνο, χωρίς να απαιτούνται συνήθως αλλαγές στην επιλογή ή τη δόση της IS. Παραμένει ατεκμηρίωτο αν οι αλλαγές αυτές βελτιώνουν την επιβίωση των ασθενών και του μοσχεύματος. Οι γαστρεντερικές παρενέργειες που σχετίζονται με τα GLP-1 RA μπορεί να επηρεάσουν την απορρόφηση των προφορικών φαρμάκων IS, καθιστώντας απαραίτητη τη συνεχή παρακολούθηση των ελάχιστων συγκεντρώσεων (trough) των CNIs, ιδιαίτερα όταν εμφανίζονται σημαντικά γαστρεντερικά συμπτώματα μετά την έναρξη ή την αύξηση της δόσης. Τα SGLT2i απαιτούν αξιολόγηση της κατάστασης υγρών, της νεφρικής λειτουργίας και του κινδύνου λοίμωξης. Τα MRAs ενδέχεται να επιδεινώσουν την υπερκαλιαιμία και την αρχική μείωση του eGFR που σχετίζονται με τα CNIs, απαιτώντας στενή παρακολούθηση του καλίου και της νεφρικής λειτουργίας. ΣΥΝΟΨΗ: Αυτές οι θεραπείες ενδέχεται να επεκτείνουν τα καρδιονεφρικά οφέλη που παρατηρούνται στη χρόνια νεφρική νόσο σε ασθενείς χωρίς μεταμόσχευση, σε επιλεγμένους απολήπτες KTX. Η χρήση τους πρέπει να εξατομικεύεται, να εισάγεται διαδοχικά και να υποστηρίζεται από παρακολούθηση της λειτουργίας του μοσχεύματος, των ηλεκτρολυτών, της κατάστασης υγρών, της αρτηριακής πίεσης και της έκθεσης στην IS. Η προσωρινή διακοπή πρέπει να ακολουθεί τις οδηγίες ειδικές για κάθε φάρμακο κατά την περιεγχειρητική περίοδο και τις ημέρες ασθένειας, ιδιαίτερα για τα SGLT2i.