Kompleksowa porównawcza ocena skuteczności i bezpieczeństwa klas leków hipotensyjnych pierwszego rzutu
systematyczna, wielonarodowa analiza na dużą skalę.
Ta kompleksowa wielonarodowa analiza porównała wszystkie klasy leków hipotensyjnych pierwszego rzutu u milionów pacjentów. Diuretyki tiazydowe i tiazydopodobne wykazały najkorzystniejszy ogólny bilans skuteczności i bezpieczeństwa, natomiast inhibitory ACE wiązały się z większym ryzykiem obrzęku naczynioruchowego i kaszlu w porównaniu z ARB.
Wstęp
Nadal istnieje niepewność co do optymalnej monoterapii nadciśnienia tętniczego, przy czym obecne wytyczne zalecają dowolny lek podstawowy spośród klas leków pierwszego rzutu: diuretyków tiazydowych lub tiazydopodobnych, inhibitorów konwertazy angiotensyny, antagonistów receptora angiotensyny, blokerów kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn oraz blokerów kanału wapniowego niebędących dihydropirydynami, w przypadku braku współistniejących wskazań. Randomizowane badania nie pozwoliły dalej doprecyzować tego wyboru.
Metody
Opracowaliśmy kompleksowe ramy dla dowodów z praktyki klinicznej, które umożliwiają porównawczą ocenę skuteczności i bezpieczeństwa wielu leków i wyników na podstawie danych obserwacyjnych obejmujących miliony pacjentów, przy jednoczesnym ograniczeniu nieodłącznego błędu systematycznego. Korzystając z tych ram, przeprowadziliśmy systematyczne badanie na dużą skalę w układzie kohorty nowych użytkowników, aby oszacować ryzyka względne trzech pierwszorzędowych (ostry zawał mięśnia sercowego, hospitalizacja z powodu niewydolności serca i udar mózgu) oraz sześciu drugorzędowych punktów końcowych skuteczności i 46 punktów końcowych bezpieczeństwa, porównując wszystkie klasy pierwszego rzutu w globalnej sieci sześciu administracyjnych baz danych roszczeń i trzech baz danych elektronicznej dokumentacji medycznej. Ramy te uwzględniały resztkowe zakłócenia, błąd publikacji i p-hacking poprzez korektę propensity na dużą skalę, duży zestaw punktów końcowych kontrolnych oraz pełne ujawnienie testowanych hipotez.
Wyniki
Korzystając z danych 4,9 miliona pacjentów, wygenerowaliśmy 22 000 skalibrowanych hazard ratio (HR) skorygowanych o wskaźnik propensity, porównujących wszystkie klasy i punkty końcowe w bazach danych. Większość oszacowań nie wykazała różnic w skuteczności między klasami; jednak diuretyki tiazydowe lub tiazydopodobne wykazały lepszą pierwszorzędową skuteczność niż inhibitory konwertazy angiotensyny: ryzyko ostrego zawału mięśnia sercowego (HR 0,84; 95% CI 0,75-0,95), hospitalizacji z powodu niewydolności serca (0,83; 0,74-0,95) i udaru mózgu (0,83; 0,74-0,95) w trakcie początkowego leczenia. Profile bezpieczeństwa również przemawiały na korzyść diuretyków tiazydowych lub tiazydopodobnych w porównaniu z inhibitorami konwertazy angiotensyny. Blokery kanału wapniowego niebędące dihydropirydynami były istotnie gorsze od pozostałych czterech klas.
Wnioski
Te kompleksowe ramy wprowadzają nowy sposób prowadzenia obserwacyjnej nauki o opiece zdrowotnej na dużą skalę. Podejście to potwierdza równoważność klas leków w rozpoczynaniu monoterapii nadciśnienia tętniczego, zgodnie z obecnymi wytycznymi, z wyjątkiem wyższości diuretyków tiazydowych lub tiazydopodobnych nad inhibitorami konwertazy angiotensyny oraz niższości blokerów kanału wapniowego niebędących dihydropirydynami.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





