Wpływ doboru doustnego inhibitora P2Y12 na podstawie genotypu w porównaniu z konwencjonalnym leczeniem klopidogrelem na wyniki niedokrwienne po przezskórnej interwencji wieńcowej
Randomizowane badanie kliniczne TAILOR-PCI.
Badanie TAILOR-PCI dotyczące doboru inhibitora P2Y12 na podstawie genotypu wykazało tendencję do mniejszej liczby zdarzeń niedokrwiennych przy leczeniu kierowanym farmakogenomicznie w porównaniu ze standardowym klopidogrelem, choć pierwszorzędowy punkt końcowy nie był statystycznie istotny. Badanie rozwinęło koncepcję precyzyjnego leczenia przeciwpłytkowego.
Cele
Ocena wpływu strategii doustnego inhibitora P2Y12 opartej na genotypie na wyniki niedokrwienne u nosicieli wariantów CYP2C19 LOF po PCI. PROJEKT, MIEJSCE I UCZESTNICY BADANIA: Otwarte randomizowane badanie kliniczne obejmujące 5302 pacjentów poddawanych PCI z powodu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) lub stabilnej choroby wieńcowej (CAD). Pacjentów włączano w 40 ośrodkach w USA, Kanadzie, Korei Południowej i Meksyku od maja 2013 r. do października 2018 r.; końcowa data obserwacji przypadała na październik 2019 r.
Metody
Pacjenci zrandomizowani do grupy leczenia opartego na genotypie (n = 2652) przeszli genotypowanie w miejscu opieki. Nosicielom CYP2C19 LOF przepisywano tikagrelor, a osobom niebędącym nosicielami klopidogrel. Pacjentom zrandomizowanym do grupy konwencjonalnej (n = 2650) przepisywano klopidogrel i przeprowadzono genotypowanie po 12 miesiącach. GŁÓWNE WYNIKI I POMIARY: Pierwszorzędowym punktem końcowym był złożony punkt końcowy obejmujący zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zakrzepicę w stencie i ciężkie nawracające niedokrwienie po 12 miesiącach. Drugorzędowym punktem końcowym było duże lub małe krwawienie po 12 miesiącach. Analiza pierwszorzędowa dotyczyła pacjentów z wariantami CYP2C19 LOF, a analiza drugorzędowa obejmowała wszystkich zrandomizowanych pacjentów. Badanie miało moc 85% do wykrycia minimalnego hazard ratio wynoszącego 0,50.
Wyniki
Spośród 5302 zrandomizowanych pacjentów (mediana wieku 62 lata; 25% kobiet) u 82% występował OZW, a u 18% stabilna CAD; badanie ukończyło 94%. Spośród 1849 osób z wariantami CYP2C19 LOF 764 z 903 (85%) przydzielonych do leczenia opartego na genotypie otrzymało tikagrelor, a 932 z 946 (99%) przydzielonych do leczenia konwencjonalnego otrzymało klopidogrel. Pierwszorzędowy punkt końcowy wystąpił u 35 z 903 nosicieli CYP2C19 LOF (4,0%) w grupie leczenia opartego na genotypie i u 54 z 946 (5,9%) w grupie leczenia konwencjonalnego po 12 miesiącach (hazard ratio [HR] 0,66 [95% CI 0,43-1,02]; P = 0,06). Żaden z 11 zdefiniowanych a priori drugorzędowych punktów końcowych nie wykazał istotnych różnic, w tym duże lub małe krwawienie u nosicieli CYP2C19 LOF w grupie leczenia opartego na genotypie (1,9%) vs w grupie leczenia konwencjonalnego (1,6%) po 12 miesiącach (HR 1,22 [95% CI 0,60-2,51]; P = 0,58). Wśród wszystkich zrandomizowanych pacjentów pierwszorzędowy punkt końcowy wystąpił u 113 z 2641 (4,4%) w grupie leczenia opartego na genotypie i u 135 z 2635 (5,3%) w grupie konwencjonalnej (HR 0,84 [95% CI 0,65-1,07]; P = 0,16).
Wnioski
U nosicieli CYP2C19 LOF z OZW i stabilną CAD poddawanych PCI dobór doustnego inhibitora P2Y12 na podstawie genotypu, w porównaniu z konwencjonalnym leczeniem klopidogrelem bez genotypowania w miejscu opieki, nie spowodował statystycznie istotnej różnicy w złożonym punkcie końcowym obejmującym zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zakrzepicę w stencie i ciężkie nawracające niedokrwienie, zgodnie ze zdefiniowanym a priori planem analizy i efektem leczenia, który badanie miało moc wykryć po 12 miesiącach.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.