Η μελέτη TAILOR-PCI για την καθοδηγούμενη από γονότυπο επιλογή αναστολέα P2Y12 έδειξε μια τάση προς λιγότερα ισχαιμικά συμβάντα με θεραπεία καθοδηγούμενη από τη φαρμακογονιδιωματική έναντι της τυπικής κλοπιδογρέλης, αν και το πρωτεύον καταληκτικό σημείο δεν ήταν στατιστικά σημαντικό. Η μελέτη προώθησε την ιδέα της αντιαιμοπεταλιακής θεραπείας ακριβείας.
Να προσδιοριστεί η επίδραση μιας στρατηγικής από του στόματος αναστολέα P2Y12 καθοδηγούμενης από γονότυπο στα ισχαιμικά αποτελέσματα σε φορείς LOF του CYP2C19 μετά από PCI. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Ανοιχτής επισήμανσης τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη 5.302 ασθενών που υποβλήθηκαν σε PCI για οξέα στεφανιαία σύνδρομα (ACS) ή σταθερή στεφανιαία νόσο (CAD). Οι ασθενείς εντάχθηκαν σε 40 κέντρα στις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Νότια Κορέα, και το Μεξικό από τον Μάιο του 2013 έως τον Οκτώβριο του 2018· η τελική ημερομηνία παρακολούθησης ήταν ο Οκτώβριος του 2019.
Οι ασθενείς που τυχαιοποιήθηκαν στην ομάδα καθοδηγούμενη από γονότυπο (n = 2.652) υποβλήθηκαν σε γονοτύπηση στο σημείο περίθαλψης. Στους φορείς LOF του CYP2C19 συνταγογραφήθηκε τικαγρελόρη και στους μη φορείς κλοπιδογρέλη. Οι ασθενείς που τυχαιοποιήθηκαν στη συμβατική ομάδα (n = 2.650) έλαβαν κλοπιδογρέλη και υποβλήθηκαν σε γονοτύπηση μετά από 12 μήνες. ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν ένα σύνθετο σημείο καρδιαγγειακού θανάτου, εμφράγματος του μυοκαρδίου, εγκεφαλικού επεισοδίου, θρόμβωσης στεντ, και σοβαρής υποτροπιάζουσας ισχαιμίας στους 12 μήνες. Ένα δευτερεύον καταληκτικό σημείο ήταν η σοβαρή ή ήσσονος σημασίας αιμορραγία στους 12 μήνες. Η κύρια ανάλυση αφορούσε ασθενείς με παραλλαγές LOF του CYP2C19, και η δευτερεύουσα ανάλυση περιελάμβανε όλους τους τυχαιοποιημένους ασθενείς. Η μελέτη είχε ισχύ 85% για την ανίχνευση ελάχιστου λόγου κινδύνου 0,50.
Μεταξύ 5.302 τυχαιοποιημένων ασθενών (διάμεση ηλικία, 62 έτη· 25% γυναίκες), το 82% είχε ACS και το 18% σταθερή CAD· το 94% ολοκλήρωσε τη μελέτη. Από τους 1.849 με παραλλαγές LOF του CYP2C19, 764 από τους 903 (85%) που τυχαιοποιήθηκαν στη θεραπεία καθοδηγούμενη από γονότυπο έλαβαν τικαγρελόρη, και 932 από τους 946 (99%) που τυχαιοποιήθηκαν στη συμβατική θεραπεία έλαβαν κλοπιδογρέλη. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο εμφανίστηκε σε 35 από τους 903 φορείς LOF του CYP2C19 (4,0%) στην ομάδα θεραπείας καθοδηγούμενης από γονότυπο και σε 54 από τους 946 (5,9%) στην ομάδα συμβατικής θεραπείας στους 12 μήνες (λόγος κινδύνου [HR], 0,66 [ΔΕ 95%, 0,43-1,02]· P = ,06). Κανένα από τα 11 προκαθορισμένα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία δεν έδειξε σημαντικές διαφορές, συμπεριλαμβανομένης της σοβαρής ή ήσσονος σημασίας αιμορραγίας σε φορείς LOF του CYP2C19 στην ομάδα καθοδηγούμενη από γονότυπο (1,9%) έναντι της ομάδας συμβατικής θεραπείας (1,6%) στους 12 μήνες (HR, 1,22 [ΔΕ 95%, 0,60-2,51]· P = ,58). Μεταξύ όλων των τυχαιοποιημένων ασθενών, το πρωτεύον καταληκτικό σημείο εμφανίστηκε σε 113 από τους 2.641 (4,4%) στην ομάδα καθοδηγούμενη από γονότυπο και σε 135 από τους 2.635 (5,3%) στη συμβατική ομάδα (HR, 0,84 [ΔΕ 95%, 0,65-1,07]· P = ,16).
Μεταξύ φορέων LOF του CYP2C19 με ACS και σταθερή CAD που υποβλήθηκαν σε PCI, η καθοδηγούμενη από γονότυπο επιλογή ενός από του στόματος αναστολέα P2Y12, σε σύγκριση με τη συμβατική θεραπεία με κλοπιδογρέλη χωρίς γονοτύπηση στο σημείο περίθαλψης, δεν οδήγησε σε στατιστικά σημαντική διαφορά σε ένα σύνθετο καταληκτικό σημείο καρδιαγγειακού θανάτου, εμφράγματος του μυοκαρδίου, εγκεφαλικού επεισοδίου, θρόμβωσης στεντ, και σοβαρής υποτροπιάζουσας ισχαιμίας, με βάση το προκαθορισμένο σχέδιο ανάλυσης και την επίδραση θεραπείας που η μελέτη είχε ισχύ να ανιχνεύσει στους 12 μήνες.
