PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Badanie fazy 2 afikamtenu u pacjentów z obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

To badanie fazy 2 afikamtenu, inhibitora miozyny sercowej nowej generacji, wykazało zależne od dawki zmniejszenie gradientu w drodze odpływu lewej komory (LVOT) i złagodzenie objawów u pacjentów z obturacyjną kardiomiopatią przerostową. Wyniki przybliżyły afikamten do fazy 3 rozwoju jako alternatywę dla mawakamtenu.

Tło

Obturacja drogi odpływu lewej komory (LVOT) jest głównym czynnikiem determinującym objawy niewydolności serca w obturacyjnej kardiomiopatii przerostowej (oHCM). Afikamten, inhibitor miozyny sercowej nowej klasy, może obniżać gradienty i łagodzić objawy u tych pacjentów.

Cele

Celem badania jest ocena bezpieczeństwa i skuteczności afikamtenu u pacjentów z oHCM.

Metody

Pacjentów z oHCM i gradientami w LVOT ≥30 mm Hg w spoczynku lub ≥50 mm Hg w próbie Valsalvy losowo przydzielano w stosunku 2:1 do otrzymywania afikamtenu (n = 28) lub placebo (n = 13) w 2 kohortach ustalania dawki. Dawki zwiększano na podstawie gradientów i frakcji wyrzutowej (EF). Bezpieczeństwo oraz zmiany gradientu, EF, klasy czynnościowej według New York Heart Association i biomarkerów sercowych oceniano w trakcie 10-tygodniowego okresu leczenia i po 2-tygodniowym okresie wymywania.

Wyniki

Od wartości wyjściowej do 10 tygodni afikamten zmniejszał gradienty w spoczynku (średnia różnica: -40 ± 27 mm Hg oraz -43 ± 37 mm Hg odpowiednio w kohortach 1 i 2, P = 0,0003 i P = 0,0004 vs placebo) oraz w próbie Valsalvy (-36 ± 27 mm Hg i -53 ± 44 mm Hg, P = 0,001 i < 0,0001 vs placebo, odpowiednio). Stwierdzono umiarkowane zmniejszenie EF (-6% ± 7,5% i -12% ± 5,9%, P = 0,007 i P < 0,0001 vs placebo, odpowiednio). Poprawę objawową o ≥1 klasę czynnościową według New York Heart Association obserwowano u 31% pacjentów otrzymujących placebo oraz u 43% i 64% pacjentów otrzymujących afikamten odpowiednio w kohortach 1 i 2 (różnica nieistotna). Pod wpływem afikamtenu zmniejszyło się stężenie N-końcowego propeptydu natriuretycznego typu B (o 62% w stosunku do placebo, P = 0,0002). Nie było przerw w leczeniu, a zdarzenia niepożądane były podobne w obu grupach leczenia.

Wnioski

Afikamten spowodował istotne zmniejszenie gradientów w LVOT, przy czym u większości pacjentów odnotowano poprawę biomarkerów i objawów. Wyniki te podkreślają potencjał terapii ukierunkowanej na sarkomer w leczeniu oHCM.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski