Pozaustrojowe natlenianie krwi w leczeniu wstrząsu kardiogennego
Wyniki randomizowanego badania klinicznego ECMO-CS.
Badanie ECMO-CS wykazało, że żylno-tętnicze ECMO we wstrząsie kardiogennym nie wiązało się z poprawą przeżycia w porównaniu ze standardowym leczeniem zachowawczym, zgodnie z wynikami badania ECLS-SHOCK. Negatywny wynik zniechęca do rutynowego stosowania ECMO we wstrząsie kardiogennym niezwiązanym z zawałem.
Tło
Żylno-tętnicze pozaustrojowe natlenianie krwi (VA-ECMO) jest coraz częściej stosowane do wspomagania krążenia u pacjentów ze wstrząsem kardiogennym, choć dowody przemawiające za jego stosowaniem w tym kontekście pozostają niewystarczające. Badanie ECMO-CS (Extracorporeal Membrane Oxygenation in the Therapy of Cardiogenic Shock) miało na celu porównanie natychmiastowego wdrożenia VA-ECMO z początkowo zachowawczą terapią (dopuszczającą późniejsze zastosowanie VA-ECMO) u pacjentów ze szybko pogarszającym się lub ciężkim wstrząsem kardiogennym.
Metody
Do tego wieloośrodkowego, randomizowanego, inicjowanego przez badaczy, akademickiego badania klinicznego włączono pacjentów ze szybko pogarszającym się lub ciężkim wstrząsem kardiogennym. Pacjentów losowo przydzielano do natychmiastowego VA-ECMO lub do braku natychmiastowego VA-ECMO. Pozostałe procedury diagnostyczne i terapeutyczne wykonywano zgodnie z aktualnymi standardami opieki. W grupie wczesnego postępowania zachowawczego VA-ECMO mogło zostać zastosowane później w przypadku pogorszenia stanu hemodynamicznego. Pierwszorzędowym punktem końcowym był złożony punkt obejmujący zgon z jakiejkolwiek przyczyny, odratowane zatrzymanie krążenia oraz wdrożenie innego urządzenia do mechanicznego wspomagania krążenia w ciągu 30 dni.
Wyniki
Łącznie losowo przydzielono 122 pacjentów; po wykluczeniu 5 pacjentów z powodu braku świadomej zgody do analizy włączono 117 osób, z których 58 losowo przydzielono do natychmiastowego VA-ECMO, a 59 do braku natychmiastowego VA-ECMO. Złożony pierwszorzędowy punkt końcowy wystąpił u 37 (63,8%) i 42 (71,2%) pacjentów odpowiednio w grupach natychmiastowego VA-ECMO i braku wczesnego VA-ECMO (hazard ratio, 0,72 [95% CI, 0,46-1,12]; P = 0,21). VA-ECMO zastosowano u 23 (39%) pacjentów z grupy bez wczesnego VA-ECMO. 30-dniowa częstość odratowanego zatrzymania krążenia (10,3% vs 13,6%; różnica ryzyka, -3,2 [95% CI, od -15,0 do 8,5]), śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny (50,0% vs 47,5%; różnica ryzyka, 2,5 [95% CI, od -15,6 do 20,7]), poważne zdarzenia niepożądane (60,3% vs 61,0%; różnica ryzyka, -0,7 [95% CI, od -18,4 do 17,0]), sepsa, zapalenie płuc, udar mózgu, niedokrwienie kończyny dolnej i krwawienie nie różniły się statystycznie między grupą natychmiastowego VA-ECMO a grupą bez natychmiastowego VA-ECMO.
Wnioski
Natychmiastowe wdrożenie VA-ECMO u pacjentów ze szybko pogarszającym się lub ciężkim wstrząsem kardiogennym nie poprawiło wyników klinicznych w porównaniu z wczesną strategią zachowawczą dopuszczającą późniejsze zastosowanie VA-ECMO w przypadku pogorszenia stanu hemodynamicznego. REJESTRACJA: URL: https://www. CLINICALTRIALS: gov; Unikalny identyfikator: NCT02301819.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.