Η δοκιμή ECMO-CS έδειξε ότι η φλεβοαρτηριακή ECMO στο καρδιογενές shock δεν συσχετίστηκε με βελτιωμένη επιβίωση σε σύγκριση με την τυπική φαρμακευτική θεραπεία, σε συμφωνία με τα αποτελέσματα της ECLS-SHOCK. Το αρνητικό εύρημα αποθαρρύνει τη συστηματική χρήση της ECMO στο μη οφειλόμενο σε έμφραγμα καρδιογενές shock.
Η φλεβοαρτηριακή εξωσωματική οξυγόνωση μέσω μεμβράνης (VA-ECMO) χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο για κυκλοφορική υποστήριξη σε ασθενείς με καρδιογενές shock, αν και τα δεδομένα που στηρίζουν τη χρήση της σε αυτό το πλαίσιο παραμένουν ανεπαρκή. Η δοκιμή ECMO-CS (Extracorporeal Membrane Oxygenation in the Therapy of Cardiogenic Shock) είχε ως στόχο τη σύγκριση της άμεσης εφαρμογής VA-ECMO έναντι μιας αρχικά συντηρητικής θεραπείας (που επέτρεπε μεταγενέστερη χρήση VA-ECMO) σε ασθενείς με ταχέως επιδεινούμενο ή σοβαρό καρδιογενές shock.
Αυτή η πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη, ακαδημαϊκή κλινική δοκιμή με πρωτοβουλία ερευνητών περιελάμβανε ασθενείς με ταχέως επιδεινούμενο ή σοβαρό καρδιογενές shock. Οι ασθενείς κατανεμήθηκαν τυχαία σε άμεση VA-ECMO ή καθόλου άμεση VA-ECMO. Άλλες διαγνωστικές και θεραπευτικές διαδικασίες πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τα τρέχοντα πρότυπα φροντίδας. Στην ομάδα πρώιμης συντηρητικής αντιμετώπισης, η VA-ECMO μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μεταγενέστερα σε περίπτωση επιδείνωσης της αιμοδυναμικής κατάστασης. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν το σύνθετο καταληκτικό σημείο θανάτου από οποιαδήποτε αιτία, ανανηπτικής κυκλοφορικής ανακοπής και εφαρμογής άλλης συσκευής μηχανικής κυκλοφορικής υποστήριξης στις 30 ημέρες.
Συνολικά τυχαιοποιήθηκαν 122 ασθενείς· μετά τον αποκλεισμό 5 ασθενών λόγω απουσίας συνειδητής συναίνεσης, 117 άτομα συμπεριλήφθηκαν στην ανάλυση, εκ των οποίων 58 τυχαιοποιήθηκαν σε άμεση VA-ECMO και 59 σε καθόλου άμεση VA-ECMO. Το σύνθετο πρωτεύον καταληκτικό σημείο παρατηρήθηκε σε 37 (63,8%) και 42 (71,2%) ασθενείς στις ομάδες άμεσης VA-ECMO και χωρίς πρώιμη VA-ECMO, αντίστοιχα (λόγος κινδύνου, 0,72 [ΔΕ 95%, 0,46-1,12]· p = 0,21). Η VA-ECMO χρησιμοποιήθηκε σε 23 (39%) των ασθενών χωρίς πρώιμη VA-ECMO. Η 30ήμερη επίπτωση ανανηπτικής καρδιακής ανακοπής (10,3% έναντι 13,6%· διαφορά κινδύνου, -3,2 [ΔΕ 95%, -15,0 έως 8,5]), θνησιμότητας από όλες τις αιτίες (50,0% έναντι 47,5%· διαφορά κινδύνου, 2,5 [ΔΕ 95%, -15,6 έως 20,7]), σοβαρών ανεπιθύμητων συμβάντων (60,3% έναντι 61,0%· διαφορά κινδύνου, -0,7 [ΔΕ 95%, -18,4 έως 17,0]), σήψης, πνευμονίας, ΑΕΕ, ισχαιμίας κάτω άκρου και αιμορραγίας δεν διέφερε στατιστικά σημαντικά μεταξύ των ομάδων άμεσης VA-ECMO και χωρίς άμεση VA-ECMO.
Η άμεση εφαρμογή VA-ECMO σε ασθενείς με ταχέως επιδεινούμενο ή σοβαρό καρδιογενές shock δεν βελτίωσε τα κλινικά αποτελέσματα σε σύγκριση με μια πρώιμη συντηρητική στρατηγική που επέτρεπε τη μεταγενέστερη χρήση VA-ECMO σε περίπτωση επιδείνωσης της αιμοδυναμικής κατάστασης. ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ: URL: https://www.clinicaltrials.gov· μοναδικό αναγνωριστικό: NCT02301819.
