Obciążenie objawami i profilaktyka wtórna u pacjentów ze skurczową dysfunkcją lewej komory po ostrym zawale mięśnia sercowego
ogólnokrajowe badanie rejestrowe w Szwecji
Aktualnych danych dotyczących pacjentów z dysfunkcją lewej komory po zawale mięśnia sercowego (MI) jest niewiele. W tym ogólnokrajowym szwedzkim badaniu (49 564 pacjentów z rejestru SWEDEHEART, pierwszy MI, lata 2011-2018, bez wcześniejszej niewydolności serca) pacjentów stratyfikowano według stopnia dysfunkcji LV. W porównaniu z prawidłową frakcją wyrzutową (≥50%) pacjenci z ciężko zmniejszoną EF (<30%) znacznie częściej mieli duszność (32,3% wobec 5,6%; OR 7,45), częściej byli ponownie hospitalizowani (48,1% wobec 31,2%) i przebywali na zwolnieniu lekarskim (26,6% wobec 9,5%); ból w klatce piersiowej i jakość życia nie różniły się. Pacjenci z EF <30% rzadziej uczestniczyli w programach edukacyjnych, fizjoterapii i regularnej aktywności fizycznej. Zmniejszona czynność pompowa serca po zawale wiąże się zatem z dużym obciążeniem objawami i gorszym wykorzystaniem profilaktyki wtórnej, co jest ważnym obszarem opieki po zawale.
Podsumowanie
Wstęp
Brakuje aktualnych danych opisujących pacjentów ze skurczową dysfunkcją lewej komory (LV) po zawale mięśnia sercowego (MI) pod względem obciążenia objawami i działań profilaktyki wtórnej. Celem tego badania był opis pacjentów z różnym stopniem skurczowej dysfunkcji LV po pierwszym MI, ich obciążenia objawami, jakości życia i przestrzegania zalecanych działań profilaktyki wtórnej w ogólnokrajowym materiale pacjentów.
Metody
Pacjentów (n=49 564) zarejestrowanych w latach 2011-2018 w szwedzkim rejestrze Web-System for Enhancement and Development of Evidence-Based Care in Heart Disease, z rozpoznanym pierwszym ostrym MI, wypisanych żywych i bez wcześniejszej niewydolności serca, stratyfikowano według stopnia skurczowej dysfunkcji LV.
Wyniki
W porównaniu z pacjentami z prawidłową frakcją wyrzutową (EF≥50%) pacjenci ze zmniejszoną EF (<30%) częściej odczuwali duszność (32,3% wobec 5,6%, skorygowany OR (95% CI): 7,45 (6,22 do 8,92)), częściej byli ponownie hospitalizowani (48,1% wobec 31,2%, 1,87 (1,61 do 2,19)) i częściej przebywali na zwolnieniu lekarskim (26,6% wobec 9,5%, 3,35 (2,45 do 4,58)), natomiast nie stwierdzono istotnych różnic w zakresie bólu w klatce piersiowej i jakości życia podczas wizyty kontrolnej po 11–13 miesiącach. Pacjenci z EF <30% w mniejszym stopniu uczestniczyli w programie edukacyjnym (44,9% wobec 55,5%, 0,70 (0,60 do 0,81)) i fizjoterapii (11,3% wobec 14,9%, 0,68 (0,58 do 0,79)) oraz w mniejszym stopniu byli aktywni fizycznie przez co najmniej 30 min dziennie przez co najmniej 5 dni w tygodniu (35,5% wobec 40,2%, 0,86 (0,73 do 1,01)).
Wniosek
Aktualne reprezentatywne dane pokazują, że skurczowa dysfunkcja LV po MI wiąże się z bardzo dużym obciążeniem objawami i gorszą profilaktyką wtórną po 11–13 miesiącach.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




