PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Dwa badania porównujące stymulację układu przewodzącego i stymulację dwukomorową

Dwa nowe RCT porównują stymulację układu przewodzącego (głównie stymulację okolicy lewej odnogi pęczka Hisa) z konwencjonalną stymulacją dwukomorową u pacjentów z niewydolnością serca i LBBB. Wcześniejsze dane obserwacyjne wskazywały na lepszą resynchronizację elektryczną i większy wzrost LVEF przy CSP, co przyczyniło się do szybkiego wprowadzenia tej metody do praktyki klinicznej. Badania te wreszcie sprawdzają, czy to atrakcyjne pod względem fizjologicznym podejście rzeczywiście przewyższa BiVP w odniesieniu do twardych punktów końcowych.

Podsumowanie

Terapia resynchronizująca serca (CRT) ze stymulacją dwukomorową (BiVP) pozostaje podstawą leczenia pacjentów z niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową i blokiem lewej odnogi pęczka Hisa (LBBB), co potwierdzają dziesięciolecia randomizowanych danych wykazujących zmniejszenie śmiertelności i liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca. Równolegle stymulacja układu przewodzącego (CSP), najczęściej realizowana jako stymulacja okolicy lewej odnogi pęczka Hisa (LBBAP), pojawiła się jako atrakcyjna pod względem fizjologicznym alternatywa, mająca na celu bezpośrednie pobudzenie układu Hisa-Purkinjego. Ponieważ wczesne badania obserwacyjne i małe badania randomizowane wykazały lepszą resynchronizację elektryczną i większą poprawę frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) przy CSP niż przy BiVP, CSP staje się coraz popularniejsza w CRT u pacjentów z silnym wskazaniem do BiVP.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski