Blokada kanału wapniowego a beta-blokada w nadciśnieniu tętniczym w niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową
Randomizowane badanie z krzyżowym doborem leczenia
Podwójnie ślepe, randomizowane badanie z krzyżowym doborem leczenia u 50 dorosłych z HFpEF i nadciśnieniem tętniczym, którzy w losowej kolejności otrzymywali przez 4 tygodnie amlodypinę 5-10 mg i przez 4 tygodnie metoprolol w postaci bursztynianu 100-200 mg (równoważne dawki hipotensyjne). Średni wiek 72 lata, 68% kobiet, 66% osób rasy czarnej, wyjściowe RR 144/78 mm Hg, 46% już przyjmowało beta-blokery. Amlodypina powodowała istotnie niższe domowe skurczowe RR (-4 mm Hg; 95% CI -7 do -1; p=0,017), wyższe szczytowe zużycie tlenu podczas wysiłku (+1,2 mL/min/kg; p=0,008), wyższą aktywność fizyczną (+0,1 MET-h/dobę; p=0,019) i niższe NT-proBNP (-200 pg/mL; p<0,0001) niż metoprolol. Brak różnicy w septalnym E/e', odkształceniu mięśnia sercowego ani ogólnoustrojowej rezerwie rozszerzania naczyń. Zdarzenia niepożądane były porównywalne. Wyniki przemawiają za stosowaniem blokerów kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn jako preferowanej alternatywy dla beta-blokerów w leczeniu nadciśnienia tętniczego w HFpEF.
Streszczenie
TŁO:Nadciśnienie tętnicze występuje u 90% osób z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF) i jest głównym modyfikowalnym czynnikiem ryzyka rozwoju HFpEF. Jednak dowody z randomizowanych badań kontrolowanych dotyczące leczenia nadciśnienia tętniczego w HFpEF są ograniczone.METODY:W podwójnie ślepym, randomizowanym badaniu z krzyżowym doborem leczenia zbadano wpływ amlodypiny 5 do 10 mg w porównaniu z metoprololem w postaci bursztynianu 100 do 200 mg (dawki, dla których wcześniej wykazano porównywalną skuteczność hipotensyjną) stosowanych przez 4 tygodnie u dorosłych z HFpEF i nadciśnieniem tętniczym, bez przeciwwskazań do rozpoczęcia lub wstrzymania któregokolwiek z leków. Pierwszorzędowym wynikiem była różnica średniego domowego skurczowego RR w ostatnim tygodniu każdego leczenia.WYNIKI:Średni wiek 50 włączonych uczestników wynosił 72±9 lat, 34 (68%) stanowiły kobiety, 33 (66%) były rasy czarnej, średnie ciśnienie tętnicze wynosiło 144±15/78±9 mm Hg, a 23 (46%) przyjmowało beta-blokery przed włączeniem. W porównaniu z metoprololem skurczowe ciśnienie tętnicze było niższe o 4 (95% CI, −7 do −1;P=0,017) mm Hg przy amlodypinie. Ponadto szczytowe zużycie tlenu podczas wysiłku było wyższe o 1,2 (95% CI, 0,3–2,0;P=0,008) mL/min na kg, aktywność fizyczna była wyższa o 0,1 (95% CI, 0,01–0,1;P=0,019) równoważnika metabolicznego zadania/dobę, a NT-proBNP (N-terminalny fragment propeptydu natriuretycznego typu B) był niższy o 200 (95% CI, −291 do −109;P<0,0001) pg/mL przy amlodypinie w porównaniu z metoprololem. Nie stwierdzono istotnej różnicy w septalnym E/e′, odkształceniu mięśnia sercowego ani ogólnoustrojowej rezerwie rozszerzania naczyń. Częstość i nasilenie zdarzeń niepożądanych były podobne w obu leczeniach.WNIOSKI:Nasze wyniki przemawiają za stosowaniem blokerów kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn jako preferowanej alternatywy dla β-blokerów w leczeniu nadciśnienia tętniczego w HFpEF.REJESTRACJA:URL:https://www.clinicaltrials.gov; Unikalny identyfikator: NCT04434664.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




