TR
Giriş yap

Literatür ·

Miyokard Enfarktüsü ve Korunmuş Ejeksiyon Fraksiyonu Sonrasında Beta Blokerler.

ABYSS çalışması, sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu korunmuş hastalarda miyokard enfarktüsü sonrası uzun süreli beta bloker tedavisinin ölüm, MI veya inmeden oluşan bileşik sonucu azaltmadığını göstermiştir. Bu bulgu, erken reperfüzyon ve kapsamlı ikincil korunmanın yer aldığı modern dönemde, MI sonrası rutin beta bloker tedavisine ilişkin onlarca yıllık standardı sorgulamaktadır.

Arka plan

Miyokard enfarktüsü sonrasında beta bloker tedavisinin yararını gösteren çalışmaların çoğu geniş miyokard enfarktüsü olan hastaları içermiş ve miyokard enfarktüsünün modern biyobelirteç temelli tanısından ve perkütan koroner girişim, antitrombotik ajanlar, yüksek yoğunluklu statinler ve renin-anjiyotensin-aldosteron sistemi antagonistleri ile tedaviden önceki bir dönemde yürütülmüştür.

Yöntemler

İsveç, Estonya ve Yeni Zelanda'daki 45 merkezde yürütülen paralel gruplu, açık etiketli bir çalışmada, koroner anjiyografi yapılmış ve sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu en az %50 olan akut miyokard enfarktüsü hastalarını uzun süreli beta bloker (metoprolol veya bisoprolol) tedavisi ya da beta bloker tedavisi uygulanmaması üzere rastgele atadık. Birincil sonlanım noktası, herhangi bir nedene bağlı ölüm veya yeni miyokard enfarktüsünden oluşan bileşik sonlanım noktasıydı.

Bulgular

Eylül 2017 ile Mayıs 2023 arasında toplam 5020 hasta çalışmaya alınmıştır (bunların %95,4'ü İsveç'ten). Ortanca takip süresi 3,5 yıldı (çeyrekler arası aralık, 2,2 ila 4,7). Birincil sonlanım noktası olayı, beta bloker grubunda 2508 hastanın 199'unda (%7,9), beta bloker olmayan grupta 2512 hastanın 208'inde (%8,3) görülmüştür (tehlike oranı, 0,96; %95 güven aralığı, 0,79 ila 1,16; P = 0,64). Beta bloker tedavisinin ikincil sonlanım noktalarının kümülatif insidansını düşürdüğü görülmemiştir (herhangi bir nedene bağlı ölüm, beta bloker grubunda %3,9 ve beta bloker olmayan grupta %4,1; kardiyovasküler nedenlere bağlı ölüm, sırasıyla %1,5 ve %1,3; miyokard enfarktüsü, %4,5 ve %4,7; atriyal fibrilasyon nedeniyle hastaneye yatış, %1,1 ve %1,4; kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatış, %0,8 ve %0,9). Güvenlilik sonlanım noktaları açısından; bradikardi, ikinci veya üçüncü derece atriyoventriküler blok, hipotansiyon, senkop nedeniyle hastaneye yatış ya da kalp pili implantasyonu beta bloker grubundaki hastaların %3,4'ünde, beta bloker olmayan gruptakilerin %3,2'sinde; astım veya kronik obstrüktif akciğer hastalığı nedeniyle hastaneye yatış sırasıyla %0,6 ve %0,6'sında; inme nedeniyle hastaneye yatış ise %1,4 ve %1,8'inde görülmüştür.

Sonuçlar

Erken koroner anjiyografi yapılan ve ejeksiyon fraksiyonu korunmuş (≥%50) akut miyokard enfarktüsü hastaları arasında, uzun süreli beta bloker tedavisi, herhangi bir nedene bağlı ölüm veya yeni miyokard enfarktüsünden oluşan birincil bileşik sonlanım noktası açısından beta bloker kullanılmamasına kıyasla daha düşük bir riske yol açmamıştır. (Finansman: Swedish Research Council ve diğerleri; REDUCE-AMI ClinicalTrials.gov numarası, NCT03278509.).

Bize katılın

Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.

Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?

İlgi alanları

Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.

Bu sayfa İngilizceden çevrilmiştir ve hatalar içerebilir. İngilizce orijinal