Beta-blokery po zawale mięśnia sercowego i przy zachowanej frakcji wyrzutowej.
Badanie ABYSS wykazało, że długotrwałe leczenie beta-blokerem po zawale mięśnia sercowego u pacjentów z zachowaną frakcją wyrzutową lewej komory nie zmniejszyło częstości złożonego punktu końcowego obejmującego zgon, zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. Podważa to obowiązujący od dziesięcioleci standard rutynowego stosowania beta-blokerów po zawale w dobie wczesnej reperfuzji i kompleksowej profilaktyki wtórnej.
Wstęp
Większość badań, które wykazały korzyść z leczenia beta-blokerem po zawale mięśnia sercowego, obejmowała pacjentów z rozległymi zawałami mięśnia sercowego i została przeprowadzona w czasach poprzedzających współczesne rozpoznawanie zawału mięśnia sercowego w oparciu o biomarkery oraz leczenie z zastosowaniem przezskórnej interwencji wieńcowej, leków przeciwzakrzepowych, statyn o wysokiej intensywności i antagonistów układu renina-angiotensyna-aldosteron.
Metody
W badaniu z grupami równoległymi, otwartym, przeprowadzonym w 45 ośrodkach w Szwecji, Estonii i Nowej Zelandii, losowo przydzielaliśmy pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, u których wykonano koronarografię i u których frakcja wyrzutowa lewej komory wynosiła co najmniej 50%, do długotrwałego leczenia beta-blokerem (metoprololem lub bisoprololem) albo do leczenia bez beta-blokera. Pierwszorzędowym punktem końcowym był złożony punkt końcowy obejmujący zgon z jakiejkolwiek przyczyny lub nowy zawał mięśnia sercowego.
Wyniki
Od września 2017 roku do maja 2023 roku włączono łącznie 5020 pacjentów (95,4% z nich pochodziło ze Szwecji). Mediana okresu obserwacji wynosiła 3,5 roku (rozstęp międzykwartylowy 2,2-4,7). Zdarzenie pierwszorzędowego punktu końcowego wystąpiło u 199 z 2508 pacjentów (7,9%) w grupie beta-blokera i u 208 z 2512 pacjentów (8,3%) w grupie bez beta-blokera (hazard ratio 0,96; 95% przedział ufności 0,79-1,16; p = 0,64). Leczenie beta-blokerem nie prowadziło, jak się wydaje, do mniejszej skumulowanej częstości drugorzędowych punktów końcowych (zgon z jakiejkolwiek przyczyny: 3,9% w grupie beta-blokera i 4,1% w grupie bez beta-blokera; zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych: odpowiednio 1,5% i 1,3%; zawał mięśnia sercowego: 4,5% i 4,7%; hospitalizacja z powodu migotania przedsionków: 1,1% i 1,4%; hospitalizacja z powodu niewydolności serca: 0,8% i 0,9%). W odniesieniu do punktów końcowych dotyczących bezpieczeństwa hospitalizacja z powodu bradykardii, bloku przedsionkowo-komorowego drugiego lub trzeciego stopnia, hipotensji, omdlenia lub wszczepienia stymulatora serca wystąpiła u 3,4% pacjentów w grupie beta-blokera i u 3,2% w grupie bez beta-blokera; hospitalizacja z powodu astmy lub przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u 0,6% i 0,6%, odpowiednio; a hospitalizacja z powodu udaru mózgu u 1,4% i 1,8%.
Wnioski
U pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, u których wykonano wczesną koronarografię i u których frakcja wyrzutowa lewej komory była zachowana (≥50%), długotrwałe leczenie beta-blokerem nie prowadziło do mniejszego ryzyka złożonego pierwszorzędowego punktu końcowego obejmującego zgon z jakiejkolwiek przyczyny lub nowy zawał mięśnia sercowego niż brak stosowania beta-blokera. (Finansowanie: Swedish Research Council i inni; REDUCE-AMI, numer w ClinicalTrials.gov NCT03278509.).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





